บทที่ 2/2 แจ้งความ

รูปร่างหัสดินทร์ได้เปรียบอย่างชัดเจน เจ้าของฟาร์มดอกไม้เป็นตัวสูงใหญ่ บึกบึนกว่าชิงพลบที่สูงโปร่ง ผอมลีน

กระนั้นชิงพลบก็ไม่ได้ด้อยกว่ามาก สมองเขาสามารถกลบจุดด้อยทางร่างกายได้

ละพอส่งสายตากังวลเมื่อเริ่มเห็นหัสดินทร์พับแขนเสื้อ ‘อย่าไปสู้กับเขาเลยนะพ่อดินหนูไม่อยากให้พ่อเจ็บตัว คนอย่างเขาไม่มีค่าอะไรให้พ่อต้องสู้ด้วยหรอก’

“พ่อยอมไม่ได้หรอก วันนี้พ่อจะสั่งสอนคนชั่ว” ไม่ได้มีแค่หัสดินทร์ที่ใช้ภาษามือได้ชิงพลบก็ใช้ได้ เขาเผยประกายตาไม่พอใจเมื่อได้รู้ว่าละพอคุยอะไรกับหัสดินทร์

คนอย่างเขาไม่มีค่าหรือ?!

“จะดีหรือครับนาย” พินิจเข้ามากระซิบก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางตำรวจสาวที่ตั้งกล้องไว้มั่น

ในจังหวะที่ชิงพลบมองกล้องนิ่งๆ หญิงสาวมากมายที่เข้ามาดูไลฟ์ต่างออกอาการคลั่งไคล้ พวกเธอส่งสติกเกอร์ส่งคอมเมนต์รัวๆ

ชิงพลบเผยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ลุ่มลึก

“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”

‘ถ้านายทำอะไรพ่อดิน ฉันไม่ให้อภัยนายแน่!’

ชิงพลบปรายตามอง เอียงคอโคลงศีรษะเพื่อกวนประสาท “เรียกรถพยาบาลมารอไว้สิหรือว่าจองโลงไว้เลยก็ดี”

หลังโรงพักมีลานกีฬาอยู่ เป็นลานดินทั่วไปที่เอาไว้เตะตะกร้อ เล่นฟุตบอล โยนเปตอง บางครั้งก็เอาตาข่ายมาขึง ตีลูกขนไก่บ้าง ตบวอลเลย์บอลบ้าง แล้วแต่วาระ

แต่ไม่เคยมีใครใช้สนามแห่งนี้เป็นสังเวียนมวยมาก่อน ผู้กำกับการพุงยื่นเดินอุ้ยอ้ายมาถึงคนสุดท้าย เขาสั่งให้ดาบตำรวจนำเก้าอี้จากห้องหับมาคอยรองนั่งเก้าอี้ชั้นดีนั่งลงไปก็ไม่มีอาการปวดเมื่อยแน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของสมนาคุณเล็กๆ น้อยๆ จากชิงพลบ

กรรมการของคู่มวยแดงเดือดคือพินิจหัสดินทร์ไม่ถือ เขารู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครเข้าข้างเขา กรรมการจะเป็นตำรวจหรือใครก็ไม่สำคัญ

พวกเขายืนอยู่คนละฝั่งของสนาม ทั้งสองถอดเสื้อออก เหลือเพียงกางเกงและเข็มขัดชิงพลบสวมกางเกงยี่ห้อหรูคู่กับชุดสูท ในขณะที่หัสดินทร์ใส่เพียงกางเกงยีนปอนๆ

ชาวเน็ตแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเชียร์ชิงพลบ ฝ่ายหนึ่งเชียร์หัสดินทร์ จำนวนผู้ชมแตะหลักหมื่น อีกนิดก็จะถึงหลักแสนแล้ว

สิบตำรวจตรีฟ้าใสไม่บ่นสักคำที่ต้องถือโทรศัพท์ไลฟ์ต่อกันมานานขนาดนี้ เพราะเธอไม่เคยไลฟ์สดแล้วมีผู้ชมเยอะเช่นนี้มาก่อนอีกทั้งไม่มีใครห้ามเธอ เธอจึงไม่หยุดไลฟ์

พินิจแจกแจงว่าให้ชกกันห้านาที ใครยืนได้จนครบเวลา ถือเป็นฝ่ายชนะ

“ชก!”

