บทที่ 6/2 คุมอารมณ์

ฟาร์มชมจันทร์มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนในรุ่งเช้า

เธอเป็นนักการเมืองท้องถิ่นนามว่า 'กนิษฐา' หรือคุณนก

กนิษฐาเป็นคนเก่ง อัธยาศัยดี ชาวบ้านทุกคนรักเธอ เด็กสาวต่างมีเธอเป็นไอดอล

ธุรกิจไร่สตรอว์เบอร์รีของเธอขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชน จนถึงระดับประเทศ

ถ้าหัสดินทร์จำไม่ผิด สองปีก่อนตอนที่หัสดินทร์ย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ หลายคนแนะนำให้เขารู้จักคุณนก เพราะเป็นหม้ายเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้สนใจ

ความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นไปในแบบคนรู้จัก ไม่ได้สนิทกัน จึงทำให้หัสดินทร์อดสงสัยไม่ได้ คุณนกมาที่นี่ทำไม?

กนิษฐาเป็นคนใหญ่คนโต ดังนั้นการมาเยือนของอีกฝ่ายต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ

กระนั้นแขกแก้วมาเยือนแล้วจะให้ขับไล่ไสส่งไปก็ไม่ได้

อาชิตาพาแขกทั้งสามคนไปยังห้องรับรอง เธอคุ้นๆ หน้าเด็กหนุ่มที่มาพร้อมคุณนกเป็นอย่างมาก คิดไปคิดมา อาชิตาถึงนึกออก เด็กคนนี้เคยมางานฟาร์มชมจันทร์ ทั้งยังมาในงานแต่งเธอด้วย ถ้าจำไม่ผิด อาชิตาจำได้ว่าละพอเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่ธัช’

กนิษฐาเป็นเจ้าของไร่สตรอว์เบอร์รีและแบรนด์สินค้าที่ผลิตจากสตรอว์เบอร์รี ทุกคนในจังหวัดรู้จักเธอ แต่เรื่องชีวิตครอบครัว เห็นทีจะไม่ค่อยมีใครรู้มากนัก ไม่งั้นคงจะมีคนรู้แล้วว่า กรธัชเป็นลูกชายแท้ๆ คุณนกกับสามีที่เสียชีวิตไป

“ก่อนอื่นเลยคงต้องขอแสดงความยินดีกับงานมงคลสมรสของคุณทั้งสองคน ขออภัยด้วยนะคะที่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่งเอง ส่วนของชิ้นนี้เป็นของขวัญจากดิฉันค่ะ”

หัสดินทร์ไม่ได้เชิญด้วยซ้ำ ดังนั้นการไม่มา ย่อมไม่แปลก

“เกรงใจจังเลยค่ะคุณนก ชิคงไม่กล้ารับไว้ ขอรับไว้แค่ความยินดีนะคะ” อาชิตาเกรงใจ ของขวัญในกล่องสีแดงกำมะหยี่ เป็นกำไลหยกคู่เนื้อเนียนสวย ราคาคงแพงหูฉี่

“นั่นสิครับคุณนก ของขวัญมีราคามากเกินไป เราสองคนรู้สึกยากที่จะรับไว้” หัสดินทร์พูดเสริม “วันงานกรธัชมาร่วมแทนคุณนกแล้ว พวกเราซึ้งใจมากแล้วครับ”

ถึงจะรู้จักกันและเคยทำธุรกิจด้วยกัน แต่ไม่ได้ถึงขั้นสนิทชิดเชื้อปานนั้น

“ว่าแล้วเชียวว่าทั้งสองคนต้องพูดแบบนี้ กำไลหยกนี้เป็นของขวัญจากใจดิฉันจริงๆ ค่ะ ราคาอาจจะดูสูงไปเล็กน้อย แต่เหมาะกับทั้งสองเป็นอย่างมาก ตอนไปเจอที่เวียงจันทน์ แวบแรกที่เห็นก็คิดถึงคุณดินและภรรยาก่อนเลย จึงซื้อกลับมาหมายจะมอบให้เป็นของขวัญแสดงความยินดี”

