LOGINหลังปล่อยให้เพื่อนหวีดชิงพลบเสร็จแล้ว ละพอพาเพื่อนไปพักบนห้องที่เตรียมไว้ ช่วงบ่ายพาเพื่อทัวร์ฟาร์ม เริ่มจากโซนดอกปอเทืองที่กำลังออกดอกบานเต็มทุ่ง
ระหว่างนั่งพักผ่อนหย่อนใจใต้ต้นไม้ เจนจบคะยั้นคะยอให้เธอเล่าเรื่องของชิงพลบให้ฟังหน่อย เธอบ่ายเบี่ยงไม่อยากเล่า เพื่อนก็ยังถามซอกแซก จนสุดท้ายจึงยอมเล่า แต่เล่าแค่เล็กน้อย ไม่อยากพูดถึงมาก “นี่มันพล็อตนิยายชัดๆ เลยพอนี่” เจนจบทำสายตาเหมือนสาวช่างฝัน “พวกแกต้องได้กันในตอนสุดท้ายแน่ๆ” “บ้า แกลืมไปหรือเปล่าว่าฉันลงรายละเอียดว่าเขาแต่งงานแล้ว” “เสียดายอ่ะ ทำไมฉันไม่เจอเขาให้เร็วกว่านี้...” เจนจบยิ้มทะเล้น เขาแค่ชอบหวีดผู้หล่อ ไม่ได้อยากได้มาครอบครองอย่างจริงจัง “พอๆ เลิกพูดเรื่องเขาได้แล้ว มานี่มา ฉันจะพาแกไปเจอพี่วุฒิ แม้ว่าพี่เขาจะพึ่งแต่งงานไปหมาดๆ แต่อนุญาตให้หวีดได้ พี่วุฒิชอบให้คนหวีด” ละพอพาเพื่อนปั่นจักรยานไปตามเส้นทางทุ่งดอกปอเทืองสุดลูกหูลูกตา เจนจบหมายมั่นว่าคอยให้พระอาทิตย์ใกล้ตกก่อน เธอจะถ่ายรูปสักพันรูปแล้วโพสต์ลงไอจี “แกอ่านอะไรอยู่อ่อ” ว่าแล้วเจนจบก็ถือวิสาสะแย่งหนังสือในมือละพอมาพลิกดู ก่อนจะวางลงเหมือนเจอของร้อนๆ “บรื๋อ… กฎหมายพวกนี้แกอ่านเข้าไปได้ไง น่าปวดหัวชะมัด” “แกเวอร์ไปไหน” ละพอหัวเราะให้กับท่าทางของเจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมาอ่านต่อ “กฎหมายก็เหมือนดาบสองคม คนที่ไม่รู้อาจรู้สึกว่าเป็นเครื่องประหัตประหาร ส่วนคนที่รู้ก็ใช้มันให้เป็นประโยชน์ได้” ตลอดสองปีมานี่ ละพอได้เรียนรู้แล้วว่าเธอจะต้องยืนหยัดให้ได้ด้วยตัวเอง ไม่งั้นจะถูกคนรังแก “ถามจริง แกจะเรียนนิติฯ จริงเหรอ ทำไมไม่เรียนสิ่งที่ตัวเองชอบล่ะ” นางสาวละพอสามารถสอบเข้าคณะนิติศาสตร์ได้แล้ว ทว่านับตั้งแต่รู้จักกันมา ละพอชื่นชอบศิลปะมากกว่า “เพราะเรามีเรื่องที่อยากทำ เราอยากจับคนที่ฆ่าพ่อแม่เราเข้าคุกให้ได้” ดวงตากลมมีน้ำตาเอ่อคลอ ละพอกล้ำกลืนลงไปดังเช่นทุกครั้งยามที่นึกถึงเรื่องนี้ “เจเชื่อว่าสักวันแกต้องทำได้แน่ คนชั่วพวกนั้นจะต้องได้รับกรรมที่ก่อเอาไว้” วันแรกที่ละพอย้ายมาเรียนต่อที่กรุงเทพมีแต่คนให้ความสนใจในความน่ารักและท่าทางสุขุมเกินวัยของเธอ ไม่มีใครรู้เลยว่ากว่าที่ละพอจะยิ้มได้แบบนี้ กว่าจะพูดได้แบบนี้ หัวใจเธอได้แตกสลายไปนับครั้งไม่ถ้วน ใกล้ถึงเวลารับประทานอาหารมื้อเย็นแล้วแต่อาธูปยังไม่มา ละพอจึงอาสาไปตามให้ เผื่ออาจะทำงานเพลินจนลืมเวลา “ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย” เจอาสา ละสายตาจากการลงรูปชั่วคราว “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรามา” “ปั่นดีๆ นะลูก” หัสดินทร์เอ่ย ละพอตะเบ๊ะรับ “ถ้าหิวก็ทานก่อนได้เลยนะคะ เดี๋ยวหนูมา” เธอว่า ก่อนจะออกตัวปั่นไปบ้านอาธูป บ้านของอาธูปอยู่ท้ายฟาร์ม ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเรือนใหญ่ ท้องฟ้าด้านนอกยังคงสว่าง แสงอาทิตย์สีส้มยังจับอยู่ตรงขอบฟ้า อากาศเย็นสบายโชยมาต้องใบหน้าเบาๆ ละพอฮัมเพลงยามปั่นจักรยานไปตามทางดินลูกรังเลียบสระน้ำจนไปถึงท้ายฟาร์มในเวลาห้านาที บ้านอาธูปเป็นบ้านไม้ยกพื้นเตี้ยๆ ชั้นเดียว แสงไฟสีส้มหน้าบ้านบ่งบอกว่าอาธูปอยู่บ้าน แต่ทำไมไม่รับสายโทรศัพท์ก็ไม่ทราบ ละพอเบรกจักรยานลั่นเอี๊ยดเบาๆ เตะขาตั้งลงแล้วส่งเสียงเรียก “อาธูปคะ ได้เวลากินข้าว…” ละพอลดเสียงเมื่อเหลือบไปเห็นว่าอาธูปกำลังยืนคุยกับใครบางคน ทว่าด้วยมุมที่อับสายตา ทำให้เธอไม่เห็นว่าอาธูปคุยกับใคร แถมตรงนั้นยังมีต้นชมพู่พุ่มใหญ่คอยบดบัง ทำให้ละพอเห็นแค่เท้าของอีกฝ่ายเท่านั้น รองเท้าของอีกฝ่ายเป็นรองเท้าบูตสีเขียวขี้ม้า ยี่ห้อเดียวกับที่ชิงพลบชอบใส่ เธอจำรองเท้าเขาได้ ไม่ผิดแน่ “เข้าใจแล้ว ....คืนนี้เลยใช่มั้ยครับ แล้วคุณ...” ละพอไม่ค่อยได้ยินสิ่งที่อาธูปพูด เนื่องจากอยู่ค่อนข้างไกล ดังนั้นเธอเลยพยายามขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นเพื่อแอบฟัง ทว่าดูเหมือนเทวดาฟ้าดินไม่อยากให้เธอได้ยิน สายลมหอบใหญ่พัดมาคว่ำจักรยานที่จอดไว้ตรงลานจนล้ม เสียงล้มดังครืน ทำให้อาธูปหยุดพูดทันที แย่แล้ว อาธูปกำลังมาทางนี้ ละพอละล้าละลัง ทีแรกคิดว่าจะหลบซ่อนตัว แต่พอคิดได้ว่าคงซ่อนไม่มิด เลยวิ่งตัวปลิวกลับไปที่จักรยาน เธอใช้สองมือยกจักรยานขึ้นแล้วเตะขาตั้งลง ทำเหมือนพึ่งมาถึง “ละพอนี่เอง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงอาธูปไม่มีพิรุธอื่นใด ละพอลอบมองไปยังทิศทางหลังต้นชมพู่ เห็นหลังไวๆ ของใครบางคนแอบดอดหนีไป เขาเป็นใครกัน จะใช่ชิงพลบอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า สมมุติว่าใช่ พวกเขาคุยอะไรกัน แต่อาธูปเกลียดชิงพลบจะตาย พวกเราไม่มีทางมายืนคุยกันเช่นนี้แน่ “ไม่มีอะไรค่ะ ว่าแต่เมื่อกี้อาธูปทำอะไรอยู่เหรอคะ” เธออยากฟังว่าอาธูปจะตอบอย่างไร “กำลังจะไปเข้าห้องน้ำนะ ได้ยินเสียงอะไรดังขึ้นก็เลยวกกลับมาดู หนู…พึ่งมาถึงใช่มั้ย” ถ้อยคำโกหกของอาธูปทำให้เรื่องนี้ดูไม่โปร่งใส เห็นๆ อยู่ว่าเขาคุยอะไรบางอย่างกับชิงพลบ “ค่ะ หนูพึ่งมาถึง อาธูปจะไปทำธุระส่วนตัวใช่มั้ยคะ งั้นรีบไปเถอะค่ะ พี่อาชิให้หนูมาเรียกอาไปทานข้าว” เธอยิ้มกว้าง “ถ้างั้นรอแป๊บนึง อาไปไม่นาน” ห้องน้ำอยู่ด้านนอกตัวบ้านที่แยกห่างออกมาประมาณห้าสิบเมตร “เดี๋ยวค่ะอาธูป พอดีหนูปั่นจักรยานมาแล้วหิวน้ำ ขอเข้าบ้านอาไปกินน้ำหน่อยได้มั้ยคะ” เธออยากลองเข้าบ้านอาธูป เผื่อว่าจะมีเบาะแสอะไรบ้าง ไม่รู้สิ คำพูดของอาธูปเมื่อครู่มันน่าสงสัย “ได้สิ บ้านไม่ได้ล็อก” อาธูปอนุญาต ก่อนจะเดินเลี่ยงกลับไปทางเดิม ละพอสาวเท้าไปที่ประตูบ้าน จับลูกบิดผลักประตูเข้าไป ในบ้านมีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องครัวและห้องกว้างๆ อีกห้อง ละพอไม่ได้เข้าไปห้องครัว เธอแอบมองซ้ายมองขวาแล้วเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องอาธูป ละพอไม่เคยเสียมารยาทโดยการแอบเข้าห้องนอนส่วนตัวของใครมาก่อน แต่อาธูปทำตัวมีพิรุธ จนไม่อาจปล่อยไปได้ ห้องของอาธูปไม่ได้ล็อกเช่นกัน ครั้นเปิดเข้าไปก็เจอกับเตียงขนาดกลางพอดีตัวหลังหนึ่ง ผ้าห่มถูกพับวางอย่างเป็นระเบียบวางทับหมอน ภายในห้องมีข้าวเครื่องใช้จำเป็นพวกตู้ โต๊ะ เก้าอี้วางชิดมุมอย่างเรียบร้อย ละพอเดินไปที่ลิ้นชักของโต๊ะ ในนั้นมีสมุดบันทึก ปากกาและอื่นๆ อีกมากมายที่เป็นของใช้ส่วนตัว แต่นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย ละพอจึงมุ่งเป้าต่อไปที่ตู้เสื้อผ้า แต่ก็ยังไม่ทันจะได้เปิดเสียงเรียกของอาธูปก็ดังขึ้นมาก่อน “อาเสร็จแล้วนะ” ละพอลนลานขึ้นมาทันที เธอรีบถอยตัวออกมาจากห้องอาธูปจนเผลอไปชนกับชั้นวางของในห้องรับแขก เพียงไม่นาน ข้าวของบนชั้นร่วงกราวลงมากระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นไม้ “เป็นอะไรหรือเปล่าละพอ” อาธูปเข้ามาช่วยเก็บด้วยสีหน้าปกติ “ขอโทษค่ะอาธูป หนูไม่ระวังไปชนตู้จนของตกหมดเลย” เธอเก็บของมือเป็นระวิง รู้สึกผิดที่ทำข้าวของของอาร่วงลงพื้น “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่ของสำคัญอะไร” ในกล่องไม้ไม่มีอะไรที่สำคัญจริงๆ นอกจากพวกหุ่น โมเดลของเล่นที่เก็บกองรวมๆ กันไว้ “คราวหน้าหนูจะระวังให้มากขึ้นค่ะ” “ไม่เป็นไรนะ อาไม่โกรธหรอก แค่นี้เอง” ละพอคว้านมือเข้าไปใต้ตู้ กวาดมือจนไปเจอกับของแข็งนูนๆ ละพอคิดว่าเป็นหุ่นหรืออะไรสักอย่างที่หล่นออกมาจากกล่องจึงหยิบออกมา ทว่าสิ่งที่อยู่ในมือกลับเป็นอีกอย่าง ละพอเงยหน้ามองอาธูป ตอนนั้นเขากำลังก้มลงเก็บของ ไม่ได้หันมาทางเธอเลย เธอแอบสอดของชิ้นนั้นลงกระเป๋ากางเกง “เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว” อาธูปปิดฝา เก็บกล่องขึ้นชั้นวาง “ไปกัน” ละพอยิ้ม ปั่นจักรยานตามเขาไป ทว่าตลอดเส้นทาง เธอได้แต่สงสัย ทำไมในบ้านของอาธูปถึงได้มีเข็มตำรวจ หรือ ‘เข็มหลักสูตรสารวัตร’ ด้วย เข็มนี้เป็นของอาธูปหรือเปล่า