10

“วินน้องคนสวยลีลาเป็นไงวะ ดีไหม  เด็ดไหมวะ ฉันสนใจ” เสียงของไอ้แพทเพื่อนสนิทถามขึ้นกลางวง ทำให้ศราวินที่เพิ่งมาถึงหลังจากทำงานเสร็จแล้วรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“ไม่ดี ไม่น่าสนใจ ไม่เด็ด ไม่ได้เรื่อง เหมือนนอนกับท่อนไม้เลย” ศราวินตอบติดจะเสียงแข็งจนเพื่อนในวงเหล้าต่างมองแลกเปลี่ยนสายตากัน หากแต่ไม่มีใครรู้เหตุผลที่อยู่ดีๆ เพื่อนก็ดูหัวเสีย

“หุ้นตกหรือไงมึง ดูหัวเสีย”

ศราวินหัวเราะหึในลำคอ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

“มีแต่ราคาจะดีดขึ้นจนกูไม่รู้จะเก็บเงินไว้ที่ไหนดี”

“โวะ ไอ้หล่อ ไอ้รวย ไอ้คนเลือกได้”

ศราวินไหวไหล่ไม่สนใจแล้วกวาดมอง วันนี้เพื่อนๆ เขามีสาวมานั่งคลอเคลียเหมือนเคย ยกเว้นไอ้แพทแต่เขายังไม่ได้เรียกใครมาบริการ และไม่มีอารมณ์นั้นด้วย มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม แพทจึงถามขึ้นอีกครั้ง

“น้องลัลนาเขาไม่น่าสนใจจริงหรือวะ ไม่เด็ดจริงเหรอ แต่กูสนใจ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่าลงมือคลำเอง กูจะติดต่อเขาเองดีกว่า ไม่เด็ดของมึง แต่อาจเด็ดสำหรับกู”

“กูบอกแล้วไงว่าไม่เด็ด มึงจะเซ้าซี้หาไร” เสียงเริ่มเข้มขึ้นกว่าเดิม

เพราะแพทไม่ยอมจบง่ายๆ ทำให้เพื่อนในวงเหล้าที่นั่งข้างกันและได้ยินจึงเอ่ยขึ้น “น้องในร้านนี้ก็มีสวยๆ มึงก็เลือกเอาสิวะไอ้แพทจะต้องโทรเรียกมาทำไมให้เสียเวลา เดี๋ยวกูจัดให้น้องดาว น้องฟ้า เอาไหมวะ ทั้งมึงกับไอ้วินยังไม่มีน้องๆ มาคอยดูแล กูเรียกสองคนนี้ให้เอาไหม ดาวของที่นี่เลยนะมึง”

“กูขอตัวก่อน”

“อ้าว ไปไหนไอ้วิน มึงเพิ่งมาถึง”

ศราวินไม่ตอบ ร่างสูงสมาร์ตในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินพอดีตัวกับกางเกงสแล็คสีเทาสาวเท้ายาวๆ ออกมาจากคลับหรู เมื่อมาถึงด้านนอกร้านมือหนาที่สวมนาฬิกาข้อมือโรเล็กซ์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นราคาหลายล้านก็หยิบโทรศัพท์ออกมา

เขาไม่ต้องรอนาน ปลายสายก็รีบกดรับ

“คุณแจน ผมอยากได้เบอร์ลัลนา คุณแจนส่งมาให้ผมได้ไหม”

ปลายสายตกใจอยู่ครู่แต่ด้วยความหัวไวและเจอเคสแบบนี้บ่อยจึงตอบกลับได้อย่างรวดเร็ว “แจนจะรีบส่งให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ปลายสายทำท่าจะวางสายไปแล้วส่งเบอร์ให้ทางไลน์หากแต่ศราวินเรียกไว้อีกครั้ง

“เดี๋ยวครับคุณแจน ลัลนาเขาไปทำงานที่คลับอีกหรือเปล่า”

“ลัลนาหรือคะ เอ๊ะ น้องแป้งไม่ได้มาทำงานที่นี่ค่ะ”

“เขาจะมาทำอีกทีวันไหน”

“เอ่อ คือแบบนี้นะคะ คุณวิน น้องแป้ง เอ่อ ลัลนาน่ะค่ะ น้องไม่ได้ทำงานที่คลับของแจนแต่ว่าน้องเขามาฟรีแลนซ์แค่วันเกิดของคุณวินครั้งแรกและครั้งเดียวค่ะ น้องแป้งไม่ได้บอกว่าจะรับงานอีก คุณวินมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“คือผมไม่อยากให้ลัลนารับงานที่ไหนกับใครอีก ถ้าลัลนามาทำงานที่คลับ คุณแจนรีบโทรมาบอกผมทันทีได้ไหม และที่สำคัญห้ามให้เธอรับงานที่ไหนเด็ดขาด เรื่องค่าใช้จ่ายผมจะรับผิดชอบให้เองทั้งหมด”

“แจนจะทำตามที่คุณวินสั่ง ถ้าน้องแป้งมาทำงานที่คลับนะคะ”