เนื้อหยกเนียนเกลี้ยงเกลาละเอียดเป็นสีขาวนมแกะ สวยไร้ที่ติ ขนาดคนที่ไม่มีความรู้เรื่องหยกอย่างอาชิตายังชอบและดูออกว่าเป็นของหายากมีราคาสูง

“แต่ว่าคุณนกครับ…”

“รับไว้เถอะนะคะคุณดิน คุณอาชิ ดิฉันตั้งใจจริงๆ” เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมหัสดินทร์ไม่ง่าย สาวใหญ่จึงหันมาสบตาคุยกับอาชิตา เธอเอื้อมมือไปวางบนมือหญิงสาว แววตาจริงใจ “คุณอาชิตารับไว้นะคะ ดิฉันจะได้ไม่เสียน้ำใจ”

หากยังปฏิเสธต่อไป เกรงว่าคุณนกจะเสียหน้า จึงได้แต่เงียบเพื่อหาโอกาสคืนเหมาะๆ

“แล้วนี่หนูละพอแกไม่อยู่บ้านหรือคะ” พอเห็นสายตาของทั้งสอง กนิษฐาก็หัวเราะน้อยๆ เอื้อมมือไปรั้งตัวบุตรชายมาใกล้ๆ “พูดแบบไม่อ้อมค้อมเลยนะคะ คือยังงี้ค่ะคุณดินคุณอาชิ พอดีตาธัช แกสนใจพวกไม้ดอกไม้ประดับ เลยอยากจะให้ดิฉันมาถามไถ่ว่าพอจะเป็นไปได้มั้ยที่จะให้ตาธัช มาเที่ยวฟาร์มบ่อยๆ อีกอย่าง คุณดินก็มีลูกสาวอายุไล่เลี่ยกับตาธัช คงเป็นเพื่อนเล่นกันได้”

“แม่ครับ ผมบอกแล้วไงว่าให้ผมพูดเอง”

“เมื่อกี้ว่ายังไงนะครับ” คิ้วหัสดินทร์ขมวดแน่นโดยพลัน ก่อนมองจ้องเขม็งไปยังกรธัชที่นั่งตรงข้าม

อีกฝ่ายยิ้มรับ เมื่อมีมารดาอยู่ด้วยก็ใจชื้นขึ้น ไม่กลัวเหมือนครั้งแรกที่ถูกไล่ตะเพิด

หัสดินทร์ไม่เห็นด้วย เจ้าเด็กนี้คิดอะไรทำไมเขาจะไม่รู้ อาชิตาเอื้อมมือมาแตะแขนสามี เป็นการรั้งไม่ให้เขาพ่นคำด่าออกไป

“เรื่องนี้ ชิว่า ปล่อยให้เด็กๆ คุยกันเองดีมั้ยคะ” การเกริ่นว่ากรธัชสนใจเรื่องไม้ดอกไม้ประดับเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น

“ดิฉันเห็นด้วยค่ะ แกก็ตั้งใจจะค่อยเป็นค่อยไป แต่ข่าวที่พึ่งออกมา ทำให้เจ้าธัชไม่สบายใจ”

ข่าวที่ว่าคงไม่พ้นข่าวฉาวหน้าหนึ่งของจังหวัด หัสดินทร์กำหมัดขบกรามแน่น ยิ่งคิดถึงชิงพลบเขาก็ยิ่งเดือด อยากจะวาบไปชกหน้ามันสักหมัดให้หายแค้น

“เรื่องนั้น…”

“ดิฉันไม่สนใจข่าวพวกนั้นหรอกนะคะคุณดินคุณอาชิ สิ่งเดียวที่ฉันสนใจคือความสุขของตาธัช ทั้งนี้ ดิฉันเห็นละพอเป็นเหมือนคนในครอบครัวคนหนึ่ง จะนิ่งดูดายปล่อยให้ถูกพักการเรียนเฉยๆ เห็นทีจะไม่ได้แล้วค่ะ”

รอยยิ้มบางๆ แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าสวยสง่าตลอดเวลาที่พูด

