Chapter 20

| นารา |

“โอเคค่ะ ฉันไม่แกล้งแล้วก็ได้” ฉันตอบกลับไปก่อนค่อยๆ เลื่อนปากเข้าครอบครองแท่งร้อนของเขา ใช้ปลายลิ้นเรียวเลียวน จากนั้นจึงดูดเลียน้ำสีใสที่ไหลปริ่มออกมา พร้อมใช้ปากขบเม้มเบาๆ แถมด้วยการเอาฟันไปแตะครูดเบาๆ ที่ปลายท่อนเอ็นแข็งนั่น

“อื้อ~” เสียงของคนตรงหน้าบ่งบอกว่าเขากำลังเสียวสุดๆ

ฉันค่อยๆ ดันแก่นกายที่แข็งผงาดนั่นเข้าไปในโพรงปาก ริมฝีปากรูดส่วนนั้นขึ้นลงจนสุดคอ พร้อมใช้มือช่วยรูดรั้งส่วนโคนด้วยอีกแรง ซึ่งแน่นอน มันทำให้คนตรงหน้าดิ้นเร่า และเด้งสะโพกตอบรับตามจังหวะเข้าออก

ฉันทำอย่างนั้นอยู่ครู่ใหญ่ และเริ่มเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น ก่อนได้ยินเสียงคุณเจ้านายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและรูปประโยคที่ฟังดูกระท่อนกระแท่น

“นะ…นาราครับ ผมจะไม่ไหวแล้ว” ยังไม่ทันที่คนตรงหน้าจะพูดจบ เขารีบชักแท่งร้อนออกมาจากปากฉัน ก่อนน้ำกามขาวขุ่นสีมุกนั่นจะพวยพุ่งออกมา เลอะเปรอะไปทั่วทั้งแอ่งสะดือและหน้าท้องของตัวเขาเอง

ฉันชำเลืองมองอากัปกิริยาคนตรงหน้าที่กำลังนอนหมดแรง ฉันแพ้เขาราบคาบ พยายามไม่คิดอะไรกับเจ้านายตัวเองมาได้ตั้งหลายเดือน แต่วันนี้ฉันคงห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้วแหละ

หลังจากชื่นชมคนตรงหน้าได้ไม่นาน ฉันจึงจัดแจงหยิบกระดาษทิชชูที่วางตรงข้างเตียงเช็ดคราบเลอะ ก่อนเขาจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองหน้าฉันที่ง่วนอยู่กับการจัดการร่องรอยน้ำรักของเขา แล้วพลันใช้นิ้วโป้งของเขาเช็ดคราบที่เปื้อนอยู่ตรงหน้าฉัน

ตอนนี้…ระหว่างเราสองคนมีแต่ความเงียบ ฉันทำตัวไม่ถูก ก้มหน้างุดเช็ดคราบเปื้อน ทั้งที่ตอนนี้มันไม่มีอะไรเหลือให้เช็ดแล้วด้วยซ้ำ

“ขอบใจมากนะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน” คุณการันต์พูดขึ้นทำลายความเงียบ

สมองฉันมันประมวลผลอย่างรวดเร็วอีกรอบ เดี๋ยวนะ…วันนี้พอแค่นี้ แสดงว่ามันต้องมีอีกครั้งวันหน้างั้นเหรอ โอ๊ย…แค่คิดก็เขินแล้ว!!

คุณการันต์ดึงฉันให้ลุกออกจากเตียง พลันยื่นมือมาจับหัวและลูบหัวฉันเบาๆ แล้วจึงยื่นหน้ามาจุ๊บที่แก้มทั้งสองข้าง

ตาย...ช็อตนี้ฉันตายไปเลย คุณการันต์ทำให้ฉันคลั่งเขาหนักกว่าเดิม ใจฉันบางไปหมดแล้วตอนนี้

ในระหว่างที่ฉันคิดฟุ้งซ่าน เขาดึงมือฉันเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำล้างตัว ระหว่างนั้นฉันตั้งสติและรวบรวมความกล้าถามเรื่องที่ค้างคาใจเมื่อคืน

“คุณการันต์คะ เอ่อ...เรื่องเมื่อคืนดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่โทรไปกวนคุณ ดิฉันตั้งใจจะโทรหาแม่ แต่ไม่รู้ทำไม...เอ่อ...ขอโทษที่เป็นภาระให้คุณต้องมาดูแลนะคะ” ฉันพูดขอโทษขอโพยเขาชุดใหญ่ พลางก้มหน้าสำนึกผิด แต่คนตรงหน้าไม่พูดอะไร แต่กลับก้มหน้าช้อนสายตาขึ้นมองหน้าฉันครู่หนึ่ง ก่อนลูบหัวและยิ้มให้

