ตอนที่ 5 แค่คนใช้ในบ้าน

“คุณควรจะปลดเซฟตี้นะคะ ถ้าจะใช้มันมาข่มขู่ฉัน” คีนยิ้มออกมา ถึงแม้เขาจะเข้าใจว่าตะวันรู้ดีว่าครอบครัวเขาเป็นอย่างไร แต่เธอไปอยู่กับพี่สาวเขานานหลายปี แคทรีนไม่มีทางให้ตะวันจับต้องของเหล่านี้เด็ดขาด แต่ตะวันกลับรู้เรื่องของปืนเป็นอย่างดี

            “ถ้างั้นฉันต้องขออภัยในความงี่เง่าของตัวเอง” คีนเก็บปืนและเลื่อนใบหน้าให้ริมฝีปากสัมผัสอย่างอ่อนโยนที่ต้นแขนที่ปลายกระบอกปืนจ่ออยู่เมื่อ    สักครู่ และคีนไม่หยุดและจบเพียงแค่นั้น ริมฝีปากเขาไล่ลงไปเรื่อยๆ ตามท่อนแขน มือแข็งแรงกอบกุมมือเล็กที่เนียนนุ่มมาจุมพิตตามข้อนิ้ว โดยที่สายตาส่งสัญญาณให้กับตะวันที่คีนแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาต้องการอะไร

            ตะวันใบหน้าแดงก่ำ ร้อนวูบวาบๆไปทั่วร่างกายอีกครั้งกับสัมผัสเพียงแค่นั้นของคีน ขนอ่อนตามร่างกายเธอลุกชันหัวใจเต้นแรงขึ้น เธอกลับมาที่นี่ไม่กี่ชั่วโมงเจอกับคีนครั้งที่สอง และทุกครั้งที่เจอทำให้ระบบการสูบฉีดโลหิตในร่างกายเธอทำงานหนัก

            “ฉันง่วงนอนแล้ว” ตะวันกระซิบปลดปล่อยเสียงที่สั่นพร่าออกมา

            “เธอตื่นสายได้นะ ถ้าคืนนี้ต้องนอนดึกหรือได้นอนอีกทีในเช้าของอีกวัน” คีนกระซิบให้เหตุผล เพราะคนอย่างเขาไม่เคยต้องใช้กำลังกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องให้เสียแรงโดยเปล่าประโยชน์

            “ตอนนี้พึ่งจะสี่ทุ่มเองนะคะ ถ้าฉันอยากจะตื่นสายมันก็ต้องมีอะไรที่คุ้มค่าให้ฉันต้องทำแบบนั้น”

            “ตัวฉัน มันคู่ควรพอมั้ย”

            “คุณจะทำยังไงบ้างค่ะ”

            “บรรยายอย่างเดียวมันไม่สนุกหรอก...มันต้องสาธิตไปพร้อมๆกัน”

            “สาธิต ลองทำให้ฉันดูหน่อยได้มั้ยคะ” คีน ยิ้ม และส่ายหน้า

            “การสาธิตของฉัน มันพ่วงมาด้วยการขัดคำสั่งของพ่อ”

            “น่าเสียดายจังนะคะ เพราะฉันอยากรู้จริงๆเสียด้วย” คีนจุมพิตที่ข้อนิ้วเล็กๆนั้นอีกครั้ง

            “เธอก็เป็นฝ่ายปฎิบัติการสาธิตแทนสิ ฉันจะได้ไม่ต้องขัดคำสั่งของพ่อ” ตะวันยิ้มออกมาอีกครั้ง

            “คุณลองบอกรายละเอียดมาสักสองสามบรรทัดให้ฉันได้ฟัง และฉันจะตัดสินใจอีกทีว่าจะสาธิตมั้ย?”