“คุณนกต้องการอะไร” หัสดินทร์ถามตรงๆ

“เรามาดองกันดีไหมคะ”

หัสดินทร์เหยียดยิ้ม “ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ แต่ในฐานะพ่อของละพอ ผมคงตัดสินใจเรื่องนี้เองไม่ได้”

“ถ้างั้นลองเรียกละพอออกมาคุยกันสิคะ” เธอยิ้ม แต่ส่งไปไม่ถึงดวงตาแข็งทื่อ “แต่ดูเหมือนว่าแม่หนูละพอจะไม่อยู่สินะคะ”

“…” หัสดินทร์เงียบ อาชิตาก็ไม่พูด

“คุณชิงพลบมีอิทธิพลมาก แต่ดิฉันเองก็มีไม่แพ้กัน” เธอพูดอย่างมั่นใจ

“แล้วคุณจะได้อะไรจากการทำแบบนี้” คนปกติที่ไหนอยากจะมีปัญหากับชิงพลบ นอกจากคนสติไม่สมประกอบ

“ความสุขของลูกชายคนเดียวของดิฉันไงคะ”

อิทธิพลของชิงพลบและกนิษฐาในจังหวัดสูสี ในใจหัสดินทร์คิดคำนวณผลได้ผลเสีย เขาอยากจะดึงคุณนกมาเป็นพวกเพื่อสู้กับชิงพลบ

ทว่าไม่ดีกว่า

กนิษฐาก็ไม่ต่างอะไรกับชิงพลบหรอก นอกจากนี้เขาไม่เชื่อว่าแม่หม้ายหญิงต้องการทำไปเพื่อความสุขของบุตรชาย

ตอแหลสิ้นดี

“ลองคิดดูสักวันสองวัน แล้วค่อยให้คำตอบก็ไม่สายหรอกนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ชอบอะไรยืดเยื้อ” หัสดินทร์เลื่อนกล่องเครื่องประดับหยกคืน “ขอให้เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพครับ”

ชิงพลบบอกว่าจะเป็นคนไปส่งเธอเอง แต่เขาไม่ได้บอกว่าเมื่อไหร่และตอนไหน

ตอนนี้เลยเที่ยงแล้ว ต้องรออีกนานแค่ไหนกันนะ?

ละพอเดินเตร็ดเตร่ เธอไม่ได้ถูกจำกัดพื้นที่สามารถเดินไปไหนก็ได้โดยรอบบ้าน

ช่วงบ่าย เธอเดินไปตรงระเบียงชั้นสองของบ้าน ครั้นมองลงไปเห็นแม่บ้านสองสามคนทำความสะอาดอยู่ ละพออยากขอโทษเรื่องคืนก่อนจึงลงไปหา

แม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดเห็นเธอไปใกล้ก็หันมายิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี

ละพอเธอเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก ใครเห็นก็เอ็นดูกันหมด

‘หนูขอโทษนะคะคุณป้า’

“อะไรหรือจ๊ะหนู อยากได้อะไรหรือ”

ละพอกางกระดาษที่เขียนเตรียมไว้ให้อีกฝ่าย ‘ขอโทษที่ทำครัวเลอะ หนูผิดเองค่ะ’

“อ้อ หนูทำนี่เอง ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ว่าแต่หนูจะไปไหน เดินเล่นเหรอ”

ละพอพยักหน้า ‘หนูขอออกไปสูดอากาศข้างนอกได้มั้ยคะ’

“ได้ค่ะ แต่อย่าไปไหนไกลมากนะคะ”

ละพอไม่คิดหนีอยู่แล้ว เอาจริงๆ ไม่น่าจะมีใครหนีออกไปจากปางไม้ได้ ยามลาดตระเวนติดอาวุธเดินทั่วปางไม้ขนาดนี้

‘เข้าใจแล้วค่ะ’

ละพอเดินห่างออกมามองบ้านที่อาศัยอยู่มาสองวัน ตัวบ้านเป็นขนาดสามชั้น มีห้องนอนหลายห้อง รวมทั้งห้องทำงานส่วนตัวของชิงพลบที่อยู่ใกล้กับห้องพักของเธอ

