บทที่ 7/2 ฉันอยู่นี่

ชิงพลบตัวเปียกและเสียเลือดมากจนปากม่วง เธอคว้ากระเป๋ามาเปิดดู ข้าวของทั้งหมดยังอยู่ครบ ไม่ว่าจะเป็นผ้าอนามัย และที่สำคัญที่สุดสำหรับชิงพลบตอนนี้คือยา เธอมีแผงยาแก้ปวดสารพัดประโยชน์อยู่จำนวนมาก

เธอหยิบแผงยาแก้ปวดแล้ววิ่งกลับไปหาเขา

‘ยา คุณกินยานี่ก่อนสิ’

เขาไม่มีสติมากพอที่จะกินยา ละพอเม้มปากแน่น เธอเอายามาทุบๆ ลงกับโขดหินเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนใส่ปากเขาอย่างอดทน

“ขอน้ำด้วย”

‘แป๊บนึงนะ’

เธอวิ่งไปหาใบต้นอะไรสักอย่างที่ใหญ่พอจะใส่น้ำได้ จัดการม้วนเป็นกรวยแล้วกรอกน้ำมาให้ชิงพลบดื่ม

ทว่าเขาสำลัก ไอจนสะเทือนไปถึงบาดแผล กว่าจะป้อนยาให้เขากินได้ ละพอก็ปาดเหงื่อไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว

หลังกินยาและพักไปชิงพลบมีแรงมากขึ้น ละพอประคองร่างของชิงพลบมานอนอยู่ในส่วนของถ้ำเล็กๆ ใกล้ตลิ่ง

ยามนั้นแสงจันทร์เริ่มสาดแสงแล้ว

ชิงพลบนอนอิงกับผนังถ้ำที่เย็นจัด เหงื่อเย็นผุดพรายตามใบหน้า เขาเริ่มกระสับกระส่ายเมื่อบาดแผลอักเสบ ปากเขาเริ่มม่วงดำ จนละพอต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง

ละพออยากจะได้กองไฟอุ่นๆ สักกองเหลือเกิน แต่เธอไม่มีอุปกรณ์จุดไฟ

ทว่าชิงพลบอาจจะมี เธอลงมือค้นตัวเขา จนเจอไฟแช็ก

ละพอลองกดจุดดูปรากฏว่าไฟแช็กยังใช้ได้ เธอรีบหาฟืนมาจุดไฟเพื่อรักษาความอบอุ่นในร่างกายเขา ทว่าชิงพลบต้องการมากกว่าความอบอุ่น

เขาต้องการหมอ ต้องการยา

งั้นเธอจะไปหายามาให้เขา!

“จะไปไหน...” เขารั้งข้อมือเธอไว้ ปรือตาขึ้นมาดูอย่างยากลำบาก “อย่าไป...อันตราย...”

ละพอวางมือลงบนมือเขา ‘คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ หนูจะช่วยคุณให้ได้’

ชิงพลบมีแรงรั้งไว้ไม่มาก พอละพอแกะออกเขาจึงต้องยอมปล่อย

ละพอลงมือสุมไฟให้ลุกโชนจนกระทั่งเธอจะกลับมา ก่อนจะเดินออกไปจากถ้ำเพื่อหาสมุนไพร

ในป่าลึกมักจะมีสมุนไพรอยู่มากมาย แต่เวลาที่เราต้องการนั้นดูเหมือนพืชพวกนั้นจะพร้อมใจกันอันตรธานหายไป เธอล้มลุกคลุกคลานตามหาใบสาบเสือเพื่อนำมาห้ามเลือดให้เขา เธอรู้ว่ามันเสี่ยงที่เขาจะติดเชื้อเพิ่ม แต่จะปล่อยให้เขาเลือดไหลหมดตัวไม่ได้

ด้วยความมืดที่รายล้อมรอบกาย ทำให้ละพอไม่ทันระวังตกลงไปในกับดักสัตว์ที่มืดมิด

เธอต้องใช้เวลาในการปีนขึ้นมา ระหว่างนั้นเธอพลันพบว่าสมุนไพรห้ามเลือดขึ้นอยู่ตรงหน้านี้เอง

‘เจอสักที!’

