Chapter 51

| นารา |

ฉันเอามือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด เรื่องทั้งหมดมันเลวร้ายและหนักเกินกว่าฉันจะรับไหวในตอนนี้ ฉันไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น พ่อคนที่ฉันยกให้เป็นฮีโร่ตอนเด็กๆ กลับกลายเป็นตัวร้ายเสียเอง ฉันไม่โทษพ่อหรอกที่ตัดสินใจทำอะไรผลีผลามขาดสติ เข้าใจเสมอว่าคนเรามันก็มีจุดลิมิตของตัวเองกันทั้งนั้น

แต่คนที่ฉันเป็นห่วงกลับเป็นเด็กน้อยคนนั้นต่างหาก สภาพจิตใจของเขาต้องอยู่กับอาการหวาดผวานานหลายวัน หลายเดือน หรือหลายปีที่ฉันไม่อาจรู้ได้ แล้วถ้าเขารู้ว่าพ่อฉันเป็นคนจับเขาเป็นตัวประกัน เขาจะยังรักฉันอยู่ไหม ยังอยากจะให้ฉันเป็นคนนั้นในชีวิตของเขาอยู่รึเปล่า ในเมื่อพ่อของฉันดันเป็นคนที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเขาหนักหนาสาหัสขนาดนั้น

ฉันต้องไป ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันอยู่สู้หน้าทุกคนไม่ไหวจริงๆ แม้ใจของฉันจะเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม ฉันยอมเจ็บคนเดียวได้ แต่ไม่ยอมให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บไปมากกว่านี้แน่นอน

เมื่อดึงสติตัวเองกลับมาได้ ฉันจึงเริ่มต้นจรดปลายปากกา เขียนจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา

คุณการันต์คะ…ตอนนี้นารารู้หมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง นารารู้สึกผิด รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตของคุณที่พ่อทำเอาไว้ นารารู้สึกละอายใจเกินกว่าที่จะรับความรู้สึกดีๆ ที่คุณมีให้กับนาราได้ และขอโทษจากหัวใจที่ไม่สามารถอยู่ต่อเป็นคนนั้นของคุณตามที่สัญญากันไว้

ความผิดและหนี้สินทั้งหมดที่เกิดกับคุณและครอบครัวของคุณ นาราขอชดใช้มันเอง เงินส่วนที่พ่อยืมไป นาราจะพยายามหามันมาคืนพร้อมดอกเบี้ยนะคะ

ขอโทษจริงๆ ขอโทษแทนพ่อฉันด้วย ขอโทษจากใจ...นารา

ข้อความที่เขียนไปถูกกลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกผิดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฉันพับจดหมายแผ่นเล็กๆ ที่เพิ่งเขียนเสร็จสอดไว้ในซอง เคลียร์เอกสารทุกอย่างบนโต๊ะ แล้วเอาซองนั้นไปวางไว้บนโต๊ะคุณการันต์ ก่อนถอดสร้อยข้อมือที่เจ้าตัวให้ไว้เป็นของขวัญวางทับบนซองนั้นอีกที ฉันมองมันด้วยน้ำตาที่ไหลรื้นขึ้นคลอเบ้า ใจฉันมันเจ็บปวดไปหมด ไม่อยากให้เรื่องของเราจบลงแบบนี้ แต่ฉันอยู่สู้หน้าทุกคนไม่ไหวจริงๆ

ฉันจัดแจงวางทุกอย่างไว้บนโต๊ะของคุณการันต์ แล้วเดินออกมาเก็บข้าวของใส่กล่องถือลงลิฟต์ จากนั้นก็เรียกแท็กซี่กลับบ้าน

ระหว่างอยู่บนแท็กซี่ ฉันตัดสินใจโทรหาแพรวไพลิน ลูกพี่ลูกน้องของฉันที่ตอนนี้เธอย้ายมาทำงานอยู่กรุงเทพฯ ฝากฝังให้ช่วยดูแลแม่ระหว่างที่ฉันจะย้ายไปทำงานที่อื่น

“ฮัลโหล พี่แพรว นี่นารานะ”

[จ้า ว่าไงนารา หายไปเลยนะช่วงนี้]

“พอดีงานเยอะ ยุ่งๆ ด้วยอะพี่ คือที่โทรมานารามีเรื่องจะรบกวนพี่หน่อยน่ะ”

[จัดมาเลยน้องรัก]

“คือตั้งแต่พรุ่งนี้นาราต้องไปทำงานต่างจังหวัด ไม่รู้ว่านานเป็นอาทิตย์ หรืออาจลากยาวนานหลายเดือนจนกว่างานจะเสร็จอะพี่ ระหว่างนี้พี่ช่วยดูแลแม่ให้หน่อยได้ไหม”

[โธ่เอ๊ย...นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องแค่นี้เอง จิ๊บๆ สบายมาก ดีซะอีก พี่จะได้ไปฝากท้องตอนเย็นกับน้ารินด้วย น้ารินทำกับข้าวอร่อย พี่ไม่พลาดหรอก]

“เดี๋ยวถ้านาราหาลู่ทางได้ ค่อยพาแม่ไปอยู่ด้วย นาราเกรงใจพี่แพรวอะ”

