Chapter 84

เริ่มต้นเช้าวันจันทร์ที่ท้องฟ้าดูอึมครึมไม่สดใส เหตุจากพายุที่พัดผ่านเข้ามา พร้อมกับฝนที่เริ่มเทลงมาห่าใหญ่อย่างกับฟ้าถล่ม

นาราพาเจ้าบุโรทั่ง รถคันเก่าของแม่ที่สามวันดีสี่วันไข้ ออกมาผจญภัยต่อสู้กับการจราจรบนท้องถนน และรถที่ติดยาวเหยียดแทบทุกสาย เพราะรู้ดีว่าวันนี้ถ้านั่งพี่วินออกไป หรือต่อรถไฟฟ้าไปทำงาน รับรองว่าเปียกปอนแน่นอน ไหนจะเสี่ยงจากการเป็นฮ่องกงฟุตที่จะเกิดจากน้ำรอการระบายอะไรนั่นอีก ชีวิตดีๆ ที่ลงตัว (ไหมล่ะมึง!)

วันจันทร์ ตอนเช้า ฝนตก รถติด ครบสูตร ไม่ต้องเดาว่าจะถึงออฟฟิศกี่โมง กูเกิลแมพในมือถือของเธอตอนนี้แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะมันขึ้นเส้นสีแดงเถือกไปทั่วทั้งเมือง

แต่สุดท้าย...นาราก็ขับรถคันเก่านั่นมาถึงออฟฟิศได้เสียที ตอนขับมานี่ลุ้นยิ่งกว่าตอนหวยออกอีก ลุ้นว่ามันจะหมดแรงแล้วดับกลางทางไหม แต่วันนี้โชคยังเป็นของเธอ แม้จะเลทไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง พลันทำให้เธอคิดถึงตอนไปทำงานกับเจสซี่ ไม่ต้องประสาทแดกกับรถติด ไม่ต้องเจอมลพิษใดๆ จะว่าไปนาราก็เริ่มคิดถึงเพื่อนสนิทเพี้ยนๆ คนนั้นเหมือนกันนะ

แปลกที่วันนี้พี่ รปภ. ด้านหน้าอาคารโบกให้รถของเธอเข้าไปจอดในช่องที่จอดรถของผู้บริหาร และพอจอดเสร็จ นาราหัวเราะออกมาเบาๆ อยู่คนเดียวในรถ ไม่ใช่อะไรหรอก แค่รู้สึกขำที่รถคันอื่นรอบๆ เป็นรถราคาแพงหลักหลายล้าน ส่วนรถของเธอ ขายมือสองเจ็ดแปดหมื่น ยังไม่รู้ว่าเต็นท์จะรับซื้อหรือเปล่าด้วยซ้ำ

“พี่...ขอบคุณมากเลยนะคะ ถ้าพี่ไม่ให้จอดตรงนี้ รับรองหนูวนหาที่จอดทั้งวันแน่ๆ” นาราเดินลงจากรถพร้อมลังกระดาษใบหนึ่ง ก่อนไหว้ขอบคุณพี่ รปภ. คนนั้นอย่างสุภาพ

“อย่าไหว้ผมเลยครับคุณนารา คุณการันต์ท่านสั่งเอาไว้ ผมก็แค่ทำตามคำสั่งเจ้านายน่ะครับ” รปภ. คนนั้นพูดเสร็จก็ทำท่าตะเบ๊ะใส่ นาราจึงผละมือข้างหนึ่งที่อุ้มกล่องนั่นทำท่าตะเบ๊ะตอบกลับไป พลันทำให้พี่ รปภ. คนนั้นแอบอมยิ้มให้กับความทะเล้นแก่นเซี้ยวและเป็นกันเอง

หลังจากนาราขึ้นไปถึงชั้นยี่สิบเก้า ภาพเดิมๆ กลิ่นเดิมๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน เธอเข้าไปรายงานตัวกับพี่อารยา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของคุณการันต์

