Chapter 79

นารารู้สึกว่าเส้นทางจากสนามบินไปยังจุดหมายปลายทางมันช่างยาวนานและดูเหมือนจะไกลเหลือเกิน หรือเป็นเธอเองที่ใจว้าวุ่นอยู่กับเรื่องนั้นจนสติแทบหลุด ยังดีที่มีมือนุ่มจากคนข้างๆ กอบกุมมือเธอเอาไว้ตลอดทางให้ยังพออุ่นใจ

จนในที่สุดพี่สุเมธขับรถพาทั้งหมดเดินทางมาถึงภัตตาคารจีนแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ไกลจากบ้านของพวกเขามากนัก และร้านนี้ยังเป็นร้านโปรดของครอบครัว ดังนั้นนาราเองจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาด้วย เพราะพ่อกับแม่ของการันต์เอ่ยปากชวนคะยั้นคะยอหลายต่อหลายรอบตั้งแต่เดินทางออกมาจากสนามบิน

“มากินข้าวด้วยกันนะลูก ป๊ากับม้าไม่ได้เจอนาราตั้งหลายเดือน ให้การันต์ไปตามก็ไม่ได้เรื่องได้ราว ใช้ไม่ได้เลยลูกคนนี้” แม่ของการันต์เอี้ยวคอไปคุยกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลัง

“เอ่อ...คือ”

“นะลูก...กินข้าวก่อน แล้วเดี๋ยวให้การันต์เขาไปส่งที่บ้านก็ยังได้ กลับถึงบ้านไม่ดึกหรอก”

เธอยังไม่แน่ใจว่าควรจะตอบตกลงหรือปฏิเสธ กระทั่งคนข้างๆ หันหน้ามาและพยักหน้าให้เป็นเชิงโอเคให้ตอบตกลงแม่ของเขาไป

“ก็ได้ค่ะ”

เมื่อทุกคนเข้ามาในร้านและนั่งลงตรงโต๊ะกลมโต๊ะประจำ บริกรก็ทยอยยกน้ำและผ้าเย็นมาเสิร์ฟ ส่วนอาหารนั้นแทบไม่ต้องสั่งอะไร เพราะแม่ของการันต์สั่งล่วงหน้าไว้แล้ว จะมีก็แต่การันต์ที่สั่งพวกติ่มซำมาเพิ่ม

“หืม ทำไมวันนี้กินติ่มซำ ทุกทีป๊าสั่งมาให้ไม่เห็นเราจะกินเลย”

“โน่น ของโปรดคนโน้นครับป๊า”

ไม่นานนัก พวกติ่มซำถูกยกมาเสิร์ฟหลายเข่ง แต่ที่ดูจะสะดุดตาก็น่าจะเป็นซาลาเปาไส้พุทราที่หากินยาก และไม่ค่อยมีใครสั่งมากินสักเท่าไร

“ซาลาเปาไส้พุทรานี่ของโปรดของนาราตั้งแต่เด็กจนโตเลยสินะ” แม่ของการันต์พูดขึ้นมาลอยๆ แต่เพียงแค่ชั่วเสี้ยววินาที พ่อของเขาก็เหมือนยกมือมาสะกิดที่แขนภรรยาตัวเองเบาๆ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องอื่น เสมือนว่าประโยคเมื่อครู่ไม่ได้ออกมาจากปากของเธอยังไงยังงั้น

แต่หารู้ไม่ว่านั่นมันเป็นประโยคที่ทำให้ทั้งการันต์และนารามองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะเรื่องของพ่อแม่นาราที่เขาตามสืบ การันต์มั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไม่มีทางที่พ่อกับแม่ของเขาจะรู้ว่านารารับรู้เรื่องนี้แล้ว และไม่มีทางรู้ว่าก่อนหน้านี้นาราคือลูกสาวของเพื่อนสนิทพวกเขาแน่ๆ เพราะนาราเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของแม่ตัวเอง แล้วก็เปลี่ยนชื่อจริงด้วยตั้งแต่เกิดเรื่องกับพ่อเธอได้ไม่นาน

การันต์จึงเอื้อมมือไปบีบที่ขาของอีกคนเบาๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่างส่งไป