[มาเกรงจงเกรงใจอะไร คนกันเองทั้งนั้น ไม่ช่วยกันแล้วจะไปช่วยใคร พี่ว่าแกเอาตัวเองให้รอดก่อน เรื่องน้ารินพี่ดูแลเอง]

“ถ้าอย่างงั้นนาราก็สบายใจ ขอบคุณมากนะคะ”

เฮ้อ...ฉันถอนหายใจยาวหลังกดวางสาย ก่อนไถหน้าจอมือถือค้นหาชื่อเพื่อนอีกคน ก่อนจะโทรไปคุย ปรึกษา และระบายเรื่องราวในชีวิตกับมัน กระทั่งแท็กซี่ที่ฉันโดยสารเลี้ยวเข้ามาในซอยและจอดที่หน้าบ้าน ฉันจึงต้องกดวางสายจากมัน และรีบจ่ายเงินค่าแท็กซี่ไป

ตอนนี้เหมือนจะไม่มีคนอยู่บ้าน แม่ไม่อยู่ ถ้าไม่ออกไปตลาดก็น่าจะออกไปร้านเสริมสวย ไปเมาท์มอยกับบรรดาเพื่อนๆ ของแก ฉันจึงไลน์ไปบอกแม่หลังจากจัดกระเป๋าและจองตั๋วเครื่องบินออนไลน์เสร็จ

นารา : แม่ นาราต้องไปทำงานด่วนที่เชียงใหม่ แต่อาจไปนานหลายอาทิตย์ หรืออาจจะเป็นเดือนจนกว่างานจะเสร็จ ช่วงนี้พี่แพรวจะมาอยู่เป็นเพื่อน แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนารานะ ดูแลสุขภาพด้วย

ไม่ถึงสามวินาที ข้อความที่ฉันส่งไปก็ขึ้นสถานะว่าอ่านแล้ว แม่ตอบกลับมาแค่ว่า ขอให้ฉันเดินทางปลอดภัย และที่สำคัญอย่าลืมของฝาก

แม่ก็คือแม่ แค่นี้ฉันก็สบายใจขึ้นเยอะแล้ว ฉันแค่ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง ตอนนี้ฉันขอหาเวลาไปรักษาแผลใจ ทำงานหาเงินมาใช้หนี้ก่อนแล้วกัน ถึงแม้ยังคิดไม่ออกว่าจะหาเงินหลายสิบล้านขนาดนั้นมาคืนครอบครัวคุณการันต์ได้ยังไง!?

.....

ตอนนี้เครื่องบินกำลังบินลงที่สนามบินนานาชาติภูเก็ต คุณอ่านไม่ผิดหรอก ฉันบอกแม่ว่าไปเชียงใหม่ก็เพราะไม่อยากให้ใครบางคนตามตัวเจอ ก็แค่นั้นเอง

ระหว่างอยู่บนเครื่องฉันเขียนอีเมลไปแจ้งลาออกกับฝ่ายบุคคล และตั้งเวลาส่งไว้เรียบร้อยหากถึงที่พัก

ตอนแรกฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าควรจะไปที่ไหนเป็นที่แรกหลังจากที่เจอเรื่องหนักๆ นี้มา แต่คนเดียวที่ฉันนึกถึงและจะช่วยฉันได้ตอนนี้ก็คือ ‘เจสซี่’ เพื่อนสาวลูกครึ่งจีนแต่ชื่อฝรั่งจ๋า สาวใสไฮโซที่สนิทกันตอนไปเรียนอยู่ที่อเมริกา

ฉันโทรไปเล่าเรื่องชีวิตที่กำลังพังให้เธอฟัง และสุดท้ายก็ต้องยอมไปทำงานที่โรงแรมของที่บ้านเธอ ซึ่งจริงๆ เจสซี่เคยชวนตั้งแต่สมัยเรียนจบใหม่ๆ แล้ว แต่ตอนนั้นฉันอยากหางานให้ได้ด้วยตัวเองมากกว่า และอยากอยู่ดูแลแม่ด้วย เลยตอบปฏิเสธไป

เจสซี่เสนอตำแหน่งเมเนเจอร์ของส่วนงานลูกค้าสัมพันธ์ให้กับฉันหลักๆ ก็ดูแลกรุ๊ปทัวร์และดูแลต้อนรับลูกค้าวีไอพีของโรงแรม เพราะคนเก่าเพิ่งลาออกไป เธออยากให้ฉันลองทำไปพลางๆ ก่อน ถ้าไม่ชอบก็ค่อยปรับเปลี่ยน โยกย้ายไปทำตำแหน่งอื่น

เอาจริงๆ เงินเดือนและสวัสดิการที่นี่ดีกว่าที่เดอะมาสเตอร์ซะอีก อยู่ฟรีกินฟรี งานไม่หนักมาก แค่ดูแลลูกค้าให้ดีก็พอ แถมยังได้อยู่กับธรรมชาติ ทะเล ท้องฟ้า และอากาศที่บริสุทธิ์ ไม่ต้องไปเบียดเสียดแก่งแย่งให้ประสาทเสียเหมือนอยู่ในเมืองกรุง

ขอให้การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฉัน ไม่ต้องพบเจอปัญหาและความยุ่งยากใดๆ ในชีวิตอีกเลย...สาธุ