กำลังเจ้าหน้าที่ชุดหน่วยจู่โจมบุกเข้าปางไม้โดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า ทว่าบ้านหลังใหญ่ว่างเปล่าไร้เงาของชิงพลบ จะมีก็แต่หัวหน้าคนงานนามว่าพินิจมารับมือ

“พวกคุณบุกเข้ามาตอนที่เจ้านายผมไม่อยู่ ทำเกินไปแล้วนะครับ”

ก่อนจะไป ชิงพลบบอกไว้แล้วว่าวันนี้จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมา เขาจึงรีบพาละพอไปส่ง ทั้งยังทำลายหลักฐานจนสิ้นซาก

รับรองว่าจะไม่มีใครรู้ว่าคุณหนูละพอเคยอยู่ที่นี่

แม่หม้ายยังสาวตรงไปประจันหน้ากับพินิจ “รบกวนช่วยให้ความร่วมมือกับการสืบสวนด้วยค่ะคุณพินิจ”

พินิจและแม่บ้านของเรือนรวมสี่คนถูกสอบสวน

แม่บ้านทั้งสามมีอาการหวาดกลัว แต่ไม่มีใครพูดอะไร พวกเธอเป็นหนี้บุญคุณชิงพลบ ทั้งที่ซุกหัวนอนและค่าเล่าเรียนของลูกหลาน

ตำรวจข่มขู่และกดดัน ทว่าเหล่าแม่บ้านยังคงปิดปากเงียบ สำหรับพวกเธอแล้ว ยอมตายดีกว่าพูด

ขณะนั้นธูปที่นำกำลังตรวจค้นรอบปางไม้กลับมารายงานหัสดินทร์ กล่าวว่าไม่พบเบาะแสอื่นใด

ละพอไม่ได้อยู่ที่นี่ คาดว่าคงจะอยู่ที่อื่นกับชิงพลบ

“ไอ้พลบอยู่ไหน โทรเรียกมันมา!”

“โทรแล้วแต่ไม่ติด” เจ้านายเขาเป็นพวกมากแผนการ ไม่รู้ว่าที่โทรไม่ติดเป็นเพราะตั้งใจไม่รับหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น

พินิจระลึกถึงวันนั้น ไม่รู้ตอนนั้นเจ้านายสั่งให้สองคนนั้นทำอะไร

“ฉันไม่เชื่อ บอกมา มันเอาละพอไปซ่อนไว้ที่ไหน!” หัสดินทร์เดือด

ขณะนั้นรถประจำตัวของชิงพลบพลันแล่นเข้ามาจอด

กำลังตำรวจต่างกรูกันเข้าไปล้อมรถคันนั้น กระบอกปืนจ่อ พร้อมลั่นไกหากชิงพลบไม่ยอมทำตามคำสั่ง “ออกมาจากรถแล้วยกมือขึ้น!”

ผู้กำกับการ สภ. อีกอำเภอตะโกนกร้าว

ทว่าคนที่เดินชูมือออกมาจากในรถกลับเป็นราตรี ทั้งเธอยังไม่ได้มาคนเดียว

“อะไรกัน นี่มันเรื่องอะไร ทำไมมาจ่อปืนใส่ผมล่ะ” สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคสีเทาชูมือออกมาด้วยอีกคน

เท่านั้น กำลังตำรวจทุกคนต่างพร้อมใจกันลดปืนลง

ใครมันจะไปกล้ายิง สส. อำพลเล่า

“ท่านมาที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วนี่ รถของชิงพลบไม่ใช่หรือคะ”

“ราตรีไปรับผมมาคุยงานกับชิงพลบ แล้วพวกคุณเล่า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่” สายสัมพันธ์ระหว่างชิงพลบและอำพลไม่แน่นแฟ้น เพียงแต่ถ้าเป็นเรื่องของผลประโยชน์ย่อมสนทนากันได้…

“ผมมาจับชิงพลบครับ”

“จับเขาเหรอ” สส.อำพลปรายตาไปมองราตรี วาระดำรงตำแหน่งของเขาจะหมดลงในอีกไม่ช้า เขาจึงต้องการผู้สนับสนุนทุนหนามาช่วยออกเงิน ในจังหวัดนี้มีผู้มีอิทธิพลมาก แต่ไม่มีใครเทียบเท่าชิงพลบหรอก

ต่อให้เขาจะเป็นแค่คนดูแลปางไม้ แต่อย่าได้ประเมินเขาต่ำไป นอกจากนี้คนอย่างชิงพลบมายื่นข้อเสนอดีๆ ให้เอง เขาจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร

“จับทำไม”

หัสดินทร์ “ชิงพลบลักพาตัวลูกสาวผมครับ”

“ไม่จริงค่ะท่านสส. เจ้านายดิฉันไม่ได้ทำอย่างที่คุณดินกล่าวหา”

