บทที่ 5/2 หนูเจ็บนะ

เสียงนั้นดุกร้าวอยู่ในที ยังผลให้มือที่ระดมทุบต้องชะงัก นัยน์ตาคมเฉี่ยวจ้องมองปรามๆ เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย

ละพอเชิดหน้าหนี แต่ไม่ทุบเขาแล้ว

ชิงพลบกระชับวงแขน เอ็นดูร่างเกร็งๆ แข็งทื่อ เธอทำสีหน้าเลิ่กลั่ก จนคล้ายกระต่ายตื่นตูมกลัวโดนเชือดทิ้ง

ข้ามเขตห้องครัวไปเป็นห้องนั่งเล่น ชิงพลบวางละพอลงบนเก้าอี้ เธอทำท่าจะหนีทันทีที่ได้รับอิสรภาพ

“เดี๋ยว จะไปไหน” เขาเอื้อมมือไปคว้าหลังคอเสื้อไว้ได้ เธอออกแรงจะไป แต่ชิงพลบกระตุกมือทีเดียวร่างเธอก็ปลิวมาแนบอกแล้ว

‘หนูจะกลับห้องแล้ว’ เธอทำไม้ทำมือ

“เดี๋ยวไปส่ง” เขาขอเวลาถอดรองเท้าหน่อย เดี๋ยวเศษแก้วที่ติดเท้าจะกระจายไปทั่วบ้าน

ละพอส่ายหน้าดิกๆ พยายามปลดมือเขาออกจากคอเสื้อ ท่าทางแตกตื่นของเธอค่อนข้างน่ารักจนเขาคันไม้คันมือ

‘หนูไปเองได้ คุณปล่อยเถอะ!’ แค่มือข้างเดียวของเขา เธอก็ต่อกรไม่ไหว

ขนาดเขาบาดเจ็บยังสู้ไม่ได้

บาดเจ็บเหรอ?!

คล้ายกับเห็นช่องโหว่เอาตัวรอด ละพอออกแรงบีบมือข้างนั้นของเขาอย่างแรง หมายให้เขาปล่อย แล้วเขาก็ปล่อยจริงๆ พร้อมกับคำรามลั่นด้วยความเจ็บ

“เด็กบ้า!” แรงบีบไม่น้อยเลย พริบตาเดียวเลือดสดๆ ก็ชุ่มผ้าก็อซสีขาว แต่ละพอไม่สนใจอยู่ดู เธอสาวเท้าก้าวขึ้นบันไดกลับห้องอย่างรวดเร็ว

ชิงพลบขบกรามแน่น ความเจ็บแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ เขาข่มความเจ็บเอาไว้ ก่อนจะใช้มืออีกข้างเอื้อมมือไปกระตุกเชือก ถอดรองเท้าออกแล้วขว้างเข้าไปในห้องครัวทั้งสองข้าง เสียงปิดประตูลงกลอนดังขึ้น ชิงพลบส่ายหน้าระอา แล้วล้วงเอากุญแจออกมา

เด็กน้อย เธอลืมไปหรือเปล่าว่าโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่ากุญแจ?

ละพอผ่อนลมหายใจออกพรูใหญ่ เธอหนีขึ้นมาสำเร็จ ปลอดภัยจากเขาแล้ว

มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ตรงซอกเล็กๆ มีกระดาษแผ่นเล็กที่พ่อดินส่งมาให้ เธอพกติดตัวเป็นเครื่องคลายความกลัว

นี่คือพลังใจเดียวที่ทำให้ละพอยังเข้มแข็งอยู่ได้

ละพอยิ้มน้อยๆ คลี่กระดาษผึ่งลมให้แห้งบนโต๊ะ ลูบไล้ด้วยปลายนิ้วอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

เธอมองสภาพตัวเองในกระจกห้องน้ำอย่างอับอาย ใบหน้าเธอมีแต่เศษบราวนีจับเป็นก้อนๆ ผมเปียกน้ำอัดลมเหมือนผีพราย เสื้อผ้าก็ดูไม่ได้ มิน่าล่ะ เขาถึงหลุดขำตั้งหลายรอบ สภาพเธอดูไม่จืดเลยจริงๆ

ละพอถอดเสื้อผ้ากองไว้ในอ่าง ร่างบางเปลือยเปล่าเข้าไปยืนใต้ฝักบัว

ระหว่างอาบน้ำชะล้างเศษขนมและคราบน้ำอัดลม เธอรู้สึกขวยเขินยามเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของตนเอง ตอนนี้ร่างกายเธอไม่เหมือนเดิม เป็นสาวมากขึ้น

