Chapter 55

| นารา |

“งั้นเดี๋ยวให้นาราจัดการให้นะคะ...มายเลิฟลี่บันนี่ ยูเปิดห้องสวีทให้คุณการันต์เลยนะ ไอฝากยูดูแลคุณการันต์ต่อด้วย”

นั่นไง คิดไว้ไม่มีผิด เจสซี่ส่งสายตาพิฆาตมาทางฉัน รู้กันว่าสายตาแบบนี้คือห้ามเถียง ห้ามบิดพลิ้ว ต้องทำตามคำสั่งคุณนายเจสซี่เท่านั้น ฉันมันก็แค่ลูกจ้าง จะเถียงอะไรเธอได้ล่ะ เลยได้แต่พยักพเยิดหน้าแบบไม่ค่อยเต็มใจมากเท่าไรกลับไป

“ส่วนเรื่องลงทุน ค่อยให้คุณบันนี่ไปคุยกับผมพรุ่งนี้ละกันครับ” คนข้างๆ ยิ้มให้เจสซี่ก่อนหันมายิ้มให้ฉันพร้อมมือที่ยกขึ้นมาแตะที่แขน

ฮือ~ ฉันขอหายตัวไปที่ไหนก็ได้ตอนนี้เลยได้ไหม ไม่อยากอยู่แล้ว มันไม่ไหว ใจมันทั้งสั่นทั้งเจ็บไปหมด แทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้ว

กว่าชั่วโมงที่สามคนนั้นนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติ จะมีก็แต่ฉันที่นั่งเงียบ ถามคำตอบคำ ไม่ใช่เพราะไม่อยากคุย เพราะอย่างที่รู้นิสัยฉันคือพูดมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ที่ไม่กล้าคุยเพราะกลัวจะหลุดมากกว่า

ในระหว่างนั้น คุณก้องภพเดินไปที่แผงไฟตรงประตูแล้วหยิบรีโมทปรับแสงไฟลง จนตอนนี้ความสว่างในห้องเริ่มลดลง เอาง่ายๆ เรียกว่ามืดเหอะ มีแต่แสงเลเซอร์และแสงจากดิสโก้บอลจากด้านนอกที่ส่องเข้ามาเป็นระยะเท่านั้น

O_O

หมับ!! คนข้างๆ ขยับตัวเข้ามานั่งชิดกับฉันแบบไม่มีช่องว่างหลงเหลือ ทั้งๆ ที่โซฟาก็ออกจะกว้างขวาง ฉันรู้สึกได้ถึงมือปลาหมึกที่เริ่มสอดเข้ามาในชุดเดรสเว้าหลังสีฟ้าพาสเทลของฉันจากด้านหลัง แล้วโอบเข้าที่เอวอย่างที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว

ตึกตัก ตึกตัก!! หัวใจน่าจะเต้นเกินร้อยยี่สิบครั้งต่อนาทีแล้วแน่ๆ ร่างกายตอนนี้เริ่มร้อนผ่าวและเสียววูบวาบไปทั่วทั้งท้องน้อย ผีเสื้อหลายล้านตัวที่หายไปนานกลับมาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่าอีกครั้ง

ส่วนอีกสองคนด้านหน้าฉันตอนนี้ พวกเขาไม่ได้สนใจฉันกับคุณการันต์เลย คนหนึ่งกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับมือถือตรงหน้า ไม่แฟนก็กิ๊กชัวร์แบบนี้ ส่วนอีกคนก็บ้าพลังเต้นยักแย่ยักยันอยู่คนเดียวที่หน้ากระจกใสตามเสียงเพลงที่ ‘คริสโตเฟอร์’ ดีเจสุดหล่อชาวฝรั่งเศสคนนั้นกำลังเปิดอยู่

“ฟอด~ เจอตัวแล้ว อย่าคิดว่าจะหนีผมไปได้อีกนะ” คนข้างๆ ขโมยหอมแก้มฉันไปหนึ่งที พร้อมกระซิบบอกเบาๆ ข้างหู ใจที่สั่นหวามไหวและความเสียวซ่านที่เริ่มไหลบ่าเข้าปะทะร่างกาย จังหวะนี้ใครสักคนควรต้องเรียกรถพยาบาลให้สแตนด์บายรอฉันแล้วแหละ…หัวใจถีบเร็ว ฉันกำลังจะช็อกตายค่ะ!!