การันต์ : เดี๋ยวไปคุยเรื่องนี้กันที่บ้าน ผมอยู่ตรงนี้นะ ไม่ต้องกลัวอะไร

การันต์วางมือถือลงบนโต๊ะหลังพิมพ์ข้อความเสร็จ ส่วนนาราเมื่อเห็นข้อความเข้าก็ยกมือถือของตัวเองขึ้นดู จากนั้นการันต์จึงเลื่อนมือซุกไปใต้โต๊ะกลมตรงหน้า เพื่อเกาะกุมมืออีกคนมาไว้กับมือตัวเองแล้วบีบแน่น

บรรยากาศของมื้อเย็นผ่านไปด้วยดี ความกลัวและอึดอัดของนาราถูกกลบไปด้วยมุกตลกที่ออกจะฝืดๆ ตามสไตล์คนแก่ของพ่อแม่แฟนหนุ่ม ที่ชวนเธอคุยโน่นนี่แทบจะตลอดเวลา

แม้เจ้าตัวจะไม่ได้เอ็นจอย ปล่อยมุกโบ๊ะบ๊ะขำขันเหมือนแต่ก่อน แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอลดอาการเกร็งและประหม่าลงไปเยอะ หน้าตาที่เครียดตึงก็ดูสดชื่นและผ่อนคลายมากขึ้น จนทำให้การันต์เริ่มเบาใจลงไปบ้าง จะมีก็แต่เรื่องนั้นแหละ ที่แม่เขาเผลอพูดออกมา ซึ่งมันยังคงติดอยู่ในใจทั้งคู่

“นารา งั้นเดี๋ยวเข้าบ้านผมก่อน แล้วดึกๆ ผมขับรถไปส่งที่บ้าน”

นาราพยักหน้ารับทราบก่อนไหว้ลาพ่อและแม่ของการันต์ตามมารยาท จนทั้งคู่เดินหายลับสายตาไปในห้องนั่งเล่น จากนั้นการันต์จึงรีบจูงมือหญิงสาวขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อจะเอาของบางอย่างคืนให้

แต่ระหว่างเดินผ่านโถงทางเดินไปที่ห้อง นารารู้สึกเหมือนสิ่งที่เคยสงสัยไว้ถูกสะกิดขึ้นมา เธอจึงกระตุกมือการันต์ให้หยุดเดิน

“คุณการันต์ เดี๋ยวก่อน นาราขอถามอะไรหน่อย”

“หืม ถามอะไรครับ”

เธอดึงมือการันต์เดินไปยังรูปฟิล์มสีหม่นที่ถูกใส่กรอบติดไว้บนผนังตรงเกือบสุดมุมโถง ภาพของเด็กชายหญิงสองคน คนซ้ายมองหน้าและใช้สองมือโอบคนขวา ส่วนคนขวาหน้ายู่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง

“รูปนี้ใช่คุณรึเปล่า แล้วเด็กในรูปอีกคนเป็นใคร”

“คนซ้ายน่ะผมเอง แต่คนขวานี่ไม่แน่ใจเหมือนกัน จำได้แค่ตอนเด็กๆ เคยเล่นกับเด็กคนนี้บ่อยๆ แต่อยู่มาวันหนึ่งเธอก็หายไปไหนไม่รู้ แล้วช่วงนั้นก็เกิดเรื่องนั้นขึ้นด้วย ก็เลยลืมๆ ไป นี่ถ้านาราไม่ถาม ผมก็แทบจำไม่ได้แล้วนะเนี่ย ว่าแต่คุณถามทำไมเหรอ”

“นาราว่าเด็กคนนี้...น่าจะเป็นนาราน่ะ” พูดพลางชี้ไปที่เด็กคนที่ทำหน้าร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่ยอมมองกล้องคนนั้น

“คือ...วันนั้นที่คุณการันต์ใช้ให้นารามาเอาเอกสาร นาราเห็นรูปใบนี้ แล้วรู้สึกคุ้นมากๆ แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน เลยกลับไปค้นดูที่บ้าน ปรากฏว่านาราก็มีรูปที่คล้ายๆ กันแบบนี้อยู่อีกใบ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก คิดแค่ว่าเด็กๆ ก็มักจะหน้าเหมือนๆ กันหมด”

“งั้นแสดงว่า...”

“ถ้าเด็กคนนี้เป็นคุณ...นาราว่าเราเข้าใจตรงกัน เราสองคนน่าจะเคยรู้จักกันมาก่อนตั้งแต่เด็กๆ ไม่งั้นแม่คุณไม่พูดเรื่องซาลาเปาไส้พุทราอะไรนั่นขึ้นมาแน่ๆ”