Share

บทที่ 3/1 เหยื่อมาให้ขย้ำ

last update Tanggal publikasi: 2026-07-20 19:46:29

สองสามีภรรยาเดินออกมาจากห้องฝ่ายปกครองด้วยหัวใจหนักอึ้ง การพักการเรียนละพอ ต้องเป็นฝีมือชิงพลบแน่

อาชิตาเอื้อมมือไปกุมมือสามีของเธอเพื่อให้กำลังใจ

“ผมจะลองโทรไปถามวิศดู” วิศรุตคือความหวังเดียว ครอบครัวอีกฝ่ายทำกิจการหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือโรงเรียน

“ค่ะ ชิก็จะลองโทรสอบถามโรงเรียนอื่นๆ ดู”

ขากลับทั้งสองแวะตลาดเพื่อซื้อของสดมาทำอาหารและตุนไว้ในตู้เย็น ระหว่างเลือกซื้อ คุณป้าคนหนึ่งก็มาทักทาย

“เอ๊ะ นี่มันคุณดินพ่อนังหนูที่ไปกอดจูบกับคุณชิงพลบนี่น่า แย่จริงๆ เลยนะพ่อ มีลูกสาวก็เหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้าน ไม่รู้จะส่งกลิ่นโชยออกมาเมื่อไหร่”

หัสดินทร์จะโต้ แต่อาชิตาสวนก่อน ด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

“ลูกสาวของเราไม่ได้ทำแบบนั้น ฉันไม่ขอให้ป้าเชื่อ แต่ทำไมพอมีเรื่องแบบนี้ คนที่ถูกโจมตีจากสังคมถึงกลายเป็นผู้หญิงไปได้ ทั้งๆ ที่คนที่ผิดก็คือผู้ชาย ช่างอยุติธรรมสิ้นดี!”

ป้าขายผักอ้าปากเหวอ อาชิตาไม่รอเงินทอน เธอคว้าผักใส่ถุงผ้าแล้วเดินควงหัสดินทร์เชิดหน้าออกไปจากตลาด รู้สึกโกรธแทนละพอ ทำไมหนอ ชีวิตเด็กสาวถึงได้ยากลำบากขนาดนี้ ครอบครัวต้องตายมาในกองเพลิงไม่พอ ยังต้องมาพบเจอกับคนเลวๆ อย่างชิงพลบอีก

ขณะนั้นสายเรียกเข้าของหัสดินทร์ดังขึ้น เขากดรับสาย เพียงแค่ครู่เดียว สีหน้าของหัสดินทร์ก็เคร่งเครียดลง

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”

“ละพอหายไป ธูปตามหาทั่วฟาร์มแล้วแต่ไม่พบ ต้องเป็นฝีมือไอ้ชิงพลบแน่!”

ปางไม้ สิบนาฬิกา ยี่สิบสามนาที

“สรุปก็คือถ้าเรารู้สาเหตุ ก็จะสามารถแก้ไขได้ใช่มั้ยครับอา” ชิงพลบถาม ปลายสายคือนักจิตวิทยา ศาสตราจารย์ประจำภาควิชาจิตวิทยามนุษย์ของมหาลัยเอกชนชื่อดังในกรุงเทพ และมีศักดิ์เป็นอาแท้ๆ ของเขา

(ใช่ ก็อย่างที่อาแนะนำไป) พฤกษ์กล่าวเสริม (ทางที่ดีพามารักษากับอาไม่ดีกว่าหรือ ดูท่าอาการจะหนักกว่าที่คิดนะ)

ชิงพลบเผลอย่นคิ้วที่แตก ซึ่งเป็นฝีมือของหัสดินทร์

“แล้วถ้าพลบจะรักษาเองล่ะอา”

เขาเคาะนิ้วลงกับโต๊ะไม้ เมื่อครู่ได้ตัดสินใจโทรไปเล่าอาการของละพอให้อาฟัง โดยหวังว่าเด็กคนนั้นจะกลับมาพูดได้อีกครั้ง

(ก็อาจจะได้ แต่โรค PTSD มันต้องค่อยๆ บำบัด เราต้องอดทนนะพลบ แถมอาจจะได้ผลลัพธ์ตรงกันข้ามด้วย)