หัสดินทร์เป็นฝ่ายเริ่มจู่โจม เขามุ่งหมายอยากจะเอาเลือดชั่วชิงพลบออกจึงเดินเครื่องเต็มที่ ส่งหมัดฮุกออกไปเฉียดใบหน้าชิงพลบเรื่อยๆ

ชิงพลบตั้งการ์ดรับ หลบหมัดของหัสดินทร์ได้ทุกครั้งอย่างรวดเร็ว เขาโยกตัวหลบและเริ่มโต้กลับในจังหวะที่เหมาะสมโดยใช้ทั้งแรงกายและสมอง

นัยน์ตาคมเฉี่ยวคอยสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของหัสดินทร์ที่เน้นจู่โจมไม่เน้นตั้งรับ มวยแบบนี้มีจุดอ่อนที่สามารถพลาดพลั้งได้ง่ายๆ ขอแค่หาจังหวะสวนดีๆ ก็สามารถล้มคู่ต่อสู้ได้

ทั้งสองไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบอย่างชัดเจน เชิงมวยของทั้งคู่ดูดีและไม่มีผู้ใดตกเป็นรองในขั้นแรก

เวลาผ่านไปครึ่งนาที ชิงพลบเริ่มบุก อาศัยความปราดเปรียวและความว่องไวจนสามารถอัดหน้าหัสดินทร์ได้

ชิงพลบยักคิ้วขึ้นทีหนึ่งเพื่อยั่วอารมณ์คู่ต่อสู้

เลือดสีแดงไหลลงมาจากโหนกแก้มของหัสดินทร์ เมื่อเลือดได้แตกออกมาแล้วสังเวียนมวยทั้งคู่ก็ดูดุเดือดขึ้น

กองเชียร์ข้างสนามต่างยืนลุ้นกันสุดใจเสียงเชียร์ชิงพลบดังลั่น ส่วนหัสดินทร์มีเพียงละพอที่เชียร์คนเดียว

หัสดินทร์สับศอกสวน ชิงพลบตั้งการ์ดรับแต่ก็เซไปสองก้าว ก่อนจะตั้งหลักได้และเริ่มปล่อยหมัดฮุกสวนไป หมัดปะทะเข้ากับหมัดที่สวนมาเช่นกัน ทั้งสองเซถอยออกห่าง

บาดแผลบนใบหน้าเริ่มเด่นชัดมากขึ้นชิงพลบปากแตก คิ้วซ้ายแตก หัสดินทร์โหนกแก้มแตก ปลายคางช้ำเลือดเพราะเข่าชิงพลบ ทั้งสองหอบหายใจ ร่างกายพราวหยาดเหงื่อเคล้าไปกับเลือด แต่ทั้งสองปาดทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ

ผู้ชายมีจิตวิญญาณนักล่า พวกเขาเป็นนักสู้มาตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์ ใครที่เก่งที่สุดก็คือจ่าฝูง สัญชาตญาณเหล่านั้นแทรกซึมอยู่ในสายเลือด กระหายที่จะต่อสู้เพื่อช่วงชิงความเป็นหนึ่ง

ชิงพลบวาดขาเตะเต็มแรง หัสดินทร์ตั้งแขนรับก่อนจะหมุนตัวจระเข้ฟาดหาง เขากัดฟันกรอดเมื่อชิงพลบเอนตัวหลบได้ฉิวเฉียด

หัสดินทร์ไม่ยอมแพ้ เขาส่งลูกเตะหวังจะก้านคอ แต่ชิงพลบก็กันไว้ได้ เขาเจาะยางฟันศอกจนหัสดินทร์ร่างเซแซ่ดๆ เสียงเชียร์ของคนรอบสนามดังไม่เท่าเสียงเชียร์ของชาวเน็ตที่ชมไลฟ์สดอย่างเมามัน เซียนมวยต่างเขามาคอมเมนต์กันสนุกปาก

ทั้งสองหอบหายใจฮัก หยาดเหงื่อและโลหิตอาบตัวจนชุ่ม ศึกนี้ยาวนานกินเวลามาสี่นาทีกว่าๆ แม้เรี่ยวแรงใกล้จะหมดหรือยืนแทบไม่ไหว แต่ไม่มีใครยอมใคร เพราะไม่อยากเป็นผู้พ่ายแพ้ในเกมครั้งนี้

เซียนมวยชื่นชมในความอึด ถึก ทน ของทั้งสอง ขนาดนักมวยอาชีพสู้กันยกละสองนาทีก็แทบตาย แต่พวกเขาสู้ติดต่อกันมากกว่าสี่นาทีแล้วแบบไม่หยุดพัก

“รีบทำอะไรสักอย่างสิพินิจ ขืนชกต่อไม่นายก็คุณดินต้องน็อกตายแน่ๆ” ราตรีรู้ว่าเจ้านายเก่ง ชิงพลบเก่งศิลปะการต่อสู้เกือบทุกอย่าง แต่คุณดินก็ใช่ย่อย ฝีมือสูสีกันมาก

“เราต้องทำตามกติกา นายสั่งไว้แล้ว”

ละพอกุมมือแน่นด้วยความกังวลเมื่อเห็นพ่อดินถูกชิงพลบทำร้าย แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนี้

“เสมอ!” พินิจรีบประกาศเมื่อเข็มนาฬิกาหมุนมาหยุดกึกพอดี

‘พ่อดิน พ่อไม่เป็นไรนะ!’ ละพอปรี่เข้าไปหารู้สึกสะเทือนใจกับบาดแผลมากมายบนหน้าและบนตัว เธอหันไปหาชิงพลบที่มีเมนี่มาช่วยประคอง ละพอเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววกรุ่นโกรธ