ชิงพลบบอกให้เธอพาอำพลมาที่ปางไม้ก่อนเที่ยง แต่เธอทำไม่สำเร็จ สส.อำพลเขี้ยวลากดิน กว่าเขาจะยอมมา ต้องต่อรองอยู่นาน

ตอนนี้ราตรีกังวลว่าการที่เธอมาช้าจะส่งผลต่อแผนการต่างๆ ที่เจ้านายวางไว้หรือไม่ ซ้ำจากเหตุการณ์ตรงหน้าก็แสดงให้เห็นแล้วว่าละพอยังไม่ได้กลับบ้าน

เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า

“คุณตำรวจ คุณมีความเห็นอย่างไร ยกโขยงกันมาทั้งโรงพักแบบนี้ ชิงพลบทำความผิดอะไรไว้กันแน่”

“ท่านครับ คือว่า…” ผู้กำกับการไพโรจ์นสะดุ้งจนพุงกระเพื่อมไหว ข้าราชการแบบพวกเขาโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง เขาไม่คิดว่าชิงพลบจะมีแบ็กอัประดับนี้ จึงได้ปาดเหงื่อยิ้มแห้งๆ

อีกฝั่งก็หัสดินทร์กับคุณนก อีกฝั่งก็ท่านสส.อำพล เขาควรจะทำอย่างไรล่ะ

“ท่านครับ” เลขาด้านหลัง สส.วางสาย ก่อนจะเดินไปหาเจ้านายอย่างนอบน้อม

พวกเขากระซิบกระซาบกันสองคน ท่ามกลางสายตามากมาย ก่อนที่สส.อำพลจะพยักหน้าเข้าใจ

“มีคนพบร่องรอยของชิงพลบแล้ว รถเขาตกลงไปในเหวเพราะถูกคนร้ายซุ่มยิง ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่ทราบ อ๋อ อีกเรื่องหนึ่ง ลูกสาวคุณก็อยู่ในรถนะคุณดิน”

“อะไรนะครับ?”

เสียงฟ้าร้องฟ้าแลบดังลั่น เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานฝนจะตก

ละพอเก็บใบสาบเสือให้เยอะที่สุด แล้วมุ่งหน้ากลับไปยังทางเดิมทันทีอย่างรีบร้อน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีสายเลือดพรานป่าของพ่อหรือไม่ แต่เธอไม่หลงป่าเลย สัญชาตญาณบอกว่าต้องเดินไปทางไหน

ไม่นาน เธอหอบต้นสาบเสือกลับมาหาชิงพลบสำเร็จ เขานอนหายใจโรยรินอยู่ที่เดิม

ในถ้ำมืดสนิทเพราะไฟมอดไปแล้ว

ละพออาศัยเศษถ่านเล็กน้อยในการก่อกองไฟขึ้นมาใหม่ ด้านนอกมีเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบ สายลมหอบใหญ่พัดเอาสายฝนลงมากระทบตัวอย่างบ้าคลั่ง

ละพอไม่มีเวลากังวลเรื่องฟ้าฝน เธอนำเอาใบสาบเสือมาทุบลงกับโขดหิน

ชิงพลบเริ่มเพ้อเพราะพิษไข้อย่างน่าสงสาร เธอพอกใบสาบเสือใส่แผลตามแนวยาวแล้วพันด้วยผ้า เขาไม่ขยับเขยื้อน นอนเฉยๆ เหมือนหุ่นไม้

ครั้นเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเธอจึงเอนเขานอนลง แล้วคอยเฝ้าสังเกตการณ์ สาบเสือมีสรรพคุณในการห้ามเลือด แต่แผลสดขนาดใหญ่ของเขาจะติดเชื้อได้ง่ายๆ ละพอจึงระมัดระวังเรื่องนี้

ละพอรอจนมั่นใจว่าเลือดเขาหยุดไหลแล้วจึงค่อยๆ เอาสาบเสือที่พอกออก

“น้ำ…”

ชิงพลบพึมพำเสียงเบา

‘คุณอยากดื่มน้ำเหรอ’ เธอฝ่าสายฝนออกไปด้านนอกเพื่อตักน้ำที่ลำธาร ทว่าตอนนี้น้ำในลำธารขุ่นแดง ไม่สามารถดื่มได้

“น้ำ…น้ำ…”

ชิงพลบเอาแต่พูดคำว่าน้ำพลางเลียริมฝีปากอย่างกระหายอยาก เธอจึงตัดสินใจฝ่าสายฝนออกไปอีกรอบเพื่อรองน้ำให้เขาดื่ม