“ครับ ถ้าไม่มาก็ดี”

“คุณวินว่ายังไงนะคะ”

“ไม่มีอะไรครับคุณแจน แค่นี้นะครับ”

“จริงๆ ถ้าคุณวินสนใจน้องแป้งก็โทรติดต่อโดยตรงได้นะคะ น้องแป้งคงไม่ได้มาทำงานที่คลับแล้วแต่ว่าเท่าที่แจนรู้ น้องแป้งมีปัญหาเรื่องเงินค่ะ”

ศราวินรับคำเบาๆ แล้ววางสาย เหตุผลของคนที่มาทำงานสายนี้ส่วนใหญ่จะบอกว่าฉันมีเหตุจำเป็นให้ต้องทำทั้งที่ไม่อยากทำ ศราวินฟังมาบ่อยจนรู้สึกเอียน ความรู้สึกที่ตอนแรกสนใจมากจึงเบาบางลง ถึงแม้เสียงไลน์ของคุณแจนผู้จัดการคลับจะดังเตือนว่ามีข้อความส่งมา เขาก็ทำเพียงแค่มอง

เบอร์โทรศัพท์ของลัลนานั่นเองที่คุณแจนส่งมา หากแต่ว่าเขากลับรู้สึกว่าเธอก็เหมือน

พริตตี้ทั่วๆ ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเสียหน่อย เขาไม่ต้องเป็นฝ่ายโทรหาก็ได้ ถ้าเขาอยากนอนกับใครก็หาที่สวยๆ เอาใหม่ได้ไม่ต้องเรียกใช้ซ้ำ

ศราวินรู้สึกเบื่อหน่ายจึงขับรถกลับบ้านไปโดยที่ไม่ได้เข้าไปสนุกต่อกับเพื่อน เขาคิดว่าคงเป็นเพราะเขาตรากตรำทำงานติดกันมาหลายวัน ทั้งเมื่อคืนก่อนเขาก็หมดพลังไปเยอะกับการเคี่ยวกรำสาวน้อยหัวไวจึงเพลียมากอยากพักผ่อนเต็มที่สักคืน

ผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดคือสิ่งแรกที่ลัลนาปรือตาขึ้นมาเห็น จากนั้นก็ได้ยินเสียงของญาดาที่เอ่ยขึ้นเบาๆ

“แป้งกลับไปนอนที่บ้านก่อนไหม ทางนี้น้าจะดูแลแม่ให้เอง”

สาวน้อยเมื่อตื่นเต็มตาจึงเห็นว่าเป็นญาดาที่มาเยี่ยมมารดานั่นเอง หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม

“สวัสดีค่ะน้าญา”

“ไหว้พระเถอะ แม่เราอาการดีขึ้นแล้วใช่ไหม น้าถามคุณพยาบาลด้านนอกมา”

“ใช่ค่ะ เมื่อคืนคุณหมอมาดูอาการก็บอกว่าแม่อาการดีขึ้นมาก เมื่อคืนแม่ยังเรียกชื่อแป้งด้วยเลยนะคะ”

“น้าดีใจด้วยนะแป้ง” ญาดาบอก มองเด็กสาวด้วยความเอ็นดู สงสาร หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่รบกวนใจนางจนต้องเอ่ยขึ้น

“แป้งจะหาเงินมาจ่ายที่เหลือยังไง น้าเป็นห่วงแป้งมากรู้ไหม”

ลัลนามองญาดาแล้วเบือนหน้าหนี เธอยังคิดอะไรไม่ออกเลย แต่ก็ไม่คิดจะกลับไปทำงานพริตตี้อีก เพราะเธอตั้งใจทำแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว หากต้องขายตัวให้ผู้ชายคนอื่นอีก เธอคงทนไม่ได้

“แป้งว่าจะหากู้เงินมาจ่ายค่ะน้าญา”

“อืม น้าช่วยอะไรแป้งไม่ได้แต่น้าจะคอยเป็นกำลังใจให้ แป้งเข้มแข็งไว้นะลูก”

“แป้งจะเข้มแข็งค่ะน้าญา ว่าแต่น้าญาอย่าเล่าเรื่องงานของแป้งให้แม่รู้นะคะ”

ญาดาพยักหน้าแข็งขัน จากนั้นเหมือนนึกอะไรได้จึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“แป้งมาคุยกับน้าข้างนอกห้องหน่อยสิ”

ลัลนาเห็นท่าทางจริงจังของญาดาจึงเดินตามอีกฝ่ายออกไปนอกห้อง เมื่ออยู่กันสองคนตามลำพัง ญาดาจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

“แป้งคุณวินเขาขอเบอร์แป้งจากคุณแจนด้วย เขาได้โทรหาแป้งไหม”

“คุณวิน... ศราวินหรือคะ”

“ใช่ คนนั้นแหละ”

“เขาไม่ได้โทรมานี่คะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ลัลนาถามด้วยความตกใจ เธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า หรือว่าอยากได้เงินคืน หรืออะไรกันแน่