จนทำให้ไม่ค่อยกล้ามองร่างกายตัวเองเท่าไหร่

ชิงพลบไขกุญแจเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ เสียงน้ำไหลภายในห้องน้ำบ่งบอกว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่

เขาถึงพึ่งสำนึกได้ว่าไม่สมควรจะมาอยู่ที่นี่…ตอนนี้

ตอนนั้นเขากำลังจะออกไปแล้ว แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นกระดาษม้วนเล็กๆ วางแผ่อยู่บนโต๊ะ ข้อความสั้นๆ ประโยคเดียวแต่ทำนัยน์ตาคมเปล่งประกายเย็นเยียบ ในใจเหมือนลาวาภูเขาไฟเดือดๆ ที่พร้อมจะปะทุในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ชิงพลบกอดอก เฝ้ารออย่างใจจดจ่อ

ห้านาทีต่อมา ละพอนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ ตัวเธอเปียกน้ำ ผิวกายที่โผล่พ้นผ้าขนหนูสีขาวสะอาดทำเอาเลือดในกายเดือดพล่าน กลิ่นสบู่หอมเคล้าคลุ้งอยู่ในอากาศ เนินเนื้อสาวขาวผ่องกำลังดึงดูดสายตาคมเฉี่ยว

‘คุณเข้ามาทำไม ออกไปนะ’

ละพอถอยร่นจะกลับเข้าไปในห้องน้ำตามเดิม แต่ชิงพลบไวกว่ามาก เขาก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเธอแล้ว แถมยังส่งเคราะห์ให้ด้วยการพาเธอเข้าห้องน้ำด้วยกัน

ตอนนี้สายตาเขาน่ากลัวจนละพอหวั่นใจ เธอถูกดันให้ติดประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทดังปัง!

‘คุณเข้ามาได้ไง ออกไปนะ!’

“นี่อะไร เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไง!”

เขาชูกระดาษแผ่นนั้น ละพอหน้าตาตื่น

“ฉันถาม หูหนวกหรือไง”

‘ปล่อย หนูเจ็บ’

“ทำไมเธอต้องมายั่วโมโหฉัน ก็บอกแล้วไงว่าถ้าจะไปก็ไปซะ! อย่ามาหักหลังฉันแบบนี้!” ชิงพลบไม่สบอารมณ์ เมื่อรู้ว่าเธอแอบติดต่อกับคนภายนอก!

‘คุณก็ปล่อยหนูสิ! จะมาทำแบบนี้ทำไม’ ละพอกอดตัวเองไว้แน่น เพราะรู้สึกไม่ปลอดภัย

“ฉันไม่เคยขังเธอไว้ ไม่เคยล่ามโซ่เธอไว้”

ขณะพูด เขาออกแรงบีบไหล่เปลือยเธอเพื่อระบายโทสะ ไม่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไรกันแน่ แต่โกรธ!

‘หนูเจ็บนะ!’ เธอพยายามปลดมือเข้าออก แต่ชิงพลบไม่ปล่อยง่ายๆ

นัยน์ตาคมเฉี่ยวเลื่อนมองริมฝีปากสีระเรื่อ สัมผัสผิวกายเย็นๆ ใต้ฝ่ามือเร้าอารมณ์อย่างประหลาด

‘ปล่อยหนูนะ หนูบอกให้ปล่อยไง!’ เธอดิ้น ชิงพลบเบียดตัวเข้าหาจนร่างกายแนบชิดแทบจะทุกสัดส่วน ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปหมายจะประทับลงบนเรียวปากบางซึ่งเหมือนเชิญชวนเขาอยู่เสมอ แต่ละพอเบี่ยงหน้าหนี

ชิงพลบพลาดเป้าไปจุมพิตแก้มนวล เธอตัวแข็งทื่อ ฝ่ามือเล็กๆ เอื้อมมาปิดปากตัวเองแน่น ป้องกันไม่ให้เขาจูบ

“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก…ละพอ”

ชิงพลบใช้มือข้างหนึ่งรวบร่างเล็กมานั่งคร่อมบนต้นขา จังหวะนั้นผ้าขนหนูคล้ายจะหลุด เธอรีบเอื้อมมือไปคว้าปมไว้ เรียวปากบางน่าหลงใหลถึงได้เปิดเผยสู่สายตาอีกครา

คราวนี้ชิงพลบไม่พลาดอีก เขาประทับริมฝีปากลงไปอย่างแม่นยำ พลางดูดดึงไปทั่วกลีบปากนุ่มสั่นระริกอย่างเอาแต่ใจ