Chapter 21

| การันต์ |  

หลังจากผมพานาราไปกินข้าวเที่ยง ถึงเวลาที่ผมต้องพาเธอกลับไปส่งที่บ้านแล้ว แม้จะอยากให้อยู่ต่อด้วยกันอีกก็ตาม

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านนะ บอกทางมาละกัน”

“ได้ค่ะ...แล้วเดี๋ยวคุณการันต์กลับบ้านเลยใช่ไหมคะ”

“อือ ผมมีนัดกับเพื่อนตอนบ่ายๆ เดี๋ยวเย็นๆ ก็กลับบ้านไปกินข้าวกับป๊าม้า แล้วก็คงจะพักผ่อนต่อ รู้สึกเพลียๆ เจ็ทแล็กด้วยแหละ” ผมหันไปตอบคนข้างๆ แม้จะยังงงๆ กับตัวเอง ว่าทำไมผมต้องบอกเขาเยอะแยะละเอียดขนาดนั้นด้วย รายงานตัวอย่างกับเป็นแฟนกันเลย

ก่อนถึงบ้านนารา ผมแวะร้านกาแฟ ซื้อขนมฝากแม่ของเธอ จะไปมือเปล่าก็ดูไม่ค่อยงาม

คุณเลขาบอกทางมายังบ้านของเธอที่อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ นับได้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบหลังคาเรือน สองข้างทางของถนนหลักในหมู่บ้านเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ดูเงียบสงบ ร่มรื่นน่าอยู่

และแล้ว…ผมก็ขับรถมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านสองชั้น หลังเล็กๆ ลักษณะเป็นบ้านยุค 80’s–90’s ที่สวยคลาสสิก หน้าบ้านมีสนามหญ้าเขียวเข้ม และต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านให้ความร่มรื่นทั่วบริเวณ

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ส่วนเรื่องเมื่อคืนกับเมื่อเช้า...” คนข้างๆ พูดอึกอัก ก้มหน้างุด และเว้นช่วงเหมือนไม่รู้จะพูดต่อยังไงดี หรือไม่ก็กำลังรอคำตอบบางอย่างจากผม

“คุณอย่าคิดมาก...เจอกันวันจันทร์นะครับ” ผมได้แต่ตอบกลับไปอย่างนั้น ทั้งที่ในใจตอนนี้อิ่มเอมแทบทะลัก อยากจะขอเป็นแฟนเสียตอนนี้เลย แต่ถ้าผมเผลอพูดออกไป แล้วเธอไม่โอเคล่ะ ผมกลัวเจ้ากระต่ายน้อยจะตื่นตูม หนีผมไปน่ะสิ

นาราเปิดประตูก้าวเท้าลงจากรถ แต่ด้วยกาแฟและขนมที่ผมเหมามาเกือบทั้งร้าน ผมเลยต้องเดินไปช่วยถือถุงพวกนั้น ก่อนเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากตัวบ้าน ถ้าให้เดาเธอน่าจะเป็นแม่ของคุณเลขาแหละ

ผมรีบก้มหัวยกมือไหว้ตามมารยาท แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเธอใกล้ๆ ก็ต้องชะงัก ทำไมผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นหน้าเหลือเกิน!!

“สวัสดีครับ”

“คุณการันต์คะ นี่แม่ดิฉันค่ะ...แม่จ๊ะ นี่คุณการันต์ เจ้านายที่เคยเล่าให้ฟังน่ะ” นาราเอ่ยแนะนำคุณแม่ตามมารยาท

“เรียกน้านารินก็ได้จ้ะ” สิ้นเสียงประโยคของผู้หญิงตรงหน้า ภาพอดีตเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วถาโถมเข้ามาในหัวผม ผมนิ่งไปสักพัก ก่อนได้ยินเสียงของเธอเรียกดึงสติให้กลับมา

“อ้าว…แล้วนี่ทำไมคุณการันต์ถึงมาส่งยัยนาราได้ล่ะคะ ไหนนาราบอกคุณการันต์ไปยุโรปไม่ใช่รึ แล้วเมื่อคืนนาราไปนอนไหนล่ะเนี่ย” คนข้างหน้าถามผม พลางหันไปถามคนข้างๆ ผมด้วย

“งานที่ยุโรปเสร็จเร็วกว่ากำหนด เลยรีบกลับน่ะครับ แล้วผมมีเอกสารด่วนที่ต้องรีบใช้ เลยไปรับคุณนาราที่บ้านเพื่อนเธอน่ะครับ” ผมตอบพร้อมยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นถุงขนมทั้งหมดในมือให้คุณเลขาถือต่อ รู้ตัวดีว่าโกหกผู้ใหญ่มันบาป แต่จะให้ผมบอกว่าเมื่อคืนผมลากเธอไปนอนด้วยมันก็คงจะไม่ได้ไหม!!

“ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีนัดต่อ” ผมพยายามตัดบท กล่าวลากันตามมารยาท ก่อนผมจะแยกตัวออกมาขึ้นรถ และขับไปหาไอ้กาย คนที่ผมนัดเอาไว้

ระหว่างทางไปยังสถานที่นัดพบ ผมพยายามนึกถึงเรื่องในอดีตที่เคยเกิดขึ้น หน้าแม่ของนาราชัดเจนในความทรงจำ ไม่อยากให้เป็นคนที่ผมคิดไว้เลย เฮ้อ~

ผมได้แต่ถอนหายใจยาวๆ คิดเรื่องนี้วนไปวนมาในหัว ดีเลย ผมจะได้เอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับไอ้ ‘กาย’ รองสารวัตรชื่อดัง ผู้ที่มีแต่คนนับหน้าถือตา คิดว่าอีกไม่นาน มันก็คงได้เลื่อนยศอีก เพราะทำงานเก่ง แถมนายใหญ่หลายคนยังรักมันมากซะด้วย

จุดประสงค์ที่ผมมาเจอมันวันนี้ ก็แค่จะฝากซองงานแต่งไปยินดีกับเพื่อนอีกคน ที่มันดันไปได้เมียคนใต้นัยน์ตาคม แต่งงานไกลถึงสงขลา ผมหาเวลาไปไม่ได้ เลยจำเป็นต้องเอาซองฝากมันไปนี่แหละครับ

เรานั่งคุยกันพลางจิบกาแฟกันไป ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลา ก็ปาไปเกือบๆ สามชั่วโมงแล้ว เรื่องที่คุยกันส่วนมากก็เหตุการณ์บ้านเมือง เรื่องของเพื่อนคนนู้นคนนี้ หรือแม้แต่ปัญหาชีวิต และปัญหาเรื่องการทำงานของแต่ละคนที่เอาออกมาปรึกษาเล่าสู่กันฟัง

“มึง ยังไงกูฝากเรื่องนี้ด้วยนะ ช่วยสืบให้หน่อยว่าเป็นอย่างที่กูคิดไว้ไหม”

“เออ รับปากว่าจะช่วยก็ต้องช่วยดิ ได้เรื่องยังไงกูโทรหานะ”

“ขอบใจมากมึง กูต้องไปแล้วว่ะ นัดป๊ากับม้าไว้ เดี๋ยวไปเลท”

“โอเคมึง ไว้เจอกัน”

ต่างคนต่างกล่าวลา โบกมือให้กันก่อนแยกย้ายขึ้นรถตัวเอง ขับรถออกมาจากร้าน และแยกไปตามทางกลับบ้านของใครของมัน

ผมกลับถึงบ้านก่อนถึงเวลาอาหารเย็นเล็กน้อย ระหว่างที่รอแม่บ้านจัดโต๊ะ ผมเข้าไปคุยกับพ่อที่ห้องนั่งเล่น เพราะต้องการปรึกษาเขาเรื่องเบนจามิน ผู้บริหารสาขาสิงคโปร์ที่เลขาของผมจับได้เต็มๆ ว่าเขาโกงบริษัท

“ป๊าครับ ผมขอปรึกษาหน่อย เรื่องเบนจามินน่ะ”

“อือ ป๊าพอจะรู้มาบ้างแล้วแหละ จริงๆ ก็รู้นานแล้ว...”

“หืม...รู้แล้วแต่ก็ยังปล่อยให้ทำ!?” ผมตอบกลับด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยพอใจ

“ที่ป๊าปล่อย ไม่ใช่เพราะไม่ทำอะไร แต่กำลังรวบรวมหลักฐานการฉ้อโกงของมันอยู่ แล้วเรื่องนี้ป๊าจะปล่อยให้เราจัดการต่อนะ วันนั้นเลยให้เราเข้าประชุมแทนไง จะได้รู้เองเห็นเอง ยังไงเดี๋ยวให้เลขาป๊าเอาหลักฐานทั้งหมดไปให้”

“งั้นผมจะจัดการมันยังไงก็ได้ใช่ไหม” ผมถามคนตรงหน้า แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีแต่ท่าทางการพยักหน้าตอบรับ พร้อมกับแววตาแห่งความไว้ใจและเชื่อมั่นที่มองมายังผม

หลังจากนั้นเราสองคนนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันอีกสักพักใหญ่ ก่อนได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียกให้ไปกินข้าว

ชีวิตของผมในแต่ละวันก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ อย่างที่เห็น อยู่กับตัวเอง อยู่กับงาน แล้วก็อยู่กับครอบครัวทุกครั้งที่มีโอกาส แม้ช่วงนี้ชีวิตจะแปลกๆ ไปจากเดิมบ้าง แต่มันกลับรู้สึกดี แบบที่ผมเองก็อธิบายให้ตัวเองเข้าใจไม่ได้เหมือนกัน