บทที่ 7/1 ฉันอยู่นี่

ชิงพลบไม่ได้โกหก เขาจะขับรถพาเธอไปส่งบ้านอย่างที่พูด แต่วันนี้เขาไม่ใช่รถประจำตัวของเขา ทว่าเปลี่ยนเป็นรถยกสูงวิ่งในป่า ค่อนข้างสมบุกสมบัน

‘ทำไมไม่ใช้รถคันเดิม’ เธอสงสัย ระแวดระวัง

“ไม่มีน้ำมัน” เขาเปิดประตูรถ “ขึ้นไปสิ”

ระยะทางจากปางไม้ไปฟาร์มชมจันทร์ใช้เวลาไม่นาน เธอจะไปถึงฟาร์มชมจันทร์ในเวลาไม่เกินยี่สิบนาที

ในรถยนต์มีเพียงชิงพลบและละพอ เธอนั่งอยู่ด้านหน้าคู่คนขับ เขาเปิดเพลงคลาสสิกที่ชอบ โดยไม่ลืมที่จะฮัมเพลงไปด้วย

ละพอคิดในใจ วันนี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างดีทีเดียว เธอนั่งเรียบร้อย สิ่งเดียวที่ต้องการตอนนี้คือบ้าน

เธอต้องการกลับบ้าน

ชิงพลบไม่ได้ชวนคุย เขาตั้งใจขับรถไปตามเส้นทาง ครั้นเขาเลี้ยวออกสู่ถนนหลักพ้นเขตปางไม้ เธอโล่งใจเปลาะหนึ่ง

ละพอหันกลับไปมองหลังคาบ้านสีแดง เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์แค่อยากจะจำไว้เป็นบทเรียน

โค้งตรงหน้าเป็นทางแยก ชิงพลบเลือกที่จะเลี้ยวไปทางซ้าย ซึ่งเป็นทางลัดสำหรับไปยังฟาร์มชมจันทร์

ช่วงจังหวะที่รถยนต์ของชิงพลบเลี้ยวออกไปทางซ้าย กำลังตำรวจพร้อมทั้งหัสดินทร์และคุณนกก็มุ่งหน้าออกมาจากทางขวามือ พวกเขาคลาดกันเพียงชั่วเสี้ยววินาที…

นัยน์ตาคมเฉี่ยวสบมองเวลาบนหน้าปัดรถยนต์ ก่อนจะหันไปมองทาง

ละพอนั่งนิ่งๆ ไม่ออกปากประท้วงเรื่องที่เขามาทางลัดขรุขระ ซึ่งไม่ค่อยมีคนสัญจร

เส้นทางนี้เป็นทางลูกรังเก่า รถสั่นคลอนเล็กน้อยตามสภาพถนน

ชิงพลบชะลอรถลงเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนจนกระเด้งกระดอนมากไปกว่านี้

ความจริงเส้นทางสายนี้ไม่ได้น่ากลัวอะไรสำหรับคนชินทาง และรู้ว่าอีกเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น

นาทีนั้นชายขับรถวิบากสวมหมวกกันน็อกสวนมา โดยที่คนซ้อนด้านหลังชักปืนออกมายิง!

ละพอกรีดร้องในใจ

กระสุนเจาะทะลุกระจกเข้ามาโดนชิงพลบที่ไหล่ขวา เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเหมือนน้ำพุ เขาสูญเสียการควบคุมรถในทันที รถเอียงส่ายไปมา

“หมอบ!”

เขากัดฟันฝืนบังคับด้วยมือข้างเดียว คนร้ายระดมยิงไม่ขาดสาย กระสุนนัดหนึ่งยิงโดนล้อหน้าจนยางระเบิด

รถเอียงวูบเสียหลัก แต่ชิงพลบยังคงฝืนบังคับไปต่อ ทว่าเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง ล้อหลังถูกยิงจนระเบิดอีกล้อ รถยนต์คันใหญ่เสียศูนย์ ไหลตกลงไปในหุบเหวลึกทันที

ชิงพลบปลดเข็มขัดนิรภัย เขาเอาตัวเองมาเป็นเกราะกำบัง มือเขาโอบประคองร่างเธอไว้ในอ้อมแขน กดแนบศีรษะเธอให้อยู่กับเขา พร้อมกระซิบบอก

“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่”

รถกระแทกกับหินผาอย่างแรง เบื้องล่างคือน้ำตกที่ลึกและเชี่ยวกราก ละพอหมดสติก่อนที่จะกระทบผิวน้ำด้วยซ้ำ

แรงกดตรงหน้าอกกับลมหายใจที่ถูกเป่าเข้ามาต่อชีวิตทำให้ละพอได้สติ แรงดันน้ำจากปอดไหลพุ่งขึ้นมา จนเธอต้องสำลักน้ำที่กินเข้าไป