เธอรองน้ำฝนหน้าถ้ำ ทั้งหนาวและเปียกชื้น เธอกรองน้ำฝนครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อนำมาป้อนให้เขาดื่ม

ตลอดทั้งคืนละพอใช้เวลาไปกับหาน้ำหายาจนหัวหมุน

ใกล้รุ่งสางฝนที่ตกกระหน่ำมาตลอดเริ่มซา อาการชิงพลบก็ดีขึ้น เลือดหยุดไหล ไม่มีไข้

ช่วงเวลานั้นเธอได้มีโอกาสสังเกตใบหน้าของเขาในระยะประชิด ชิงพลบมีดวงตาคมเฉี่ยวเป็นเอกลักษณ์ สันจมูกคม สันกรามชัดเจน เครื่องหน้าค่อนไปทางสไตล์หนุ่มตี๋อินเตอร์

ละพอรู้สึกเหนื่อยล้าจวนเจียนจะล้ม เธอทรุดกายลงนั่งข้างๆ เขา ก่อนจะหลับพับไปทั้งอย่างนั้น

ชิงพลบปรือตาขึ้นมาเงียบๆ ในความมืด นัยน์ตาคมเฉี่ยวหันมองเด็กสาวตัวเล็กที่นอนพิงผนังถ้ำ สภาพของเธอทั้งมอมแมมและมีแต่ร่องรอยบาดแผลน้อยใหญ่ คาดเดาว่าน่าจะได้มาจากการพยายามหาฟืนหายาให้เขา

เขาขยับมือขึ้นแตะลงบนพวงแก้มอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา

“ขอบคุณนะ…”

ขณะกำลังหลับฝัน เธอได้ยินเสียงคนสนทนากัน ความง่วงงุนและเหน็ดเหนื่อยพยายามฉุดรั้งไม่ให้เธอตื่น ทว่าเพราะเสียงพูดเหล่านั้นคุ้นหู เธอจึงฝืนตื่น

ละพอเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ยามนั้นชิงพลบเปิดเปลือกตาขึ้นเช่นกัน

‘มีคนอยู่ข้างนอก’ เธอไม่มั่นใจว่าคนที่อยู่ข้างนอกเป็นคนดีหรือคนร้าย เลยระแวงเป็นพิเศษ ‘หนูจะออกไปดูก่อน คุณอยู่ที่นี่นะ’

“...” ชิงพลบรั้งแขน ส่ายหน้าว่าอย่าไป

‘ไม่เป็นไร แค่จะออกไปดูนิดหน่อย คุณซ่อนตัวอยู่ที่นี่นะ’ ละพอตัดสินใจออกไปดู

“พวกมันจะมาหลบอยู่แถวนี้เหรอนาย”

“ใครจะรู้ ก็มีแค่แถวนี้แล้วหรือเปล่าที่เรายังไม่ได้หา”

ละพออาจจะพูดไม่ได้ แต่ประสาทหูเธอค่อนข้างดี เสียงพูดพวกนี้เป็นเสียงพูดของชัชชาติและเผด็จ

ทำไมทั้งสองคนถึงมาอยู่ที่นี่ หรือว่า? คนร้ายที่ยิงชิงพลบก็คือพวกเขา!

ตอนนั้นชิงพลบกระอักเลือดออกมาอึกหนึ่ง

“มึงได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า” เสียงมันดังมาจากในถ้ำ

“ไม่รู้สินาย แต่ผมว่าแถวนี้น่าจะต้องค่อยๆ หาแล้วล่ะ” ทั้งสองมองตากัน รอยยิ้มเหี้ยมจุดขึ้นบนริมฝีปาก

นายเผด็จอ้อมขึ้นอีกทาง ส่วนนายชัชชาติหลบมุมลัดเลาะไปตามแนวโขดหิน

ละพอแทบจะไม่กล้าขยับหรือหายใจแรง เธอพยายามลากชิงพลบมาซ่อนตัวหลังแนวโขดหิน ภาวนาให้พวกเธอรอดพ้นอันตราย

วินาทีนั้นชิงพลบกระตุกข้อมือเธอ

“หนีไป...” เสียงเขาแผ่วเบา สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ละพอเคยคิดว่าชาตินี้จะได้มีโอกาสเห็น

เมื่อก่อนเขาแข็งแกร่งดุจหินผาที่ไม่มีวันพัง แต่ตอนนี้เขาใกล้จะตายแล้ว

‘คุณอดทนไว้ก่อนนะ’

“ขอร้อง หนีไปเถอะ...” น้ำตาเขาซึมออกมาทางหางตา เป็นครั้งแรกที่เขามองเธออย่างอ้อนวอนให้ไป