ไอ้คุณการันต์บ้า อย่ามาทำหน้าหล่อ อย่ามาทำหื่น อย่ามาเล่นกับใจนาราแบบนี้ได้ไหม!?

ไวกว่าความคิด มือคนข้างๆ ที่จับอยู่ตรงแผ่นหลัง เริ่มลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา แค่สัมผัสแรกที่มือของเขาแตะโดนตัว เหมือนคลื่นไฟฟ้าช็อตแปล๊บตรงจุดนั้น เข้าใจคำว่าแตะตัวกันแล้วมันสปาร์คก็วันนี้แหละ

ฉันนั่งตัวเกร็งไม่ไหวติง มองไปที่สองคนข้างหน้า ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันมาสนใจเราสองคนเลย

หวืด…หมับ!! มือปลาหมึกย้ายที่จากแผ่นหลังเลื่อนเอวบางลงไปแถวสะโพก บีบคลึงอยู่อย่างนั้น จนอารมณ์มันฟุ้งซ่านแทบจะไม่ไหว

“ผมคิดถึงคุณนะครับ...นารา”

ไอ้คุณการันต์บ้า!! ได้โปรดอย่ามาทำแบบนี้กับฉันเลย แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวก็ทำให้ฉันแทบละลาย ไหนจะเสียงกระซิบแหบพร่าแผ่วเบานั่นอีก ที่ทำให้ฉันขนลุกซู่ขึ้นมาทันที ยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลกับใจฉันเอามากๆ แกะยังไงก็เอาไม่ออกสักที

ฉันได้แต่กระดกไวน์เข้าไปแก้เก้อ เอาจริงๆ ตั้งแต่คุณการันต์เดินเข้ามาในห้องนี้ นับประโยคที่ฉันคุยกับเขาได้เลย ไม่เกินห้าประโยคแน่นอน ที่ทำปากหนัก ก็เพราะกลัวใจตัวเองนี่แหละ

“ทุกคนคะ เจสขอตัวไปแดนซ์ข้างล่างดีกว่า ทุกคนไม่เอ็นจอยกับเจสเลย บันนี่ ไอฝากยูดูแลคุณการันต์ด้วยนะ”

ดะ…เดี๋ยว เจส ยูอย่าทิ้งไอไว้!! ฉันตะโกนบอกเธอในใจ

“เจส เดี๋ยวลงไปด้วย มีเรื่องจะคุยกับคริสโตเฟอร์หน่อย” ก้องภพหันไปคุยกับเจสซี่ ก่อนจะหันหน้ากลับมาคุยกับคุณการันต์ต่อ

“อ้อ...ไอ้คุณการันต์ กูฝากบันนี่ด้วย มึงห้ามทำอะไรเธอเด็ดขาด กูกับเจสซี่หวงมาก มึงเข้าใจไหม!?”

ฉันเหลือบไปมองหน้าคนข้างๆ มุมปากกระตุกยิ้ม พลางโบกไม้โบกมือให้สองคนนั้นรีบเดินออกไป

เสร็จโจรแน่ๆ แบบนี้…โจรที่ว่าคือคุณการันต์นี่แหละ!!

หลังจากประตูปิด คุณการันต์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปใส่รหัสล็อกประตูไว้ ก่อนกดปุ่มรีโมทเพื่อให้ห้องเข้าสู่โหมดกันเสียงจากด้านนอก แล้วเดินกลับมายังโซฟาที่ฉันนั่งอยู่

ตึก ตึก ตึก…!! หัวใจเต้นแรงถีบตัวถี่เร็ว ในระหว่างที่เขาโน้มตัวลงมาคร่อมตัวฉัน แล้วยื่นแขนแกร่งทั้งสองค้ำยันกับพนักพิงโซฟาไว้

“ไง ยัยตัวแสบ!!”