Chapter 80

“แล้วทำไมคุณจำตัวเองในรูปไม่ได้ล่ะ”

“ก็ไม่เชิงว่าจำไม่ได้”

“…”

“แหม...น้องในรูปเขาทำหน้ายู่ร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนั้น ใครมันจะไปจำได้ล่ะคะ ปกตินาราต้องน่ารักกว่านี้สิ”

“โธ่...นาราของผม อย่าน่ารักไปกว่านี้เลยครับ แค่นี้ผมก็คลั่งคุณไม่ไหวแล้ว ถ้าน่ารักกว่านี้ มีหวังผมต้องขังคุณไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนแน่ๆ” การันต์พูดพลางเอามือสองข้างโอบเอว ขโมยหอมแก้มเธอไปหลายทีแบบที่เจ้าตัวชอบทำ

“เดี๋ยวตอนคุณไปส่งนาราที่บ้าน นาราจะเอารูปนั้นให้ดูนะคะ”

การันต์พยักหน้าตอบรับ แล้วจับมือคนรักของเขาเดินต่อไปยังห้องของตัวเอง จากนั้นจึงเดินหายไปที่เตียงแล้วหยิบของบางอย่างออกมาจากลิ้นชักข้างเตียงนั่น

“อะ เอาคืนไป ของชิ้นนี้มันเป็นของนาราตั้งแต่แรกแล้ว ผมไม่รับฝาก แล้วก็ไม่รับคืน” การันต์หยิบสร้อยข้อมืออันเดิมที่เขาเคยซื้อให้นาราตอนอยู่ที่ฮ่องกงมาสวมให้ แล้วกุมมือเจ้าของสร้อยยกขึ้นมาจูบซับเบาๆ ตรงหลังมือเล็กเรียวสวย

“นึกว่าคุณทิ้งไปแล้วซะอีก”

“นี่ถ้าเอาไปด้วยก็คงจะคืนให้ตั้งแต่วันแรกที่เจอตัวแล้ว ยัยตัวแสบของผม!”

ทั้งคู่คุยหยอกล้อเล่นกันอยู่สักพัก ก่อนที่การันต์จะถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วชวนอีกคนไปอาบน้ำด้วยกัน แค่หญิงสาวเห็นคนชายหนุ่มตรงหน้าถอดเสื้อผ้า เจ้าตัวก็รีบวิ่งแจ้นตามเขาแทบไม่ต้องคิด เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองต้องการอะไรจากอีกคน

“คุณการันต์ นาราว่าตอนนี้มันก็ดึกแล้วนะ พรุ่งนี้เช้าคุณค่อยไปส่งนารากลับบ้านดีกว่า วันนี้เราเดินทางทั้งวัน เหนื่อยด้วย เพลียด้วย...เนอะ”

“หึๆ...ไม่ต้องเอาเรื่องอื่นมาอ้างเลย นาราอยาก...ก็บอกมาตรงๆ สิครับ”

“อยากอะไร ไม่มี้...(เสียงสูงปรี๊ด)”

“ผมหมายถึงอยากอยู่กับผม นี่คุณคิดอะไรลามกอยู่แน่ๆ ใช่ไหมครับเนี่ย”

“...”

“แต่ถ้าอยากเรื่องนั้น ไม่ต้องห่วง ผัวจัดให้เมียได้อยู่แล้วครับ”

ทั้งสองหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้กับชายหนุ่มหญิงสาววัยกลัดมันคลั่งรักอย่างพวกเขาทั้งคู่

ทั้งคืน…การันต์จัดให้นาราไปหลายต่อหลายยก ทั้งในห้องน้ำ บนเตียง ระเบียง โซฟา จนคู่รักโดนเซ็กส์ดูดพลังแทบหมดเรี่ยวแรง พานให้เช้าอีกวันกว่าพวกเขาจะตื่นก็ปาไปเกือบสิบโมง ดีที่เป็นวันหยุด เลยทำตัวชิลๆ ได้ไม่ต้องเร่งรีบ

.....

