Share

บทที่ 10/2 เข็มสารวัตร

last update publish date: 2026-07-31 15:29:38

ก่อนหน้านี้เพื่อนรักอกหัก นั่งซึมกอดสวมระบายความในใจอยู่หลายวัน เธอเป็นห่วงกลัวเพื่อนจะคิดสั้น จึงเอ่ยชักชวนให้เพื่อนมาพักผ่อนที่ฟาร์ม

เจนจบลงเครื่องในช่วงสาย ทีแรกเธออาสาจะไปรับถึงสนามบิน แต่เพื่อนดื้อจะต่อรถมาเอง ผลก็คือหลงยังไงล่ะ!

“รออยู่ที่ตลาดชุมชนเลย เดี๋ยวละพอไปรับ”

(อะไรนะ ไม่ค่อยได้ยินเลยพอนี่ ดังๆ สิเธอ)

เจนจบเอ่ย เขาเป็นสาวสวยประจำโรงเรียนสหศาสตร์ที่พร้อมจะฟาดฟันและขายความตลกโปกฮาตลอดเวลา กระทั่งพึ่งอกหักจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาหลายปีดีดักเลยซึมหนัก กินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องระหกระเหินหนีจากกรุงเทพ มาพักใจที่ภาคเหนือ

“เราบอกว่าให้เจรอที่ตลาด ได้ยินมั้ย”

(รอที่ตลาดนะ โอเคจ้า มารับเร็วๆ นะ) สายตัดไปทันที

ละพอหิ้วกระเป๋าแล้วหยิบกุญแจรถจักรยานยนต์ออกไปข้างนอก ทว่าอาธูปผ่านมาถามไถ่เสียก่อน

“หนูจะไปไหน” ธูปส่งเสียงถามเมื่อเห็นละพอออกมาจากบ้านพร้อมกุญแจรถ

“จะไปรับเพื่อนที่ตลาดค่ะ”

“งั้นอาไปด้วย”

“ได้ค่ะ” ละพอตอบแล้วก้มหน้า เธอรู้ว่าอาเป็นคนวางเพลิงบนเขา จึงไม่อาจจะรู้สึกได้เหมือนเดิม

‘อยากแจ้งความมั้ย อาพาไป’

อาธูปคงรู้ว่าเธอรู้จึงเอ่ยเช่นนั้น แต่เธอไม่ได้อยากให้เขาติดคุกติดตะราง จนกว่าจะรู้เหตุผลที่ทำ ทว่าอาธูปปิดปากเงียบ ไม่ยอมบอกว่าทำเช่นนั้นทำไม

ตอนนั้นเธอเลยยิ่งขุ่นข้องใจ

กระนั้นสองปีมานี้เธอตกผลึกแล้วว่าการเอาแต่โทษอาธูปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาอาธูปทนทุกข์ทรมานจากสิ่งที่ทำมามาก

ไม่งั้นวันนั้นเขาคงไม่คิดฆ่าตัวตายหรอก...และเธอเป็นคนบอกให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปเอง

ละพอค่อยๆ ให้อภัยอาธูปในที่สุด และหวังว่าสักวัน เขาจะให้อภัยตัวเองได้

“อาธูปคะ”

“อืม”

“ยังมีความคิดไม่ดีต่อตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ”

“ก็มีบ้าง”

“อาต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ หนูขอแค่นี้”

ธูปเงียบ กระนั้นแววตาเขากลับสั่นไหว…

ระหว่างที่กำลังมุ่งหน้าไปตลาดสดชุมชน เจนจบก็โทรมาอีกครั้ง

“ว่าไง กำลังไปจ้ะ”

(พอนี่ ไม่ต้องมารับเราแล้วล่ะ) น้ำเสียงเจนจบดี๊ด๊า ผิดกับเมื่อชั่วโมงก่อนที่โทรมาบอกว่าหลงทาง แถมยังบอกว่าไม่ต้องมารับอีก ทำเอาละพองงงัน

“เดี๋ยวเจ หมายความว่าไง”

(มีคนจะพาฉันไปส่งที่บ้านแก)

“ใคร ผู้ชายเหรอ ไว้ใจได้หรือเปล่า” ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร แต่เธอสามารถคาดเดาได้ว่าต้องหล่อมากเป็นแน่ ไม่งั้นเพื่อนคงไม่ยอมขึ้นรถด้วย

แต่เจ คนหน้าตาดีนิสัยเลวมีเยอะถมไป

(ไว้ใจได้)

“แกเอาอะไรมาแน่ใจนะว่าเขาไว้ใจได้ ไม่ใช่ถูกหลอกไปขายชายแดนหรอกนะ”

(ว้าย เขาไม่มีทางทำแบบนั้นกับฉันหรอก อ่อ เขาบอกว่ารู้จักแกด้วยนะ)

“ใคร?” ละพอขมวดคิ้ว คนที่หน้าตาดี รู้จักเธอ ในขอบข่ายนี้มีคนไม่มาก “ชิงพลบเหรอ?”