“หมายความว่าอาการอาจแย่ลงเหรอ”

(อาจจะ ไม่งั้นผู้ปกครองแม่หนูก็คงพาไปรักษาแล้ว) ศาสตราจารย์ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากย่อมดูออกว่าชิงพลบดูเป็นห่วงเป็นใยแม่หนูคนนี้

คนอย่างชิงพลบน่ะ ถ้าไม่ใส่ใจจริงๆ เขาไม่แยแสหรอก

(แม่หนูคนนี้เป็นใครกันนะ ถึงได้ทำให้หลานอาเป็นห่วงได้ขนาดนี้)

ชิงพลบกระแอมกระไอ ตีหน้าขรึมเหมือนลืมไปว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเห็น “เปล่านะครับอา พลบก็แค่ไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอไม่ยอมพูด ผมไม่สนใจเธอหรอก”

เขาไม่พิศวาสเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่หรอก ก็แค่ขวางหูขวางตาคนที่ไม่ยอมพูด เอาแต่เบื้อใบ้ทำหน้าตาน่าสงสาร

ปลายสายทำปากขมุบขมิบแต่ก็ไม่อยากจะไปทำลายความมั่นใจของหลานชาย เอาเถอะ ถ้าเขาว่าอย่างนั้นก็คงอย่างนั้นแหละ จึงอธิบายเรื่องโรคเพิ่มเติมอีกพักใหญ่

“ขอบคุณครับอา งั้นพลบทำงานก่อน ขอบคุณอีกครั้งสำหรับคำแนะนำครับ”

(เดี๋ยวก่อนสิ พลบยังไม่บอกอาเลยว่าแม่หนูคนนั้นชื่ออะไร แฟนเราเหรอ)

“ไม่ใช่ แค่นี้นะครับ” ชิงพลบปฏิเสธแล้วกดวางสายทันที ก่อนจะหันไปสนใจงานตรงหน้าที่กองอยู่บนโต๊ะ

เอกสารสัญญาร่วมทุนสัมปทานที่พม่าพึ่งส่งมาเมื่อเช้า เขาต้องเตรียมตัวก่อนเดินทางไปคุยงานในอีกสามวันข้างหน้า

แต่ก่อนจะไปพม่า เขาต้องเคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้ได้มากที่สุดก่อน

ชิงพลบเปิดแฟ้มตรวจงาน พินิจและราตรีทำเอกสารอย่างรอบคอบตามที่เขากำชับอยู่แล้ว เขาแค่ต้องตรวจทานอีกรอบ

ระหว่างที่ชิงพลบกำลังอ่านเอกสาร พินิจเคาะประตูเข้ามาส่งเอกสาร

ชิงพลบรับไปดู ครั้นเห็นว่าเอกสารเบิกงบอาหารช้างเรียบร้อยดี จึงก้มหน้าก้มตาเซ็น

“นายครับ ผมมีอีกเรื่องจะมาเรียนนายครับ”

“เรื่องอะไร”

“คุณหนูละพอกับคุณเมนี่มาขอเข้าพบนายครับ”

เมนี่เป็นคู่นอนคนสำคัญของนาย สาวเจ้าขยันมาหาชิงพลบทุกวันราวกับคนไม่มีอะไรทำ ก็…ไม่น่าจะมีอะไรทำจริงๆ นั่นแหละ

“ไปพาละพอมา” ชิงพลบเอ่ยทันที

“แล้วคุณเมนี่ละครับ”

“บอกให้กลับไป”

“ได้ครับนาย” พินิจรับคำพร้อมรีบไป

หลังประตูปิดลง ชิงพลบเงยหน้าขึ้นมา เขาชอบเคาะนิ้วยามต้องใช้ความคิด

อืม...ดีจริงๆ

ไม่ต้องออกแรงไปหา เหยื่อก็มาให้ขย้ำถึงที่

ชิงพลบอิงตัวพิงกับโต๊ะ เฝ้ารออย่างใจจดจ่อ

ไม่นานพินิจก็พาละพอมาส่ง เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพู เปียผมไว้สองข้าง ใบหน้าใสๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่แววตากลับแน่วแน่