ละพอส่ายหน้าว่าไม่ไป

“จ๊ะเอ๋! อยู่ตรงนี้กันนี่เอง ว่าแต่ จะยิงใครก่อนดีล่ะทีนี้”

เผด็จลงมาจากช่องว่างระหว่างโขดหิน เขายืนมั่นบนพื้น หันปลายกระบอกปืนมายังทั้งสองคน

ละพอขยับตัวไปขวางซ่อนตัวชิงพลบให้อยู่หลังเธอ เธอจ้องมองเผด็จอย่างไม่หวั่นเกรง ถ้าพวกเขาอยากฆ่าชิงพลบ ต้องข้ามศพเธอไปก่อน

“อะไรกัน แกจะยอมตายแทนไอ้ชั่วนี่น่ะเหรอ ไม่รีบหนีไปวะ โอกาสงามๆ แบบนี้มีไม่บ่อยหรอกนะ”

“ใช่ แกหนีไปเถอะนังหนู พวกเรามาเก็บชิงพลบคนเดียวเท่านั้นแหละ”

‘ไม่!’

ละพอยืนหยัดที่จะขวางปืนสองกระบอกไว้ ต่อให้ชิงพลบชั่วช้าขนาดไหน เธอก็ไม่ยอมให้เขาตายต่อหน้าเธอหรอก!

“เห็นทีว่าจะต้องจัดการแกก่อนสินะ” ละพอหลับตา เธอเตรียมพร้อมสำหรับการถูกยิง แต่ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ชิงพลบรั้งร่างเธอไปกอด เอาหลังตัวเองรับกระสุนปืนแทน

“ปัง!”

ไม่นะ! ชิงพลบทรุดลงแนบกับตัวเธอในทันที โลหิตสีแดงก่ำพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลราวสายน้ำ

“สภาพแบบนี้ ไม่ตายก็พิการแหละนาย ไปกันเถอะ” ทั้งสองแปะมือกันอย่างเป็นสุข ก่อนจะจากไปโดยไม่ทำร้ายละพอแม้แต่น้อย

ชิงพลบส่งยิ้มจางๆ มาให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ และโง่เขลาที่สุดที่เธอเคยเห็น

‘คุณทำบ้าอะไรลงไป มารับกระสุนแทนทำไม!’

น้ำตาร้อนผ่าวไหลลงมาอาบแก้ม ชิงพลบยกมือสั่นเทาขึ้นเกลี่ยออก สายตาเขาอบอุ่นอย่างประหลาด

“อย่าร้อง....ฉันไม่สมควร...”

ทว่าเธอกลับหยุดร้องไม่ได้ ทั้งๆ ที่เขาทำเรื่องชั่วช้ากับเธอตั้งมาก เธอกลับแค้นเขาไม่ลง

เพราะชิงพลบเคยช่วยชีวิตเธอไว้…

“ละพอ…ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ ก่อนจะตาย”

มือของชิงพลบตกลงข้างลำตัว เปลือกตาปิดลงช้าๆ ละพอเขย่าร่างเขาแต่ไม่มีทีท่าว่าเขาจะตื่นขึ้นมา

ตื่นขึ้นมาสิ! ตื่นขึ้นมานะ!

อย่าทำแบบนี้ อย่าทิ้งเธอไป ได้โปรดใครก็ได้ มาช่วยเขาที!

พ่อจ๋าแม่จ๋า ช่วยเขาด้วยเถอะ!

ละพอเห็นภาพซ้อนของชิงพลบและแม่กับพ่อที่จากไป พวกเขาล้วนเสียชีวิตต่อหน้าต่อตาเธอ ร่างเล็กสั่นระริก ภาพในหัวหมุนคว้างราวกับเครื่องเล่นม้าหมุน ไร้ทิศทาง ไร้จุดหมาย ไร้ที่ยึดเหนี่ยว แรงเสียดทานมหาศาลพลันเกิดขึ้นที่กลางอก

ศีรษะเธอปวดแปลบเหมือนจะปริแตกออก

ละพอได้ยินคำพูด เห็นภาพเหตุการณ์ของผู้คนที่ต้องหนีตายกลางไฟ สายลมร้อนพัดมาพร้อมกับเศษเขม่าควันที่ปลิวว่อน

อากาศสะอาดที่เธอใช้หายใจคล้ายจะหมดลง ละพออ้าปากออก เธอเปล่งเสียงเป็นครั้งแรกในรอบสองปี

“ช่วยด้วย!!!”