บทที่ 3/2 เหยื่อมาให้ขย้ำ

“เห็นใสๆ คิดว่าจะซื่อ แต่ร้ายไม่เบาเลยนะ” เขาเชยปลายคางเล็กขึ้นมา เธอหายใจแรงเหมือนพยายามควบคุมความโกรธ ดวงตากลมมองเขาอย่างเคียดแค้น โกรธจนแก้มแดงก่ำไปหมด

“พูดมาสักคำสิ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”

จนกว่าละพอจะยอมพูด เขาจะข่มเธอต่อไป เอาให้กลัวจนหัวหดไม่กล้าแข็งข้อกับเขาอีก

แต่แววตาเธอไม่มีวี่แววสลด เธอดิ้นรน แต่มือที่ถูกมัดแน่นหนาใช่จะหลุดง่ายๆ

“ฉันบอกให้เธอพูด ไม่ใช่มาจ้องฉัน ก็พอรู้ว่าฉันหล่อ แต่ไม่จำเป็นต้องจ้องขนาดนั้นมั้ง” เขาย่อตัวลง ชอบใจที่ได้เห็นเธอดิ้นรนกระเสือกกระสน แต่ก็ไปไหนไม่ได้

‘ปล่อยนะ คนชั่ว!’

ชิงพลบอ่านปากออก เขายิ้มยั่ว

“ก็พูดมาสิ แค่พูดมาสักคำ”

ละพอจ้องมองเขา พร้อมขบปากแน่นอย่างเคร่งเครียด

“ไม่พูดก็อย่าหวังจะได้ออกไปไหน”

‘ไม่นะ!’ ละพอเคยมีความหวังว่าเขาจะมีคุณธรรมอยู่บ้าง ที่มาวันนี้ก็เพื่อขอร้องให้เขาปล่อยเธอไป อย่าพักการเรียนเธอเลย

แต่ดูเหมือนจะคิดผิดไป

เสียงโหวกเหวกโวยวายด้านนอกดังเข้ามาให้ได้ยิน ดูเหมือนปางไม้จะมีคนบุกรุกเข้ามาอีกแล้ว

คนที่กล้าบุกรุกปางไม้มีนับนิ้วได้ ชิงพลบจึงรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นหัสดินทร์

ละพอเคลื่อนไหว เธอลุกขึ้นยืนจะวิ่งไปที่ประตู แต่ชิงพลบเอื้อมมือไปดึงละพอมาชิด ตัวเธอเล็กนิดเดียวสู้แรงเขาไม่ไหวหรอก

เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูสะอาดเล็กกะทัดรัด

“ตะโกนสิ พ่อสุดที่รักของเธอมาช่วยแล้ว”

ละพอพยายามอ้าปากจะพูดแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ชิงพลบเห็นแล้วรำคาญจึงลากเธอไปซ่อนในห้องลับ ล็อกขาและมือเธอกับโซ่

“ถ้าอยากรอดก็ต้องรู้จักช่วยตัวเอง เข้าใจมั้ยยัยหนู”

ชิงพลบปิดประตูอย่างแรง

หัสดินทร์ผลักคนงานในปางไม้ทิ้งด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด “ละพอ! หนูอยู่ไหน พ่อมาแล้ว หนูอยู่ข้างในใช่มั้ย ปล่อยนะ! อย่ามาขวางกู!” ครั้นหัสดินทร์เห็นชิงพลบก็รีบปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้ออย่างแรง “มึงเอาลูกกูไปซ่อนไว้ไหน!”

ชิงพลบปัดมือออก “คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เข้าใจ”

“มึงโกหก!” หัสดินทร์ทำท่าจะปรี่ไปต่อยชิงพลบ

“หยุดนะครับคุณดิน ไม่งั้นพวกเราจะแจ้งความข้อหาบุกรุกจริงๆ ด้วย” พินิจเข้าไปช่วยเจ้านาย

“ไม่เป็นไร” ชิงพลบหันไปห้าม “นี่มันเรื่องอะไรกันครับคุณดิน คุณอาชิตา”

หัสดินทร์ทนความเสแสร้งของชิงพลบไม่ไหว “ไม่ต้องมาทำไขสือ มึงเอาละพอไปไว้ไหน!”

ธูปจ้องมองชิงพลบที่ยืนอยู่อีกด้านด้วยแววตาซับซ้อน

“ผมไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”

“คุณจับแกไปพวกเรารู้นะ” อาชิตาพึ่งเคยได้เผชิญหน้ากับชิงพลบในระยะประชิดครั้งแรก คนคนนี้ท่าทางไม่น่าไว้ใจ

นอกจากนี้ นัยน์ตาคมเฉี่ยวแบบนี้ทำให้นึกถึงจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์

“พูดแบบนี้ผมเสียหายนะครับ คนดีๆ อย่างผมจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ไง” เขาพูดกลั้วเสียงหัวเราะ

“หึ! ถ้ามึงเป็นคนดี โลกนี้ก็ไม่มีคนชั่วแล้ว คืนละพอมา ไม่งั้นกูจะนำกำลังคนมาถล่มปางไม้มึงเดี๋ยวนี้แหละ!”

“มีหลักฐานมั้ยล่ะว่าลูกคุณอยู่ที่นี่ หาสิ ผมให้คุณหาจนกว่าจะพอใจได้เลย แต่ถ้าไม่เจอล่ะก็ ผมรับรองได้ว่าเรื่องนี้จบไม่สวยแน่”

หัสดินทร์กัดฟันกรอด เขารู้ว่าละพออยู่ที่นี่ ลูกเขาจะหายไปไหนได้อีก แต่เขาไม่มีหลักฐาน ไม่มีอะไรที่จะเอาผิดชิงพลบได้

ไม่มีเลย!

