Chapter 50

| นารา |

ด้วยความที่ฉันตื่นสาย พานทำให้เราสองคนไปทำงานสายด้วย มื้อเช้าวันนี้เลยเป็นแค่แซนด์วิชโฮลวีตกับกาแฟดำที่คุณแม่บ้านจอยทำไว้ให้เราสองคนเอาไปกินในรถ

ระหว่างทาง…ฉันแจ้งกำหนดการงานของวันนี้กับคนข้างๆ ก่อนหันไปคุยเรื่องสัพเพเหระ เรื่องไร้สาระ บ้างก็หยอกล้อกันไปเรื่อยๆ จนถึงบริษัท

ฟีลของการมีคนคุยด้วยระหว่างไปทำงานมันเป็นแบบนี้นี่เอง มันสบายใจ มันอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีเพื่อนคู่คิด มีมิตรคู่ใจ คอยพูดคุยและซัพพอร์ตเราตลอดเวลา

วันนี้คุณการันต์มีประชุมช่วงเช้าตั้งแต่เก้าโมงกับฝ่ายอีเวนต์เพื่อสรุปงาน ส่วนฉันต้องเคลียร์งานบางส่วนที่ยังค้างอยู่จากเมื่อวานเลยไม่ได้เข้าประชุมด้วย จึงขออนุญาตอยู่ทำงานที่โต๊ะต่อ

ฉันตอนนี้ที่นั่งแกร่ว พิมพ์สรุปงานไป พลางจิบกาแฟไปเรื่อยๆ สลับกับหาวหวอดใหญ่สามสี่ทีเพราะความง่วง พลันรู้สึกได้ถึงเงาดำทะมึนด้านหน้า

“สวัสดีครับ มาส่งเอกสารให้คุณการันต์ครับ”

ฉันเงยหน้ามองต้นเสียง อ้อ...คนส่งเอกสารนี่เอง รู้ดังนั้นจึงยื่นมือไปรับซองนั่นไว้

“พี่...มีเซ็นรับเอกสารตรงไหนไหมคะ”

“ไม่มีครับ อ้อ...เดี๋ยวๆ มีเซ็นชื่อกับประทับตราติดต่องานครับ รบกวนเซ็นกับแสตมป์ให้ผมหน่อย”

ฉันหยิบตราประทับของส่วนงานเลขานุการออกมาประทับ และเซ็นชื่อตัวเองลงในใบติดต่องานให้กับพี่เมสเซนเจอร์ ก่อนยื่นกลับคืนให้เจ้าตัว

“ขอบคุณมากครับน้อง”

“ยินดีค่ะพี่ โชคดีนะคะ” ฉันกล่าวขอบคุณพี่เมสเซนเจอร์ตามมารยาท แล้ววางเอกสารซองนี้ไว้กับโต๊ะ สงสัยคงเป็นเอกสารสัญญาหรือใบเสนอราคาของบริษัทลูกค้าแหละมั้ง เพราะก็มาแบบนี้ประจำ แล้วฉันก็มีหน้าที่ต้องสกรีนเอกสารจัดเข้าแฟ้มเสนองานให้คุณการันต์ต่อไป

แต่อะไรมิทราบที่ดลใจให้ฉันหยิบคัตเตอร์ขึ้นมากรีดตรงเทปกาวที่ติดแน่นหนามาอย่างดี แล้วค่อยๆ เปิดซองออก

สิ่งที่ฉันเห็นในซองมันทำให้ฉันแทบช็อก เพราะมันเป็นรูปครอบครัวที่มีพ่อ แม่ และตัวฉันอยู่ในรูปใบนั้น ถึงฉันจะจำหน้าพ่อไม่ค่อยได้ แต่แน่ใจว่าผู้หญิงในรูปคือแม่แน่นอน แล้วเด็กน้อยคนนั้นก็น่าจะเป็นฉันตอนเด็กๆ

แล้วนี่อะไรอีกล่ะเนี่ย!! ฉันหยิบส่วนที่เหลือออกมาจากซอง มันเป็นพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์และรายละเอียดของข่าว ที่ถูกตัดมาสามสี่แผ่นประกบไว้กับสรุปสำนวนคดีอะไรบางอย่างประมาณยี่สิบกว่าหน้าที่ถูกเย็บรวมกันไว้อย่างดี ฉันหยิบข่าวนั่นขึ้นมาอ่านออกเสียงเบาๆ

“นักธุรกิจหนุ่มโดนตำรวจวิสามัญ หลังจับลูกชายเจ้าหนี้เป็นตัวประกัน // หนุ่มใหญ่คลั่ง ทำร้ายลูกชายเจ้าของธุรกิจดัง ก่อนโดนตำรวจวิสามัญ”

พาดหัวข่าวพวกนี้เริ่มทำให้ใจฉันสั่น และเมื่อเลื่อนดูรูปในข่าวเท่านั้นแหละ ฉันตกใจแทบจะเป็นลม รีบพลิกดูกระดาษแผ่นถัดไปที่มีรายละเอียดของข่าวที่ถูกตัดมา แล้วก็ไม่ผิดจากที่คาด แม้ลึกๆ จะแอบภาวนาว่าขอให้มันไม่ใช่อย่างที่คิดก็ตาม

ผู้ชายที่โดนตำรวจวิสามัญคือพ่อของฉันเอง ชื่อนามสกุลที่ถูกตีพิมพ์นั่นคือชื่อของพ่อจริงๆ ส่วนเจ้าหนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณการุณ...คุณพ่อของคุณการันต์นั่นเอง งั้นแสดงว่า...เด็กคนนั้น...ก็คือ...!?