เธอไอจนหน้าแดง รู้สึกมึนหัวและเจ็บตรงหน้าอก ทว่ายังไม่ทันจะได้คิดหรือดูอะไรๆ ให้ชัดเจน ร่างเธอก็ถูกรวบเข้าไปกอดแน่น

“ฉันนึกว่าเธอจะไม่กลับมาแล้วซะอีก!” เสียงนั้นสั่นเครือ แรงกอดรัดบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาดีใจมากแค่ไหนที่เธอฟื้น

ละพอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมกำลังผลักเขาออก วินาทีนั้นเอง เธอถึงพบว่าชิงพลบถูกยิงจนได้แผลฉกรรจ์ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ไร้สีเลือด

‘คุณเป็นยังไงบ้าง’

“ไม่เป็นไร…” เขาส่งยิ้มจางๆ มาให้ ก่อนจะล้มลงไปต่อหน้าต่อตาเธอ

ละพอปรี่ไปรั้งศีรษะเขามาหนุนบนก้อนหินก้อนโตที่อยู่ริมตลิ่ง ก่อนจะหันมองรอบทิศ ตอนนี้อยู่ส่วนไหนของป่าก็ไม่รู้

‘คุณ…คุณตื่นสิ’

ลมหายใจของเขาแผ่ว ชีพจรเต้นช้าลงเพราะเสียเลือดมาก ละพอน้ำตาไหลพราก เธอกลัวเขาจะเป็นอะไรไป สองมือสั่นเทาเอื้อมไปตบๆ หน้าเขาเพื่อเรียกสติ

ไม่ได้นะ! อย่ามาตายต่อหน้าเธอ!

‘ตื่นสิคุณ อย่าเป็นอะไรไปนะ ได้ยินหรือเปล่า อย่าเป็นอะไรไปนะ!’

ชิงพลบไม่มีทางได้ยิน เวลาทุกวินาทีที่ผ่านพ้นไป ทำเขาเข้าใกล้ความตายมากขึ้นทุกที

ห้ามเลือด ใช่! ต้องห้ามเลือด ละพอเปิดกระดุม เธอตัดสินใจถอดเสื้อตัวเองมากดห้ามเลือดให้เขา เขามีแผลหลายที่ แต่ที่สาหัสที่สุดก็คือแผลถูกยิง

ละพอยกร่างหนักๆ ของชิงพลบให้พิงตัวเอง เธอวางเสื้อทาบด้านหน้าติดกับตัวเองเพื่อห้ามเลือด ส่วนด้านหลังกดห้ามเอาไว้ด้วยเสื้ออีกตัว

ตัวเขาเย็นเฉียบ ละพอพยายามกอดเขาให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เลือดถึงได้หยุดไหลลงบ้าง ชิงพลบได้สติแต่ก็ไม่เต็มร้อย เขาขยับปากพูดอย่างยากลำบาก

“มาช่วยฉันไว้ทำไม...” เสียงเขาเบาหวิว ยิ่งกว่าเสียงกระซิบ แต่เพราะทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เธอถึงได้ยินชัดเจน

‘เราต้องไปที่อื่น ต้องหาทางออกไปจากป่า’

“ไม่ไหว...เธอไปคนเดียวเถอะ” เขาเค้นเสียงพูด ส่ายหัวช้าๆ “ทิ้งฉันไว้ที่นี่ แล้วไปเสีย” เขาผละออกเบาๆ ร่างเอนลงซบกับโขดหินเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพราะไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะพยุงตัวเอง

‘ไม่ ไปด้วยกันสิ’

ละพอไม่ฟัง เธอเข้าไปช่วยประคองเขาอีกหน เขาพูดอะไรบ้าๆ แบบนั้นออกมาได้ยังไง เธอจะทิ้งเขาได้ยังไง ไม่มีทางหรอก

ละพอชี้มือไปที่อกเขาและชี้มาที่ตัวว่า ‘เราต้องรอด’

“ยังไง เธอแบกฉันไม่ไหวหรอก แล้วฉันก็ไม่มีแรงแม้แต่จะยืน”

ละพอส่ายหน้าว่าต้องมีหนทางแน่ เธอลุกขึ้นกวาดสายตาไปรอบทิศ ช่วงเวลาใกล้ค่ำแสงเริ่มหมด ตรงโขดหินกลางน้ำมีกระเป๋าคุ้นตาใบหนึ่งลอยติดอยู่ ละพอจำได้แม่นว่ากระเป๋าใบนั้นเป็นของเธอ ถุงผ้าไม่เล็กไม่ใหญ่ใส่ของจำเป็นสองสามอย่างที่พี่อุ้มเตรียมไว้ให้ ละพอรีบวิ่งลุยน้ำไปดูด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี

‘เรารอดแล้ว!’