ช่วงสายของวันหยุดที่แสนจะขี้เกียจ ในที่สุดการันต์ก็ยอมตัดใจปล่อยตัวนารากลับบ้าน เขาขับรถพาเจ้ากระต่ายน้อยมาส่งที่บ้านหลังเดิม เห็นแม่ของนารากำลังทำสวนอยู่แวบๆ ตรงหน้าบ้าน

นาราเปิดประตูลงจากรถ ตะโกนให้แม่เปิดประตูให้เธอหน่อย ส่วนการันต์ก็จัดแจงยกกระเป๋าลงแล้วลากไปให้

“คุณแม่สวัสดีครับ” การันต์รีบยกมือไหว้หญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างนอบน้อม ถือวิสาสะเปลี่ยนสรรพนามใหม่จากเดิมที่เคยเรียก

“อ้าว...คุณการันต์นี่เอง สวัสดีค่ะ ไปไงมาไงถึงมาส่งยัยตัวแสบนี่ได้ล่ะคะ” นารินที่คิดมาตลอดว่าลูกของเธอยังทำงานกับการันต์ เอ่ยทักทายเขากลับไป

“เอ่อ...พอดีวันนี้ผมว่าง เลยมาส่งนาราน่ะครับ”

“แม่...ไม่มีไรหรอก คุณการันต์เขาใจดี มาส่งนาราก็แค่นั้นเอง แล้วนี่นาราก็ได้ย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯ เหมือนเดิมแล้วด้วยนะ”

เมื่อนารินเห็นว่าการันต์ยังไม่ขอตัวกลับเหมือนเช่นทุกครั้ง เธอเลยเอ่ยปากชวนเขาเข้าไปนั่งในบ้านตามมารยาท

“งั้นเชิญคุณการันต์เข้ามานั่งพัก กินน้ำกินท่าข้างในก่อนดีกว่าค่ะ วันนี้แดดแรง ข้างนอกอากาศร้อน”

“ขอบคุณครับ”

การันต์เดินเข้ามานั่งรออยู่ตรงโซฟาตรงห้องรับแขก บ้านของนาราดูเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์ข้าวของเครื่องใช้ที่ดูวินเทจเข้ากับตัวบ้านถูกจัดไว้ตามมุมต่างๆ อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นไม่นานแม่ก็ยกน้ำกับขนมมาเสิร์ฟให้ ขณะที่นาราวิ่งขึ้นไปบนบ้านเพื่อหารูปใบนั้น

นารินตอนนี้เริ่มสงสัยกับท่าทีของการันต์ที่แปลกไป และลูกสาวของเธอที่หายแวบขึ้นไปด้านบนอยู่นานสองนาน เธอเลยทิ้งการันต์ไว้ที่ห้องนั่งเล่น แล้วเดินขึ้นไปตามหานาราในห้องนอน

“แม่...”

นารามีท่าทีตกใจและชะงักเล็กน้อยที่เห็นแม่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง เธอจึงรีบชักมือที่ถือรูปนั้นอยู่ซ่อนไว้ด้านหลังตัวเอง แต่สุดท้ายลูกสาวก็แพ้ต่อพลังแห่งสายตาและท่าทีที่เงียบกริบของผู้เป็นแม่

“นารามีอะไรจะบอกแม่ไหม”

สุดท้ายนาราผู้ไม่เคยจะชนะแม่ของตัวเอง เดินเข้าไปจับมือแม่ของเธอ แล้วจูงมานั่งที่ขอบเตียง ถอนหายใจยาว ก่อนจะเริ่มต้นประโยค

“แม่...นารามีเรื่องจะบอก แม่ฟังนาราก่อนนะ อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ”

“…”

“นารากับคุณการันต์ จริงๆ เราคบกันมาตั้งนานแล้ว นาราขอโทษที่ไม่ได้บอกแม่ นาราว่านารารักเขามากนะแม่ เขาดูแลนาราดีทุกอย่าง แล้วช่วงหกเดือนที่นาราหายไป จริงๆ นาราไม่ได้ไปเชียงใหม่หรอก แต่นาราหนีไปภูเก็ต ไปทำงานอยู่โรงแรมเพื่อนที่นั่น แล้วที่ต้องหนีก็เพราะนาราไปรู้เรื่องอะไรบางอย่างเข้า”

นารานิ่งเงียบไปพักหนึ่งโดยที่น้ำตาเริ่มจะเอ่อล้นคลอเบ้า และค่อยๆ ไหลลงอาบแก้ม ขณะที่นารินนิ่งเงียบไป และมองหน้าลูกสาวตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซึ่งเจ้าตัวเองก็เดาไม่ออกว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่