หรือว่าเป็นของใคร? ปลายเดือนมีนาคมอากาศร้อนอบอ้าว ช่วงกลางวันอุณหภูมิพุ่งสูงถึงสี่สิบสามองศา เคราะห์ดีที่บนเขายังมีสายลมและต้นไม้คอยช่วยทุเลาคลื่นความร้อนบ้าง รถสีดำกำมะหยี่เคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์ จางเหลียนก้าวลงมาจากรถพร้อมไม้เท้าในมือ ชายสวมสูทค้อมกายก้มศีรษะลงเมื่อชายชราใบหน้าเรียบสนิทเดินผ่าน “เชิญครับท่าน” จางเหลียนเดินเข้าไปในห้องโถงโอ่อ่า ภายในมีแขกผู้มีเกียรติยืนล้อมรอบโต๊ะยาวแกะสลักประณีต ยามเมื่อจางเหลียนเดินเข้าไป ทุกคนพร้อมใจกันหุบปาก เก็บซ่อนสีหน้าไม่สู้ดี คงไว้ซึ่งความสงบนิ่ง จำนวนแขกในห้องโถงมีประมาณสิบคน แต่ละคนมีผู้ติดตามหนึ่งคน ชิงพลบเผยสีหน้าเรียบเฉย เขานั่งอยู่ไกลที่สุด แต่อยู่ในมุมตรงข้ามกับจางเหลียน การประชุมประจำเดือนทุกทีค่อนข้างรื่นเริง ยกเว้นครั้งนี้ ใบหน้าจางเหลียนไม่สบอารมณ์ พลอยทำให้ทุกคนตึงเครียด ทว่าชิงพลบกับมีสีหน้าผ่อนคลาย แม้จะรู้ว่าคืนนี้ เขาจะต้องลำบากไม่ใช่น้อย เมื่อจางเหลียนเดินไปยังหัวโต๊ะ ไม่มีผู้ใดอาจหาญส่งเสียง ห้องโถงเงียบกริบ เว้นแต่เสียงเลื่อนเก้าอี้ที่ขูดไปกับพื้นหินอ่อนของจางเหลียนที่เสียดในแก้วหู “เชิญนั่งตามอัธยาศัย” เมื่อจางเหลียนนั่งลง ทุกคนจึงนั่งลงตาม เว้นแต่ชิงพลบ เขายังคงยืนอยู่ “น้ำชาค่ะท่าน” น้ำชากลิ่นหอมถูกเทลงบนแก้วชาปั้นมือชั้นดี จางเหลียนหยิบมาจิบคำหนึ่งให้รื่นคอก่อนจะเอ่ย “ชาดีน่ะ ลองชิมกันหน่อยสิ” ไม่มีใครกล้าชิมในทันที พวกเขาหันเหสายตาไปทางชิงพลบที่ยังนิ่งอยู่ ครั้นพวกเขาเห็นว่าชิงพลบไม่จิบชา จึงไม่กล้าจิบ สร้างความขุ่นเคืองใจให้จางเหลียน นัยน์ตาซีดขีดเดียวมองตรงไปยังชิงพลบ ชายหนุ่มคนนี้มายืนอยู่ในจุดนี้ได้เพราะทรยศนายเก่าอย่างชัชชาติและเผด็จ ซึ่งไม่ได้ผิดคาดนัก จางเหลียนคาดเดาได้ตั้งแต่แรกเมื่อได้พบชิงพลบ คนที่เปี่ยมความสามารถ คิดอ่านเฉียบคมถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงยอมลดตัวมาเป็นคนงานต๊อกต๋อยในปางไม้ เว้นแต่จะมีเป้าหมายใหญ่อยู่ในใจ ชายชราจึงให้ชิงพลบบริหารงาน เพื่อลองใจและทดสอบความภักดี เท่านั้นเอง เหมือนอสรพิษคืนถิ่น ความเป็นผู้นำและวิสัยทัศน์ของเขานำพาปางไม้ให้เจริญรุ่งเรืองก้าวกระโดด ตลอดสองปีมานี้ ชิงพลบไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ทว่าความเก่งกาจเกินไปของเขามักสร้างความตะขิดตะขวงใจให้ชายชราอยู่เนืองนิตย์ ตั้งแต่เกิดมาจนมีอายุปูนนี้ ชายชราไม่เคยพบใครเยี่ยงชิงพลบ จางเหลียนยอมรับอย่างไม่อายว่าเขากลัวชิงพลบจนไม่อาจปล่อยอีกฝ่ายไว้ได้อีกแล้ว‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