            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ฉันไม่เคยต้องตกเป็นฝ่ายรอคำตอบเลย ฉันไม่ชินนะ เธอมีทางเดียวคือต้องทำตามรายละเอียดที่ฉันบอกเท่านั้น”

            “ฮิ ฮิ ฮิ  คุณคีน...คุณลืมไปแล้วเหรอค่ะว่าฉันไม่ชอบผู้ชายแบบคุณ ถ้าคุณไม่ชินและไม่เคยก็ไม่เป็นไร ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” คีนยิ้มกับเสียงหัวเราะหวานๆของตะวัน แต่เขาไม่ยังไม่ยอมปล่อยให้ตะวันไปง่ายๆ

            “ถ้างั้นก็ฝันดี...” คีนพูดจบพร้อมกับดึงร่างเล็กแนบลำตัว ริมฝีปากหยักประทับลงบนริมฝีปากอิ่ม ที่เผยอเปิดทางรับอย่างเต็มใจ จุมพิตส่งเข้านอนของคีน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน เมื่อเรียวลิ้นที่ซอกซอนอยู่ในโพรงปากหวานขับเคลื่อนลื่นไหลอย่างชำนาญ ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านหลงลืมเวลาปล่อยให้ร่างกายรับการรุกรานที่ปากและคำพูดปฎิเสธเขาตลอดเวลา โดยที่ร่างกายของเธอกลับตอบรับเชื้อเชิญเขาให้เข้าหาได้ทุกขณะจิตที่อยู่ใกล้กัน ไม่ต่างกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ใกล้ในระยะดึงดูดมันก็จะเกาะติดยากต่อการแยกจากกัน

            จุมพิตส่งเข้านอนเหมือนจะเลยเถิด เมื่อทั้งคีนและตะวันยังไม่หยุดและจบสัมผัสเร้าร้อนที่คีนเหมือนจะเป็นครูดี หลอกล่อให้ตะวันเป็นฝ่ายดูดดื่มเขาบ้าง ลิ้นเล็กที่อยู่ในโพรงปากของคีนถูกกักไว้เมื่อตะวันรวบรวมกำลังใจอันแรงกล้า ถอยห่างจากคีนที่ทำไม่ง่ายเลย แค่บังคับตัวเองก็ยากมากพอแล้ว แล้วนี้เธอยังถูกต่อต้านการแยกกันจากเขา ด้วยฝีมือเขาที่กระชับฝ่ามือที่วางอยู่บนสะโพกกลมได้รูปของตะวันแน่นมากขึ้น เมื่อเขายังไม่อยากให้เธอแยกจากไป ฝ่ามือแข็งแรงนั้นกลับบีบสะโพกเล็กนั้นอย่างต้องการกระตุ้นอารมณ์ความต้องการให้กับเธอมีมากขึ้นเรื่อยๆ แบบที่มากพอที่ตะวันยอมอยู่ใต้ร่างเขาร้องครวญครางในคืนนี้

            “อ๊ะ!…” กริ๊ก

            คีนหยุดการกระทำของตัวเองทันที เมื่อสิ่งที่เขาไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น ตะวันชักปืนที่เขาเหน็บไว้ที่ขอบเอวกางเกงด้านหลังออกมาพร้อมปลดเซฟอย่างชำนาญและรวดเร็ว ปลายกระบอกจ่อที่ซี่โครงข้างลำตัวเขา

            “ถอย ออกไป ถ้าคุณไม่อยากให้ร่างกายต้องมีรู” ตะวันพ่นเสียงกลับ พร้อมหอบหายใจ คีนยกมือทั้งสองข้างขึ้นและถอยห่างออกมาสองก้าว เขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะยิงเขา แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ ปืนผ่าหน้าไม้ มันลั่นเปรี้ยงปร้างได้เหมือนกัน

              “ทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยสาวน้อย ส่งปืนคืนมาให้ฉันซะดีๆ”

            “ฉันคืนแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันจะวางไว้ที่หน้าประตูห้องนอน คุณก็ไปเอาคืนจากตรงนั้นแล้วกัน” ตะวันพูดจบถอยหลังอย่างรวดเร็ว และวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อกลับห้องนอนตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยู่ต่อเสวนาต่อรองกับคีน เพราะตะวันรู้ตัวเองดีว่าเธอต้องพ่ายแพ้ เธอไม่มีทางชนะหัวใจตัวเองได้อยู่แล้ว เรื่องนี้ตะวันรู้ดี เธอคิดว่าจะเล่นบทผู้หญิงร่านกับคีนได้ แต่สุดท้ายเธอก็แพ้ในที่สุด