ละพอพึ่งจะมารู้ความจริงก็ตอนที่ถือวิสาสะสำรวจห้องพักตัวเองแล้วพบว่านั่นน่าจะเป็นห้องนอนของชิงพลบ ข้าวของบนโต๊ะหัวเตียง ในตู้เสื้อผ้าล้วนแล้วแต่เป็นของของเขา เธอเลยเริ่มรู้สึกอึดอัดจนต้องออกมาเดินเล่น

ลานจอดรถในบ้านมีรถของชิงพลบจอดอยู่ แสดงว่าวันนี้เขาไม่ได้ออกไปทำงานหรือ?

ทว่าเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านเช่นกัน แล้วเขาหายต๋อมไปไหน

บางที เขาอาจไปพักที่บ้านเล็กอีกหลังซึ่งอยู่ในป่ากระมัง เห็นคนเล่าลือกันมานานแล้ว แถวนั้นเป็นเขตหวงห้ามของชิงพลบ ไม่มีใครกล้าไปป้วนเปี้ยน

ระหว่างคิดอะไรเพลินๆ ละพอก็เดินห่างออกจากบ้านมาพอสมควร

เขตปางไม้ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ ต้นไม้ตั้งตระหง่านน่าเกรงขามอยู่ตรงหน้า เธอแหงนหน้ามองแล้วหลับตาลงทำความเคารพผืนป่าอย่างอัตโนมัติ เนื่องจากถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่าในป่ามีเจ้าป่าเจ้าเขาคอยปกปักดูแลรักษา เราต้องเคารพ

แต่นั่นมันก่อนที่หมู่บ้านจะถูกไฟเผาทำลาย เหตุการณ์ครั้งนั้นเริ่มสั่นคลอนความศรัทธาของละพอ ความจริงแล้วเจ้าป่าเจ้าเขามีอยู่จริงไหม?

ถ้ามี…ทำไมถึงไม่ช่วยคนในหมู่บ้าน?

ทำไมถึงไม่ช่วยพ่อกับแม่?

ทั้งๆ ที่พวกเธอดำรงชีวิตอย่างเรียบง่ายไม่ทำร้ายใคร แต่ทำไมจึงถูกทำร้าย

ละพอย้อนคิดถึงวันวานที่ไม่มีแล้ว เมื่อก่อนครอบครัวของเธอใช้ชีวิตอย่างสงบ บิดาของเธอเป็นพรานป่าและนักอนุรักษ์ ทำงานร่วมกับกรมป่าไม้เพื่อพิทักษ์รักษาผืนป่า ส่วนมารดาเป็นคุณครูในโรงเรียนเล็กๆ ใกล้กับชานเมืองและสอนพิเศษเด็กๆ ในหมู่บ้านช่วงเสาร์อาทิตย์

ละพอจำได้แม่น แต่ก่อนพ่อมักจะชอบเก็บเมล็ดของต้นไม้ในป่ามาขยายพันธุ์ต่อ เธอเองก็คอยช่วยทำงานมือเป็นระวิง

พวกเธอรักต้นไม้ทุกต้นเสมือนคนในครอบครัว

คิดถึงชีวิตตอนนั้นจัง…

ชีวิตของพวกเธอคงจะดำเนินอย่างเรียบง่ายต่อไป หากไม่มีคนบุกมาในค่ำคืนนั้นพร้อมไฟในมือ

ละพอจำได้รางๆ คืนนั้นเธอเห็นอาธูป เขายืนอยู่นอกวงของเปลวไฟ ในมือเขาถือไม้ขีดไฟ จนเธอได้แต่สงสัย

ไฟป่าครั้งนั้นเป็นฝีมือของอาธูปหรือเปล่า

จะใช้ฝีมืออาธูปมั้ย?