(ถูกต้องค้า!)

ละพอกลอกตาขึ้นฟ้า คนในจังหวัดมีตั้งกี่พันคนทำไมเพื่อนเธอจะต้องบังเอิญไปเจอชิงพลบด้วย

(คนอะไรไม่รู้หล๊อหล่อ) พูดแล้วก็หันไปยิ้มเขินๆ ให้คนที่นั่งคู่คนขับ

ความเศร้าหมองของเจนจบได้รับการเยียวยาทันทีที่ได้เจอผู้ชายโคตรพ่อ โคตรแม่หล่อ

พ่อเอ๊ยแม่เอ๊ย! ช้างเผือกอาศัยอยู่ในป่าลึกจริงๆ

ละพอจนคำพูดไปชั่วขณะ “แกบอกให้เขาจอดตรงทางแยกนั้นแล้วกัน เดี๋ยวฉันออกไปรับ”

(ให้เขาขับไปส่งถึงในฟาร์มไม่ได้เหรอ)

“ไม่ได้” ถ้าชิงพลบขับเข้ามา ต้องถูกพ่อดินไล่ยิงแน่

(อย่าบอกนะว่าครอบครัวพวกแกไม่ถูกกันเหมือนในละครหลังข่าว โอ้ นี่มันพล็อตนิยายชัดๆ)

ชิงพลบแอบอมยิ้มให้กับถ้อยคำโต้ตอบของทั้งสองเงียบๆ

“พูดเพ้อเจ้อ เอาเป็นว่าทำตามที่ฉันบอกนะเจ เดี๋ยวฉันจะพาอาธูปไปรับ โอเคนะ” ละพอวางสายหลังพูดจบ เจจึงไม่มีโอกาสแย้งอีก

“ดูท่าต้องจอดที่ทางแยกเสียแล้วค่ะ” เจนจบถอนหายใจเศร้าๆ แต่ก็ทำตามที่เพื่อนบอก เขาไหว้ประนมมือขอบคุณตามหลักมารยาทไทย

รู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งในพระคุณของชิงพลบเป็นอย่างมาก

ผู้ชายวัยสามสิบปลายๆ นี่แซ่บเหลือเกิน…

“ไม่ทราบว่าวันหลังขอเจไปเที่ยวเล่นที่ปางไม้บ้างได้มั้ยครับ” ระหว่างทางเขาถามซอกแซกไปตามเรื่องตามประสาคนช่างพูดช่างเจรจา จนได้ข้อมูลมาว่าชิงพลบทำงานที่ปางไม้ติดกับฟาร์มชมจันทร์

“ยินดีครับ”

ชิงพลบพูดแล้วยิ้มปิดท้าย ทำเอาเจนจบใจละลาย

พ่อคุณเอ๊ย! คนอะไร ทำไมถึงได้หล่อตี๋อินเตอร์ขวัญใจกะเทยขนาดนี้

ชาตินี้เขาจะสร้างบุญสร้างกุศลทานไว้ ชาติหน้าจะได้มีสามีหล่อบ้าง

เจนจบเฝ้ามองรถยนต์ที่แล่นจากไปด้วยหัวใจเลื่อนลอย ลืมความรู้สึกเศร้าเสียใจปานใจจะขาดเมื่อชั่วโมงก่อนจนสิ้น!

เขาสะบัดบ็อบ (ทิพย์) พลางเดินอย่างมั่นคงขึ้น “ผู้ชายหล่อๆ ยังมีอีกมาก อย่าไปจมกับผู้ชายเฮงซวยเลย”

ไม่นานนักละพอกับธูปก็มารับ เจนจบตกตะลึงในความกล้ามโตล่ำบึกของอาธูป พลางแอบหยิกแขนละพอเป็นการทำโทษที่ไม่เคยบอกมาก่อนว่าอาธูปหล่อเช่นกัน ไม่งั้นเขาคงจะไม่มาโดยไม่แต่งเติมอะไรแบบนี้หรอก

พูดแล้วก็เศร้า กะเทยน้อยหัวโปกอย่างเขาจะไปเข้าตาใครเขา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   ตอนพิเศษ

    ‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง

    ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status