“งานคุณเสร็จเร็ว ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะคะ” ฉันคิดคำถามโง่ๆ ได้อีกคำถามหนึ่ง เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

“ถ้าบอก ก็คงจะไม่ได้ทำ...แบบนี้” คำตอบที่ดูเหมือนตอบไม่ค่อยตรงคำถามเท่าไร แต่มันกลับทำให้หัวใจฉันเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่านัก

แต่เอาจริงๆ ในใจลึกๆ ไม่รู้ฉันควรรู้สึกดีใจหรือเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นดี ในใจตอนนี้มันเต็มไปด้วยความอัดอั้น ที่ไม่รู้จะคิดเรื่องอะไรก่อนดี ระหว่างความสัมพันธ์ของเราต่อจากนี้ หรือฉันเองควรจะต้องทำตัวยังไง

ตอนนี้ฉันอยู่ในสถานะ หรือตำแหน่งอะไรในชีวิตเขากันแน่? คู่ขา คู่นอน คนรัก คนชอบกัน แฟน กิ๊ก หรือยังเป็นแค่เจ้านายกับเลขาที่เขาสามารถใช้ให้ฉันทำอะไรก็ได้เหมือนเดิม ฉันได้แต่เก็บคำถามนี้ไว้ในใจ...

หลังจากที่เราสองคนอาบน้ำล้างตัวเสร็จ ฉันกำลังจะใส่ชุดเดิมเมื่อคืน แต่ก็มีอันต้องชะงัก เมื่อเจ้าของห้องหยิบเสื้อผ้าหลายตัวออกมา จัดแจงเลือกเสื้อผ้าทาบตัวฉันหลายต่อหลายชุด ประหนึ่งฉันเป็นตุ๊กตาบาร์บี้ขนาดเท่าคนจริง ยืนรอเจ้าของเลือกชุดให้

“ชุดนี้แหละ คุณน่าจะใส่ได้” ชุดที่คุณเขาเตรียมให้ เป็นเสื้อแขนยาวสีฟ้าพาสเทลมีฮู้ด ส่วนกางเกงก็เป็นกางเกงผ้าสีขาวเอวยางยืด

“เดี๋ยวก่อนนะคะคุณการันต์ คุณไม่คิดว่าเสื้อผ้าพวกนี้มันตัวใหญ่เกินไปสำหรับดิฉันเหรอคะ” ฉันรีบเบรกเขาทันควัน

“ก็ดีกว่าชุดโป๊ๆ เมื่อคืนไหม ผมไม่อนุญาตให้คุณใส่ชุดนั้นออกไปกินข้าวกับผมหรอกนะ”

“แต่มันตัวใหญ่มากเลยนะคะ” ฉันยังคงแย้งเขา

“แฟชั่นแบบโอเวอร์ไซส์ไง เห็นเขากำลังฮิต แบบนี้แหละดีแล้ว น่ารักดี”

หืม...น่ารัก!? เขาบอกว่าฉันน่ารักงั้นเหรอ!? ยิ่งเขาพูดแบบนี้ ใจฉันมันยิ่งน้วยนุบนิบไปหมด ฉันไม่เคยเห็นเจ้านายในมุมนี้มาก่อน เขาชมคนเป็นด้วยเหรอ ปกติเห็นแต่มาดโหด ใครทำอะไรให้ไม่พอใจ ก็เห็นโดนดุโดนว่าตลอดทุกรายไป

หลังจากจัดแจงแต่งตัวเสร็จสรรพ คุณการันต์พาฉันขับรถไปตามตรอกซอกซอยแถวย่านไฮโซกลางเมือง จนมาถึงร้านอาหารไทยขึ้นชื่อ ซึ่งคุณการันต์จองเอาไว้ น่าจะตอนที่ฉันหลับแน่เลย ดีเหมือนกัน...ได้กินอาหารไทยเผ็ดๆ เผื่ออาการแฮงค์ปวดหัวนี่จะทุเลาลงบ้าง

กระทั่งกินมื้อเที่ยงกันจนอิ่ม คุณเจ้านายก็ล้วงเอาของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนแกะออกจากห่อ แล้วยื่นให้ฉัน

“อ้ะ...ยาแก้แฮงค์ กินตอนนี้เลยนะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”

ฉันรับยา พยักหน้าหงึกๆ ขอบคุณอีกคน พลางคิดในใจ โอ๊ย...เล่นกับใจฉันขนาดนี้ ดูแลกันดีขนาดนี้ ชักอยากจะได้คนนี้เป็นแฟนขึ้นมาแล้วละสิ

แต่คิดอีกที ฉันว่าตัวเองคงไม่โชคดีขนาดนั้นหรอกมั้งเนอะ…