ละพอไม่กล้าถาม เธอกลัวความจริง หากว่าไฟป่าครั้งนั้นเป็นฝีมืออาธูปจริงๆ เธอคงรับไม่ได้ เพราะมีชีวิตผู้บริสุทธิ์มากมายที่ต้องสังเวยให้กับกองไฟพิโรธนั้น…

กองไฟที่ราวกับนรกมาเยือน

ละพอปวดร้าวเมื่อต้องคิดถึงความทรงจำในส่วนที่เลวร้าย เธอคิดมาตลอดว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ พ่อแม่เธอถูกสังหารโดยกลุ่มคนที่มาพร้อมกับชิงพลบ

ทว่าชิงพลบกลับช่วยชีวิตเธอไว้ เขาทำอย่างนั้นทำไม? หรือว่า เขาแค่ช่วยไว้ เพื่อทรมานเธอทีหลังกันนะ

คงเป็นอย่างนั้นแหละ

ละพออยากจะเรียกร้องความยุติธรรมให้ครอบครัวตนเอง ทั้งอยากทวงคืนความยุติธรรมให้กับคนที่ต้องเสียชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม แต่เธอช่างไร้ประโยชน์ ไม่มีใครสนใจฟังเสียงคนใบ้อย่างเธอ

บางทีชิงพลบอาจจะพูดถูกมาตลอด เพราะเธออ่อนแอ จึงถูกเหยียบย่ำและย่ำยีได้ตามใจชอบ

เธอไม่มีความสามารถแม้แต่จะปกป้องตัวเองตัวซ้ำ เพราะเธออ่อนแอ

ไม่อยากอ่อนแอเลย ไม่อยากเป็นคนที่ใครก็มารังแกได้ตามใจชอบได้…

“ละพอ” ชิงพลบเรียก

ละพอตื่นจากภวังค์ความคิด ปกติชิงพลบจะสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเสมอ แต่วันนี้เขาสวมชุดลำลองสีไข่พอดีตัว แถมยังไม่ได้เซตผม ทำให้ใบหน้าเย็นชาของเขาดูน่ามองขึ้นหลายเท่า

“มานั่งทำอะไรตรงนี้ เดี๋ยวก็ถูกงูกัดหรอก” เขตปางไม้มีอันตรายรอบด้าน โดยเฉพาะสัตว์มีพิษ

ละพอเขียนตัวอักษรลงในกระดาษแล้วยื่นโชว์ให้เขาดู

‘เมื่อไหร่หนูจะได้กลับบ้าน คุณสัญญาแล้วนะ’

“กำลังจะมาบอกนี้ไงว่าไปกันได้แล้ว พร้อมหรือยังล่ะ”

ละพอดีใจจนดวงตาพราวระยับ เธอพยักหน้าขึ้นลงบอกว่าพร้อมแล้ว

“งั้นก็ตามมาสิ” ชิงพลบหันหลังออกเดิน

ระหว่างนั้นไม่มีใครพูดอะไร ละพอเดินตามหลังเขา มองแผ่นหลังของคนตัวสูงที่เดินนำอยู่ตรงหน้า วันนี้เขาดูผ่อนคลายมากกว่าที่เคย แต่ไม่รู้ทำไมละพอจึงไม่สบายใจนัก เธออยู่กับชิงพลบมาสองวัน ซึมซับแล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่หวังผลตอบแทน

เขาต้องมีแผนการอะไรแอบซ่อนไว้แน่ แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เพราะเขาไม่ใช่คนปกติ ไม่ทำอะไรที่คนปกติทำกัน

ละพอเดินตามเขาอย่างระมัดระวังตัว เว้นระยะห่างจากเขาสองเมตร เขาเดินยังไง เหยียบตรงไหนบ้างละพอทำตามทุกฝีก้าวเพื่อความปลอดภัย

แสงแดดยามบ่ายทอแสงจนเห็นเงาของคนสองคนบนพื้น ชิงพลบอมยิ้ม มองเห็นเด็กสาวจากในเงา พอเขาหยุด เธอก็หยุด เขาเดินเร็ว เธอก็เดินเร็ว เขาช้าลง เธอก็ช้าลง รักษาระยะห่างไว้ที่สองเมตร

….ไม่ใกล้หรือไกลกว่านี้