LOGINคุณป๋ายืนกอดอกทำหน้ายักษ์ไม่รับมุกที่ฉันส่งไปให้ ใจคอจะตีฉันด้วยไม้เรียวนี่จริงๆ หรือไง “เลือกได้หรือยัง” คุณป๋าถามเสียงเข้ม สมองของฉันคิดอะไรไม่ได้นอกจากเรื่องอย่างว่า ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงเดินมาหยุดตรงหน้าของคุณป๋า “เลือกได้แล้วค่ะ” “เลือกอันไหนก็หยิบขึ้นมา” ฉันวางมือลงบนแผงอกแกร่ง แล้วค
ผมค่อยๆ หันมองทางเมียตัวดีของตัวเองที่ในตอนนี้แทบจะยืนไม่อยู่ “ออกไปให้หมด” สิ้นสุดคำสั่งของผม พวกลูกน้องก็รีบพากันออกไปในทันที เหลือเพียงไอ้กล้าที่เป็นลูกน้องคนสนิท “นายอย่าดุคุณหนูเลยนะครับ คุณหนูคงอยากจะออกไปดื่มกับเพื่อนบ้าง” “มึงเลิกให้ท้ายเมียกูสักที” ผมขบกรามแน่นระงับอารมณ์โกรธของตัวเอง
3 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันแต่งงานกับคุณป๋าแล้ว แต่งแบบงงๆ ในตอนนั้นที่คุณป๋าคุกเข่าขอฉันแต่งงาน หลังจากนั้นสองอาทิตย์เราทั้งคู่ก็จูงมือกันเข้าหอ จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ที่ผ่านมสฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าคุณป๋าดูแลฉันดีมาก และซื่อสัตย์กับฉันอย่างที่เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ทำให้ฉ
“อาเหนือสวัสดีค่ะ ^_^” ฉันกับเพื่อนยกมือไหวอาเหนือ “มึงน่าอิจฉาจริงๆ ว่ะไอ้หิรัญที่มีเมียสวยขนาดนี้” อาเหนือรับไว้แล้วหันหน้าพูดกับคุณป๋า “แล้วผู้หญิงของมึงล่ะ ทำไมไม่พามางานด้วย ?” “ก็แค่ของเล่น กูจะพามาออกงานทำไม” อาเหนือตอบแบบไม่ใส่ใจ นี่ถ้าฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นคงจะเสียความรู้สึกมากที่ถูกจำกัดแ
ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำแผลให้กับคุณป๋าอยู่ คิดแล้วก็ขำ ใครจะไปคิดว่าคุณป๋าจะมีมุมที่อ่อนแอแบบนี้ ความรักมักทำให้คนอ่อนแอเสมอ “ห้ามโดนน้ำนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบ” “เป็นหมอหรือไง” คุณป๋าทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน “เป็นเมียคุณหิรัญค่ะ ^_^” พอฉันพูดแบบนั้นคุณป๋าก็หน้าแดงขึ้นมาเฉียบพลัน ก่อนที่จะคว้ามือมาดึงตั
ถึงจะคิดว่าคุณป๋าไม่ได้อยู่หน้าประตูแล้วแต่ฉันก็ยังโวยวาย เอาแต่ทุบประตูห้องอยู่แบบนั้นเผื่อคุณป๋าจะเห็นใจกลับมาเปิดให้ “อื้อ หนูทุบประตูจนมือแดงหมดแล้วนะคะ” ฉันแสร้งทำเป็นพูด ถ้าคุณป๋าแอบฟังอยู่คงจะเห็นใจ นี่ฉันเป็นเมียเชียวนะ จะใจดำขนาดนั้นหรือไง แต่!!! ไร้สัญญาณใดๆ จากด้านนอก เงียบกริบไม่ได้ย
เวลา 19:30 บนโต๊ะอาหาร “จริงๆ ลูกน้องมีเยอะแยะให้คนพวกนั้นยกอาหารมาเสริฟก็ได้นะคะ ไม่เห็นต้องให้เธอเป็นคนยกมาเสริฟด้วยตัวเองเลย” ฉันพูดขึ้นอย่างไม่ลอบใจเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่เจอในครัวเป็นคนยกอาหารมาเสริฟ คำพูดของฉันทำให้คุณป๋าเงยหน้าขึ้นมามอง สายตาไม่บ่งถึงความรู้สึกยินดียินร้ายอะไร “หนูหมายถึง
เช้าวันใหม่… สัมผัสร้อนผ่าวแตะลงมาบนพวงแก้มของ ทำให้ฉันที่กำลังนอนหลับอยู่สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมอง เห็นคุณป๋ากำลังใช้ปลายจมูกโด่งของตัวเองก่อกวนพวงแก้มของฉันอยู่ “อื้อ คุณป๋าอย่าเพิ่งกวนสิคะ” ฉันใช้มือดันอกแกร่งให้ออกห่าง “ตื่นได้แล้ว” “เช้าอยู่เลยค่ะ ขอนอนต่ออีกหน่อย….อื้อ” ริมฝีปากหนากดจูบลงม
“กำลังหาอยู่” “แต่นี่ผ่านมาสามวันแล้วนะ มันไม่น่าจะหายาก” ฉันสะบัดมือออกจากการกอบกุมของคุณป๋าแล้วยกขึ้นมากอดอก “เมเบล เธอมีเหตุผลมากกว่านี้หน่อยจะได้มั้ย” ฉันพยายามบอกกับตัวเองในใจว่าให้ใจเย็นๆ กว่านี้ “โอเคค่ะ คงไม่เกินอาทิตย์นี้นะคะ” คุณป๋าพยักหน้าตอบก่อนจะยื่นหน้ามาหอมแก้มฉัน “เรียนเสร็จ
เช้าวันใหม่…กับความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไป แสงแดดยามเช้าเล็ดลอดผ่านช่องผ้าม่านลาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ฉันที่นอนหลับอยู่บนท่อนแขนแกร่งของคุณป๋าค่อยๆ ลืมตาขึ้น สานตาของฉันโฟกัสมองเห็นคุณป๋าเป็นคนแรก ทำให้หัวใจดวงน้อยมันเต้นรัว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วเจอคุณป๋าที่นอนอยู่ข้างๆ และนี่เป็