“กูจะหาลูกกูให้เจอ”

“ตามสบาย”

ชิงพลบยอมให้คนจากฟาร์มชมจันทร์หาตัวละพอนานหลายชั่วโมง ครั้นหัสดินทร์หาไม่พบก็มาโวยวายส่งเสียงน่ารำคาญอีกระลอก

“ไอ้พลบ มึงบอกมา มึงเอาลูกกูไปซ่อนไว้ไหน”

ชิงพลบถอนหายใจ “พวกคุณเข้ามาบุกรุกในพื้นที่ส่วนบุคคล เป็นคนอื่นคงไม่ยอมง่ายๆ แต่ผมเป็นคนง่ายๆ เลยหวังว่าพวกคุณจะกลับไปเอง โดยไม่ต้องให้ผมต้อง…ออกแรง”

หัสดินทร์กำมือแน่น เขารู้ตัวว่าตกเป็นรอง ถ้าอยากเอาชนะชิงพลบ เขาต้องมีหลักฐาน “ถ้ามึงทำอะไรลูกสาวกู กูสาบานว่าจะฆ่ามึง!”

ชิงพลบหยักยิ้มมุมปาก

“พินิจ ส่งแขก”

เสียงความเคลื่อนไหวทุกอย่างดังไปถึงละพอ เธอพยายามส่งเสียง แต่ทุกครั้งที่ทำเช่นนั้น เธอจะหายใจไม่ออก

แรงเสียดทานจากความทรงจำเลวร้ายสาดซัดเข้ามาในสมองเธอหอบหายใจสะท้าน ความทรงจำในคืนนั้นหวนกลับมาฉายซ้ำ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

‘พ่อแม่เธอตายหมดแล้ว เงียบซะ! ไม่เห็นหรือว่าพ่อเธอต้องมาตายเพราะเสียงตะโกนโง่ๆ ของเธอ!’

ไม่พูดแล้ว! เธอจะไม่พูดแล้ว!

ชิงพลบเปิดประตู เขาพุ่งตรงไปคว้าตัวละพอที่นอนอยู่บนพื้น ครั้นเห็นว่าเธอกัดมือตัวเอง จึงง้างปากยื่นมือให้เธอกัดแทนมือตัวเอง

“ไปตามหมอมา!”

“ครับนาย!”

ชิงพลบอุ้มละพอไปนอนบนเตียง ทำวิถีทางให้เธอสงบ ห้านาทีต่อมาคุณหมอก็มาถึง

“มือคุณพลบ…”

“ผมไม่เป็นไร ดูละพอก่อน”

หมอชราทำตามนั้น ครั้นละพอสงบลงแล้ว จึงหันมาเย็บแผลที่มือให้ชิงพลบ

“รู้ใช่มั้ยอะไรพูดได้ อะไรพูดไม่ได้” สายตาคมเฉี่ยวมองอีกฝ่ายอย่างข่มขวัญ หมอชรารับคำแล้วก้มหน้าก้มตายุ่งกับเข็มกับด้าย

หมอชราไม่กล้าหรอก ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรทั้งนั้น

เยื้องร่างหมอชราที่ทำแผลให้ชิงพลบอยู่มีม่านกั้นเตียง ละพอนอนหลับอยู่ในนั้น

ก่อนหน้านี้เธอกัดมือตัวเองจนเลือดไหลไม่หยุด โชคดีแค่ไหนแล้วที่เขาเข้าไปเห็นก่อนที่เธอจะกัดจนได้แผลใหญ่

อาการละพอแย่กว่าที่ชิงพลบคาดการณ์ไว้ เขาไม่เข้าใจว่าแค่เธอพูดออกมามันยากตรงไหน

ตอนนั้นเขาบอกให้เธอหุบปากก็จริง แต่ตอนนี้เธอพูดได้แล้ว ทำไมจึงไม่พูด

ดวงหน้าคมเผยประกายไม่พอใจจนคุณหมอเริ่มกังวลว่าเขาเย็บแรงไปหรือเปล่า สีหน้าชิงพลบถึงได้ดูบึ้งตึง

“เจ็บหรือครับคุณพลบ” หมอชราถามตะกุกตะกัก

“เปล่า”

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะนาย” ราตรีเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้ละพอเสร็จแล้วจึงมารายงาน

ชิงพลบพยักหน้า “เร่งมือหน่อยได้มั้ยหมอ”

เขาอยากรีบไปหาละพอ

“อีกครู่เดียวก็เสร็จแล้วครับ” หมอชราเร่งมือ โชคดีที่เส้นเอ็นเส้นประสาทของชิงพลบไม่เสียหาย ไม่งั้นเขาเนี่ยแหละจะแย่

กระทั่งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หมอชราจึงแอบพรูลมหายใจออกมาเพื่อระบายความอึดอัดคับแน่นในใจ

“เดี๋ยวผมให้ราตรีจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้ พินิจ ส่งคุณหมอให้ถึงคลินิกด้วย” เขาสั่ง ทั้งห้องจึงเหลือเพียงชิงพลบและละพอที่ยังไม่ได้สติ

เขาทรุดกายลงนั่งข้างเตียง มองใบหน้าที่ดูซีดเซียวไร้สีเลือดของเด็กสาวด้วยอารมณ์หลากหลาย

รอยย่นบนหัวคิ้วบ่งบอกว่าชิงพลบกำลังสับสน เขาไม่ได้วางแผนเอาไว้เช่นนี้ แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว คงต้องตามน้ำไปก่อน

มือซ้ายยกขึ้นหมายจะลูบแก้มนวล แต่เขาหดมือกลับกลางอากาศ ก่อนจะออกไปอย่างฉุนเฉียว