ทว่ายามเมื่อกังวล ละพอจะชอบเม้มปาก จนชิงพลบเผลอกลืนน้ำลายลงคออยู่ร่ำไป

“ขอตัวครับนาย” พินิจค้อมตัวออกไป

ชิงพลบจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าเงียบๆ เขานับถือในความใจกล้าบ้าบิ่นของเธอ กล้ามาหาเขาคนเดียวเช่นนี้ ไม่บ้าก็คงโง่

“มีอะไรก็พูดมา” เขารู้ว่าเธอไม่สามารถพูดได้แต่ก็อยากแหย่

ละพอไม่พูด เธอชูกระดานที่เขียนข้อความไว้ให้เขาอ่าน แต่ชิงพลบไม่อ่าน

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็กลับไป เสียเวลาทำมาหากินของฉัน” เขาอยากทำให้ละพอพูด เพราะถ้าเธอไม่พูด เธอจะถูกคนรังแกเหยียบย่ำแบบในอดีต

ทว่าเธอไม่ยอมพูด ยืนนิ่งเบื้อใบ้จนเขาหงุดหงิด

“ไม่พูด? งั้นขอตัว” ชิงพลบเดินหนี ละพอเดินมาขวาง เธอยื่นกระดานไวท์บอร์ดมาแทบจะทิ่มหน้าเขาอยู่แล้ว

สายตาเธอกรุ่นโกรธ คงอยากจะต่อยเขาเหมือนวันนั้น ก็แน่ละ คลิปวิดีโอถ่ายทอดสดวันนั้นคงสร้างปัญหาให้ไม่น้อยบวกกับที่เขาเล่นแร่แปรธาตุนิดๆ หน่อยๆ จนทำให้เธอถูกพักการเรียน

ชีวิตจริงมันเป็นแบบนี้แหละ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ชีวิตคนอ่อนแอ ถูกเหยียบย่ำจากผู้ยิ่งใหญ่เสมอ…จนกว่าจะรู้จักกล้ายืนหยัดเพื่อตัวเอง

“อย่ามายื่นกระดานโง่ๆ แบบนั้นให้ฉัน ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็ให้พูด ตะโกน กรีดร้อง ไม่ใช่เงียบแบบนี้” ชิงพลบปัดมือทีเดียว กระดานในมือเธอปลิวไปกระแทกกับผนังและหักออกสองซีก

นอกจากนี้สันกระดานคมกริบ ยังบาดมือน้อยๆ จนเลือดอาบ

เห็นอย่างนั้นชิงพลบยิ่งรู้สึกโกรธ

“ฉันบอกให้พูด!”

ละพอตกใจ เธอไม่ทันตั้งตัวก็ถูกชิงพลบจับไหล่ดันให้ติดกับผนัง ครั้นได้สติก็รีบล้วงสเปรย์พริกไทยมาฉีดใส่หน้าเขา

สเปรย์พริกไทยอิทธิฤทธิ์ร้ายกาจเข้าเล่นงานดวงตาชิงพลบจนลืมไม่ขึ้น

“ยัยเด็กบ้า!”

ละพอปลดมือเขาออก อาศัยตอนที่เขาลืมตาไม่ขึ้นจะฉวยโอกาสหนีไป

ทว่าชิงพลบไม่ยอมให้หนี

“ใครอยู่ข้างนอกจับละพอไว้ที!” สิ้นคำนั้น พินิจและคนที่อยู่ด้านนอกต่างก็กรูกันเข้ามาจับกุมละพอไว้ในทันที เธอพยายามสู้ ฉีดสเปรย์ใส่แต่สุดท้ายก็โดยรวบ

“ฤทธิ์เยอะนักนะ” รอบดวงตาของเขาแดงช้ำจากฤทธิ์ของสเปรย์พริกไทย

‘ปล่อย!’

“ฝันกลางวันไปเถอะ” เขาโบกมือไล่ลูกน้องออกไป พินิจออกเป็นคนสุดท้าย เขาล็อกประตูแน่นหนา รับรองว่าถ้าไม่มีคำสั่งนาย พินิจจะไม่ยอมเปิดประตู

‘ปล่อยนะ!’

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   ตอนพิเศษ

    ‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง

    ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status