ระหว่างทาง พี่ๆ เลขาของผู้บริหารท่านอื่นต่างก็ทำเสียงฮือฮาที่เห็นเธอกลับมา พร้อมทั้งทักทายบ้าง แซวเล่นบ้าง พานทำให้บรรยากาศที่เงียบกริบของชั้นนี้กลับมาคึกคักอีกครั้ง

“น้องนารา หายไปไหนมาคะ พวกพี่คิดถึง พอน้องนาราไป พวกพี่ก็ไม่มีใครให้เมาท์ด้วยเลย”

“นารากลับมาแล้ว นี่ถือว่าเป็นข่าวดีที่สุดของวันนี้เลยนะเนี่ย คุณการันต์จะได้เลิกดุเลิกด่าพวกพี่เรื่องงานไม่เรียบร้อยซะที”

“นารา ลูก กลับมาได้ซะทีนะ ป้าคิดถึง แค่งานคุณการุณก็เยอะจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องแบ่งเวลามาช่วยคุณการันต์อีก”

“กลับมาคราวนี้ อย่าทิ้งพวกพี่ไปไหนอีกนะคะ”

แต่ละประโยคของแต่ละคน เล่นทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะอย่างนั้น แต่วันนี้เป็นต้นไป เธอสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานไถ่โทษให้ทุกคนเอง

นาราเดินมาถึงหน้าห้องท่านรองประธานที่คุ้นเคย วางกล่องกระดาษใบเก่าที่ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ของข้างในกล่องวางไว้ยังไงก็ยังอยู่อย่างนั้น จากนั้นเธอจึงค่อยๆ หยิบข้าวของเครื่องใช้ในกล่องขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะตรงจุดเดิมที่พวกมันเคยตั้งอยู่

ตู๊ด ตู๊ด…เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บรรยากาศเก่าๆ เริ่มหวนมาให้คิดถึงอีกครั้ง นารายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ก่อนจะได้ยินเสียงคนปลายสายพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ

เขาถามถึงคุณการันต์ว่าอยู่ที่ห้องหรือไม่ แต่พอนาราถามว่าคนปลายสายคือใคร คนผู้นั้นก็สบถคำหยาบออกมาสองสามคำแล้วก็วางสายไป

“อะไรกัน วันแรกมาก็โดนจัดหนักแบบนี้เลยเหรอ ถามว่าใครก็ไม่ตอบ” เลขาหน้าห้องคนเดิมพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อไลน์หาผู้เป็นเจ้านาย

นารา : คุณการันต์ อยู่ไหน

นารา : นาราขอโทษที่มาสาย ฝนตก รถติดมาก

คุณการันต์ : ผมประชุมกับทีมวางแผน เข้ามาประชุมด้วยกันไหมครับ คิดถึงจัง มาหาหน่อย

นารา : ไว้รอบหน้าดีกว่าค่ะ ขอเคลียร์อีเมลกับแฟ้มหน้าห้องพวกนี้ก่อนน้า จุ๊บๆ

คุณการันต์ : ครับที่รัก จุ๊บๆ

หลังจากได้รับข้อความจุ๊บๆ นั่น คุณเลขาหน้าห้องก็เขินหน้าแดง ยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า และเมื่อเธอกดปิดหน้าจอและวางมือถือลง ก็รู้สึกถึงเงาทะมึนของใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน และพลันเมื่อแหงนหน้าขึ้นมอง...

“เบนจามิน!!!”

“ยัยเด็กเมื่อวานซืน แกทำร้ายชีวิตฉันจนป่นปี้ไปหมด วันนี้ถึงวันที่แกจะต้องชดใช้”

นารานิ่งอึ้งไปกับประโยคภาษาอังกฤษของคนตรงหน้า เธอเข้าใจในสิ่งที่เบนจามินพูดออกมา แต่ไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ และเธอไปทำลายชีวิตของเขาตอนไหนกัน งงไปหมดแล้ว!?