Chapter 98

| การันต์ |

คุณเอ๊ย...ผมชักจะกลัวขึ้นมาแล้วสิ ถ้าคนอื่นมาเห็นท่าทางแบบนี้ มีหวังผมโดนฉกเมียแหงๆ ให้ตายเหอะ ดูในหนังโป๊ว่าเด็ดแล้ว แต่ยังสู้ท่าทางที่โคตรจะเซ็กซี่ของเมียผมยังไม่ได้เลย

ทั้งน้ำเสียง ทั้งสะโพกที่บดร่อนอยู่บนแท่งหรรษา ผมยอมแล้วครับ นารากำลังทำให้ผมเป็นบ้า เธอขยับสะโพกขึ้นลงบดร่อนอย่างนั้นอยู่นานหลายนาที

แต่เดี๋ยวก่อน!! เจ้ากระต่ายของผมดึงแท่งหรรษานั่นออกจากพื้น หยิบมือถือเดินไปที่ห้องน้ำ พลันเอาแท่งนั้นจุ๊บติดกับผนังกระเบื้องไว้ แล้วตั้งมือถือไว้ตรงมุมหนึ่ง จากนั้นก็ดันบั้นท้ายเข้ากับแท่งหรรษาอันใหญ่นั่นอีกครั้ง

แทบไม่อยากจะบรรยายต่อแล้วครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเมียผมเล่นกับของเล่นอย่างมีความสุขและสนุกแบบนี้ เธอกระแทกตัวเองเข้ากับแท่งนั้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย อีกทั้งยังกระแทกบั้นท้ายตัวเองแรงขึ้นเรื่อยๆ ไปอีก

[คะ…คุณการันต์คะ นาราจะไม่ไหวอีกแล้ว]

“คุณเล่นแบบนี้ คิดว่าผมไหวเหรอ” ปากพูดไป มือก็ชักรูดน้องชายอย่างเร็วและแรงอีกหลายที ก่อนที่เสียงครางของเราสองคนจะร้องดังออกมา แต่ผมไม่ไหวจริงๆ ผมยอมแพ้ครับ

ผมเสร็จนำเธอไปเรียบร้อยแล้ว พอหันกลับไปมองที่มือถือ ผมเห็นเธอเอาสองมือยันอ่างล้างหน้าไว้ ร้องครางกระเส่าฟังไม่ได้ศัพท์ พร้อมทั้งกระแทกตัวเองเข้ากับผนังแรงๆ อีกสองสามที ก่อนที่ขาสั่นพั่บ น้ำรักสีใสพุ่งออกมาอย่างกับก๊อกแตก และตัวเธอก็ทรุดลงไปกองกับพื้นห้องน้ำอย่างหมดแรง

สรุปคืนนี้ผมกับเธอเราเสร็จกันไปคนละสามรอบ รอบสุดท้ายเป็นตอนที่นาราอาบน้ำล้างตัว แต่ดันเล่นยั่วกันไปยั่วกันมา จนเลยเถิดเป็นยกที่สามแบบงงๆ ให้มันได้แบบนี้สิครับ ไกลแค่ไหน เรื่องอย่างว่าก็ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยจริงๆ

รักทางไกลครั้งนี้ แค่ไม่กี่สัปดาห์ก็จริง แต่มันโคตรทรมาน ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เราห่างกันไปเกินครึ่งปี ผมก็ไม่เคยต้องให้เราห่างกันไปไหนนานเกินสองวันเลย

แต่เพราะทนความคิดถึงไม่ไหว สุดท้ายผมใช้สิทธิ์ประธานบริษัท เรียกทีมงานประชุมด่วนให้ทุกอย่างจบภายในสามวัน ที่เหลือให้ทยอยส่งความคืบหน้ามาทางอีเมล จากนั้นก็จัดการเลื่อนตั๋ว หาไฟลท์ที่เร็วที่สุดและยิงยาวไม่แวะเปลี่ยนเครื่อง กลับเมืองไทยทันที

.....

เกือบสิบเจ็ดชั่วโมงที่เฝ้ารอจะได้เจอหน้าหวานใจ พอลงเครื่องปุ๊บ สิ่งแรกที่ผมทำคือการไปหาเจ้ากระต่ายน้อย งานนี้เซอร์ไพรส์แน่ๆ เพราะเธอคงคิดว่าผมจะกลับอาทิตย์หน้า ผมเร่งให้พี่สุเมธรรีบขับรถไปส่งที่บ้านน้ารินทันที เพราะรู้ว่าเจ้าตัวกลับถึงบ้านตั้งแต่หนึ่งทุ่มแล้ว และเขายังบ่นให้พี่สุเมธฟังว่าปวดหัวตลอดทั้งวัน โถ...เจ้ากระต่ายน้อยของผม

พอถึงบ้านน้ารินก็เกือบๆ จะสี่ทุ่ม เจอเธอกำลังเดินออกมาล็อกบ้านพอดี ผมจึงรีบยกมือไหว้แม่เมียอย่างนอบน้อมตามมารยาท

“คุณแม่ สวัสดีครับ”

“อ้าว การันต์ ไปไงมาไง ไหนบอกกลับอาทิตย์หน้าไงลูก”

“งานเสร็จเร็วครับแม่”

“นี่แค่แวะมาหรือจะค้างด้วยล่ะ”

“ว่าจะขอมานอนค้างกับลูกสาวแม่ ดึกแล้วด้วย จริงๆ ผมแอบมาเซอร์ไพรส์เธอที่งานเสร็จเร็วด้วยน่ะครับ”

“แต่แม่ว่า การันต์น่าจะมาเก้อแล้วแหละ นาราเข้าห้องเงียบตั้งแต่สองทุ่มแล้ว เห็นบ่นว่าปวดหัว ไม่สบาย สงสัยคงหลับไปแล้ว น่าจะล็อกห้องแล้วด้วย” แม่ของนาราพูดพลางทำมือยุกยิกอยู่กับกุญแจพวงใหญ่ในมือ ก่อนแกะเอากุญแจดอกหนึ่งยื่นมาให้ผม

“นี่กุญแจห้องนารา ไขเข้าไปได้เลย เจ้าตัวน่าจะหลับแล้ว ยัยลูกสาวแม่หลับแล้วปลุกยากมาก อ้อ...แล้วการันต์กินอะไรมารึยัง ให้แม่ทำอะไรให้กินไหมลูก”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเรียบร้อยตั้งแต่อยู่บนเครื่องแล้ว ขอบคุณมากครับแม่ ดึกแล้ว แม่ไปพักเถอะครับ”

ผมกับน้ารินพากันเดินเข้าบ้าน ก่อนเธอจะปิดไฟชั้นล่าง เดินตามกันขึ้นไปชั้นบน และเดินเข้าห้องของเธอไป ส่วนห้องของนาราอยู่อีกฝั่งสุดทางเดิน ผมค่อยๆ เดินก้าวเข้าไปช้าๆ ตามทางที่มืดมิด เพราะกลัวทำเสียงดังแล้วเจ้ากระต่ายของผมจะตื่นตูม เพราะดูตรงช่องว่างใต้ประตูไม่มีแสงไฟลอดออกมาแล้ว

ผมเสียบกุญแจ หมุนลูกบิด ค่อยๆ แง้มผลักบานประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา กลัวทำเจ้าของห้องตื่น