Chapter 4

| การันต์ |

ภาพความงดงามของกระจกตึกระฟ้ากระทบหยอกล้อกับแสงแดดช่วงสายที่ผมชอบมองดูมันในทุกวัน แต่ทำไมวันนี้มันดูไม่สวยเอาเสียเลย!

ความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านไหลเวียนอยู่ในหัวชนิดที่เอาออกไปไม่ได้ เจอเรื่องแย่ๆ แต่เช้า โดยเฉพาะเรื่องของยัยเด็กนั่นทำผมเสียเส้นไม่น้อย ที่ดันยืนทะเล่อทะล่าจนผมชนโครมเข้าให้ แถมยังทำเสื้อสูทตัวสวยเลอะเป็นรอยคราบกาแฟน่าเกลียดอีก เธอจะรู้อะไรไหมว่าสูทตัวนี้ราคาแพงแค่ไหน

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะผมมีนัดคุยงานสำคัญช่วงบ่ายแทนพ่อ แล้วผมจะใส่อะไรล่ะเนี่ย สูทสำรองก็เพิ่งส่งซักไปเมื่อวาน จะให้พี่สุเมธกลับไปเอาที่บ้านก็มีแต่ตัวที่สีไม่เข้ากับกางเกงอีก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...!! ระหว่างที่ผมคิดเรื่องจัดการเสื้อสูทของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเคาะประตู ผมจึงตะโกนอนุญาตให้คนที่เคาะเข้ามาได้

นั่นไงล่ะ! ยัยเด็กหน้าเอ๋อที่ทำตัวเก้ๆ กังๆ ในลิฟต์นั่นเอง ตายยากจริงๆ แค่นึกถึงก็มาหาถึงที่!!

แต่เดี๋ยวก่อนนะ...จะให้เธอมาเป็นเลขาผมเนี่ยนะ มันใช่เหรอ!? เธอจะทำงานไหวจริงๆ ใช่ไหม!?

ผมจ้องหน้าเลขาคนใหม่ในระหว่างที่เธอแนะนำตัว แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ผมก็โบกมือไล่ให้เธอออกไปจากห้อง เพราะยิ่งเห็นหน้า มันก็พานทำให้ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

หลังจากยัยนาราอะไรนั่นเดินออกไป ผมจึงเริ่มสั่งงานกับคุณอารยา ก่อนจะเริ่มดูเอกสารการประชุมช่วงเช้าที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

ประมาณสิบห้านาทีให้หลัง ผมนึกขึ้นได้ว่าต้องจัดการเรื่องสูทที่เปื้อนตัวนี้ ผมจึงต่อสายไปยังโต๊ะเลขาหน้าห้อง

“สวัสดีค่ะคุณการันต์ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ” คนปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส ดูจะไม่ค่อยสลดกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้เท่าไรนัก

“คุณเข้ามาหาผมหน่อย”

“ค่ะ”

คล้อยหลังไม่ถึงนาที คนปลายสายเมื่อครู่ก็เคาะประตู เปิดเข้ามาหลังจากที่ผมบอกอนุญาต แล้วยืนทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ตรงหน้าผม

“คุณนารา ผมต้องใช้สูทด่วนช่วงบ่าย แต่เพราะคุณ...เลยเป็นอย่างที่เห็น ช่วยเอาไปซักแห้งให้ผมที ขอก่อนบ่ายโมงนะ” ผมบอกคนตรงหน้าพร้อมส่งสูทตัวนั้นให้ ก่อนที่เธอจะตอบรับและเดินออกไป

.....

เวลา 12.45 น. หลังจากการันต์ประชุมช่วงเช้าและกินข้าวเที่ยงเรียบร้อยแล้ว คิวต่อไปคือประชุมกับหัวหน้าทีมสิงคโปร์ตามที่พ่อของเขาขอเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าเลขาเขาจะยังไม่กลับมาจากภารกิจแรกที่มอบหมายไป

การันต์รู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย เพราะนี่ก็ใกล้จะถึงเวลาประชุมสำคัญแล้ว แต่เสื้อสูทยังมาไม่ถึงมือเขา และเมื่อยกนาฬิกาเรือนหรูตรงข้อมือขึ้นมาดูอีกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลา 12.56 น. เขารอเลขาคนใหม่ต่อไปไม่ไหว จึงตัดสินใจช่างแม่งกับเรื่องสูท เพราะไม่อยากเข้าประชุมสาย ไม่อยากให้ทุกคนรอ ทุกวินาทีสำหรับเขามันมีค่าเสมอ

การันต์ตัดสินใจเดินฉับออกจากห้องทำงานของตัวเอง ไปยังห้องประชุมใหญ่ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของชั้น แต่ทันใดนั้นเอง...

“คุณการันต์ค้า~ สูทมาแล้วค่ะ”

คนถูกเรียกหันกลับไปมองยังต้นเสียง เลขาของเขาวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากลิฟต์ รูดซิปถุงสูท พลันดึงเอาเสื้อสูทตัวสวยที่หอมฉุยตัวเดิมออกมาถือไว้ ขยับจัดแจงท่าทาง เพื่อให้เจ้านายสอดแขนเข้าไปใส่ได้ง่ายขึ้น

เส้นยาแดงผ่าแปดจริงๆ เมื่อการันต์ใส่สูทและจัดแจงทุกอย่างเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหันมาพูดกับคนตรงหน้า

“คุณนารา เดี๋ยวคุณไปประชุมกับผม จดบันทึกการประชุมให้ด้วย งานง่ายๆ แค่นี้ หวังว่าคุณจะทำได้นะ”

การันต์ไม่แน่ใจเท่าไร ว่าเลขาคนใหม่ของเขาจะทำงานที่ได้รับมอบหมายออกมาได้ดีไหม เพราะจากครึ่งวันเช้าที่ผ่านมา นาราทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดได้ตลอดเวลา

แม้แต่ช่วงเช้าที่ประชุมกับฝ่ายออกแบบ เขาแทบไม่มีสมาธิในการประชุมเลย หน้าของเลขาคนใหม่ลอยเข้ามาในความคิด จนทำให้เขาฟังเด็กๆ ในฝ่ายออกแบบพรีเซนต์งานแทบไม่รู้เรื่อง

ถ้าเขาเป็นผู้หญิงก็พอจะเดาได้ว่า อาจจะเป็นเพราะช่วงวันนั้นของเดือน แต่นี่เขาเป็นผู้ชายไง เขาเลยรู้สึกงงๆ กับตัวเอง ที่ก็ไม่เคยจะเป็นอย่างนี้มาก่อน

ถึงจะโกรธใครขนาดไหน ในทุกๆ ครั้งเขาก็สามารถดึงสติกลับมาทำงานต่อได้เสมอ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่ ภาพยัยเลขาคนใหม่ถึงติดอยู่ในหัวจนเอาไม่ออก แถมยังมีอิทธิพลต่อตัวเขาได้มากขนาดนี้