ความสับสนงุนงน และอารมณ์หลายๆ อย่างเริ่มไหลบ่าเข้ามาแบบที่ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก ทั้งหน้า ทั้งหัว ทั้งหูของฉันตอนนี้ร้อนผ่าวไปหมด ฉันจ้องมองเอกสารเหล่านั้นด้วยตัวที่สั่นเทา มือกำแน่นจนรู้สึกได้ถึงเล็บที่จิกเข้าไปที่ฝ่ามือตัวเอง กระทั่งน้ำตามันค่อยๆ ไหลลงมาอาบสองแก้ม

แม่ไม่เคยบอกว่าพ่อตายยังไง ฉันเคยถามหลายครั้งแม่ก็บอกแค่ว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แล้วก็ไม่เคยพูดถึงพ่ออีกเลย

ฉันอ่านสำนวนคดีด้วยน้ำตาที่เริ่มไหลมากขึ้นเรื่อยๆ ภาพในอดีตตอนฉันยังเด็กเกี่ยวกับพ่อเริ่มพรั่งพรูออกมา ถึงแม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ก็เถอะ แต่นั่นมันก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันไม่ลืมความอบอุ่นและความรักจากเขา

ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันควรจะต้องทำยังไงต่อ พ่อฉันทำถึงขนาดนี้ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วแหละ ฉันไม่กล้าสู้หน้าคนที่อีกไม่กี่ชั่วโมงกำลังจะกลับมาจากประชุมนั่นได้หรอก

ความรู้สึกผิด อับอาย โกรธ เกลียด เสียใจ มันปะทุขึ้นในใจสลับกันไปมา เมื่อฉันอ่านเอกสารสำนวนคดีนั่นจบ ฉันถึงรู้ว่าพ่อติดหนี้คุณการุณหลายสิบล้าน และพวกเขาทั้งสองเคยสนิทสนม เป็นเพื่อนรักกันมาก่อน

ตามคำให้การของแม่คือพ่อเครียดมาก พยายามหาทางออกหลายวิธีแต่ก็ไม่เป็นผล เจ้าหนี้ไม่ได้ทวงหนี้หนักขนาดนั้น แต่ช่วงนั้นคุณการุณเองก็มีเรื่องที่ต้องใช้เงิน เลยโทรไปทวงเงินจากพ่อ เขาจึงไปเคลียร์เรื่องนี้กับคุณการุณที่บ้าน แต่ก็เกิดมีปากเสียงทะเลาะกันใหญ่โต และในขณะนั้น ไม่รู้อะไรดลใจ พ่อคว้าตัวคุณการันต์ที่กำลังนั่งเล่นอยู่แถวนั้นมาไว้กับตัว ใช้แขนล็อกคอเด็กน้อยคนนั้นไว้ แล้วเอามีดปอกผลไม้ที่วางบนโต๊ะจี้ที่คอ

พ่อจับคุณการันต์เป็นตัวประกันอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมง ก่อนที่ตำรวจจะมาถึงและเจรจาให้ปล่อยตัวเด็กออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเวลาเนิ่นนานเข้า ด้วยจังหวะการเดินถอยหลังและทั้งคู่เซล้ม มีดที่พ่อถืออยู่กรีดเข้าที่หางคิ้วของเด็กผู้ชายคนนั้นจนเป็นแผลฉกรรจ์

นั่นเป็นจังหวะที่ทุกคนตกใจ ตำรวจคิดว่าพ่อกำลังจะฆ่าเด็ก พวกเขาเลยยิงพ่อไปสองนัด พ่อล้มลง แต่ไม่ได้เสียชีวิตทันที ในคำให้การของแม่ยังบอกอีกว่า คุณการุณวิ่งเข้ามาหาพ่อแทบจะทันทีที่โดนยิง เมื่อเขารู้ว่าลูกชายเขาไม่เป็นไร และตำรวจดึงตัวไปแล้ว เขาจึงนั่งกุมมือพ่อฉันอยู่นานระหว่างที่รอรถพยาบาล แต่พ่อทนพิษบาดแผลไม่ไหว กระทั่งสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาเขา ส่วนแม่ถูกตำรวจดึงตัวไว้ ไม่ให้เข้าไปหา

และท้ายสำนวนยังระบุไว้อีกว่า หนี้สินทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทางเจ้าหนี้ไม่ได้ติดใจเอาคืน ยกหนี้ให้ผู้เสียชีวิตและครอบครัวทั้งหมด