ชิงพลบหันมองเธอเช่นกัน นัยน์ตาสาดประกายไม่พอใจที่เห็นละพอมองเขาเช่นนั้นจนเผลอปัดมือที่เอื้อมมาจับของเมนี่ทิ้ง

‘พ่อนั่งพักตรงนี้ก่อนนะ’ ละพอพาหัสดินทร์ที่บาดเจ็บไปนั่งพัก ก่อนที่หน่วยพยาบาลจะเข้ามาช่วยปฐมพยาบาลให้ ตอนนั้นเองที่ชิงพลบเดินเข้ามาหาเรื่องด้วยท่าทียียวนกวนปราสาท

“คราวหน้าคราวหลังก็อย่าเอาแต่เงียบสิคนเขาจะคิดว่าเธอมันง่าย อ่อนแอ ใครๆ ก็ย่ำยีได้”

‘คุณมันเลว!’ ละพอไม่ทนอีกต่อไป เธอหันไปประจันหน้ากับชิงพลบเป็นครั้งแรก แววตากลมโตสบมองชายโฉดด้วยท่าทีไม่ยอมคน

ชิงพลบยิ้มพรายอย่างถูกใจ

“พูดอะไร ฉันไม่เข้าใจภาษาใบ้หรอกนะ”

‘สารเลว!’

หมัดหลุนๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของชิงพลบจนเกิดเสียงดัง ‘ปัก!’ เขาเจ็บแต่ไม่แสดงอาการ เมนี่ที่คิดจะเข้าไปหาต้องถอยหลังเมื่อเห็นนัยน์ตากร้าวของชิงพลบ!

“แรงดีนี่!”

วันก่อนเธอตบ วันนี้เธอต่อย

ชิงพลบเผยประกายตาลึกเร้น

‘ปล่อย!’

“ปล่อยให้โง่สิ” ชิงพลบออกแรงเพียงนิดเดียวร่างบางก็ปลิวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแรงดิ้นรนขัดขืนของเธอไม่สร้างความเปลี่ยนแปลง สายลมพัดผ่านยังแรงกว่า เขาสอดมืออ้อมไปข้างหลัง แทรกเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มมือ ก่อนจะก้มหน้าลงฝากรอยตรามลทินไว้ที่กลีบปากบาง บดขยี้ด้วยความเกรี้ยวกราดต่อหน้าผู้คนครึ่งร้อย

สิบตำรวจฟ้าใสมือไม้สั่น มือถือแทบจะค้างเพราะผู้ชมหลักแสนต่างคอมเมนต์กันดุเดือดจนโทรศัพท์แทบไหม้!

ละพอผลักชิงพลบออก เธอยกมือหมายจะตบหน้าชิงพลบ แต่เขาคว้าไว้ ก่อนจะออกแรงผลักให้พ้นทางเมื่อหัสดินทร์พุ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าเปี่ยมโทสะ

“ไอ้สัตว์พลบ! มึงต้องไม่ตายดี!!!”

“อย่าคิดจะมาลอบกัดกูตอนเผลออีก!”

ชิงพลบหลบหมัดนั้นได้ ก่อนจะสวนหมัดกลับคืนไปเป็นการคิดบัญชีย้อนหลัง

ศึกแห่งศักดิ์ศรีเริ่มระอุอีกครั้ง แต่ครั้งนี้บานปลายใหญ่โต ตำรวจทั้งโรงพักต่างกรูกันเข้าไปจับทั้งสองแยกจากกันอย่างยากลำบาก ท่ามกลางสถานการณ์วุ่นวายอลหม่านที่ไม่มีท่าทีจะยุติง่ายๆ จนกระทั่งเย็นย่ำ

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง ฉากจูบสะท้านสะเทือนก็แพร่หลายไปในโลกออนไลน์

ท้ายสุดมีจดหมายเชิญผู้ปกครองมาถึงหัสดินทร์ ใจความหลักๆ คือต้องการจะคุยเรื่องพักการเรียนละพออย่างไม่มีกำหนด!

ผู้อำนวยการโรงเรียนที่ละพอเรียนอยู่เป็นหนึ่งในคนที่ชิงพลบเคยให้การช่วยเหลือกลบเกลื่อนเรื่องการทุจริต คราวนั้นถ้าไม่ได้ชิงพลบช่วยจัดการให้ คงต้องนอนคุกกินข้าวแดง เพราะฉะนั้นคำร้องขอให้พักการเรียนเด็กที่มีประวัติอื้อฉาวคนหนึ่ง ไม่ถือว่าเหนือบ่ากว่าแรง

“ขอบคุณในความกรุณาครับ”

ชิงพลบวางสาย สายตาคมเฉี่ยวมองพระอาทิตย์ที่ใกล้ลับขอบฟ้า

ก็บอกแล้ว

เขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่