9

“ใช่ค่ะ” หญิงสูงวัยที่ลัลนาเดาว่าน่าจะอายุเกินห้าสิบปี เรียกเธอพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ลัลนาจึงยิ้มตอบอีกฝ่าย คุณป้าตรงหน้าไม่ได้มองเธอด้วยสายตารังเกียจทำให้ลัลนาค่อยคลายใจ “คุณวินให้จัดเตรียมอาหารไว้ให้คุณทานก่อนกลับค่ะ และยังย้ำว่าให้มอบของในซองนี้ให้คุณด้วย”

ลัลนามองซองน้ำตาลอย่างลังเล คุณวินของป้า คงจะเป็นศราวินนั่นเอง เธอเลิกคิ้วสูงมอง  “ซองอะไรหรือคะ”

“ป้าไม่ทราบค่ะ คุณรับไว้เถอะค่ะ”

ลัลนายื่นมือไปรับมาดู เธอสงสัยว่าเขาฝากอะไรไว้ให้ เมื่อเปิดซองออกแล้วมองไปด้านใน คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น เมื่อหยิบกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าขึ้นมาดู มันคือเช็คเงินสดจำนวนห้าหมื่นบาท เธอตกใจคิดไม่ถึงว่าเขาจะให้เธออีก

นี่คือทิปของการที่เธอทำให้เขาพอใจใช่ไหม เงินค่าตัวของเธอตามที่น้าญาดาบอก ถ้าหากว่าเธอบริการดีก็จะได้เงินค่าตัวเพิ่ม ลัลนาให้คำตอบตัวเองพลางรู้สึกรังเกียจเงินนี้และตัวเองไม่ได้ แต่เธอต้องการเงินจริงๆ ไม่ว่าเขาจะให้ด้วยเหตุผลอะไร มันก็คือเงินที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรง

ลัลนาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก มองหญิงสูงวัยตรงหน้า อีกฝ่ายคงรู้ว่าเธอมาทำอะไรที่นี่แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นที่เธอกังวล เมื่อกล้าทำเธอก็กล้าเชิดอกยอมรับอยู่แล้ว

ลัลนายิ้มให้คุณป้า พลางก้มหน้าปิดซองแต่เธอเห็นซองสีเงินอะไรบางอย่างอยู่ก้นถุงจึงหยิบมาดู ซองยา ลัลนากะพริบตาปริบมอง บนซองยานั้นเธอเห็นกระดาษโน้ตใบหนึ่งแปะอยู่

‘ยาคุมฉุกเฉิน ฉันไม่ต้องการภาระผูกพันในวันข้างหน้า’

ลัลนาเคยได้ยินเพื่อนนักศึกษาพูดกันว่ามันจะช่วยระงับการตั้งครรภ์แบบไม่พึงประสงค์ อ่านจบก็เสียวแปลบในอก ไม่คิดว่าคนอย่างเธอที่มุ่งมั่นขยันเรียน พยายามถีบตนไปในทางที่ดี จะต้องมาทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ ยืนตัวชาไปครู่หนึ่ง เธอสวมควรกิน เขาไม่ต้องการให้เธอมีเด็กเพื่อไปผูกมัดเขา ส่วนเธอต้องไปต่อตามทางของตัวเอง นี่ก็แค่มุมมืด ต่อไปนี้เธอจะไม่ใช้ชีวิตผิดพลาดแบบนี้อีก

“ขอบคุณนะคะ”

“คุณวินให้ป้าดูคุณทานยานี้ด้วยค่ะ ทานข้าวแล้วทานยานะคะ”

ลัลนาเบิกตากว้าง ความสูญเสียศักดิ์ศรีในตัวเองเกิดขึ้นทันที เขากลัวขนาดนี้เลยหรือทำเหมือนเธอต้องการจะมีเด็กเพื่อจับเขาไว้อย่างนั้นล่ะ ลัลนาขบปากแน่น เธอไม่เคยคิดแบบนี้เลย เธอขายตัวแต่ไม่ได้ขายหัวใจให้เขาด้วย

“หนูขอน้ำแก้วหนึ่งค่ะ”

“ทานข้าวก่อนก็ได้ค่ะ”

“หนูไม่อยากเสียเวลา” ลัลนายืนยันแล้วมองทางหญิงสูงวัยที่มองพิจารณาเธอครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินกลับไปที่ครัวแล้วรินน้ำมาให้หนึ่งแก้ว ลัลนารับมาถือไว้แล้วแกะยานั้นออกมาจากนั้นก็กลืนลงคอพร้อมดื่มน้ำตามต่อหน้าคุณป้าแม่บ้านทันที

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” ลัลนายื่นแก้วน้ำคืนให้ “หนูขอตัวก่อนนะคะ”

ลัลนาเดินออกมาจากตัวบ้าน แล้วออกไปทางประตูเล็กที่แยกสัดส่วนจากบ้านใหญ่ เพราะเป็นความต้องการของเจ้าของบ้านที่ไม่อยากให้บ้านหลังนี้ปะปนกับอีกหลัง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าบ้านหลังนั้นมีใครอยู่บ้าง และเธอก็ไม่ได้สนใจอยากรู้ ลัลนาเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถแท็กซี่ เธอบอกจุดมุ่งหมายแก่คนขับทันที

“ไปโรงพยาบาล” เธอบอกชื่อโรงพยาบาลที่มารดารอผ่าตัดทันที ลัลนากำซองน้ำตาลไว้แน่น เงินแสนห้าจะช่วยให้มารดาได้รับการผ่าตัดเร็วขึ้น แค่นี้เธอก็มีกำลังใจที่จะมีชีวิตต่อไป

ขณะที่คุณป้าแม่บ้านโทรรายงานกับเจ้านายหนุ่ม “ดิฉันแน่ใจค่ะ คุณผู้หญิงคนนั้นกินยาเรียบร้อยแล้ว”

ศราวินกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงาน วันนี้เขาต้องมาประชุมบอร์ดแต่เช้า เขานึกถึงร่างสวยของสาวน้อยที่เขาตักตวงมาทั้งคืน เธอให้ความอิ่มเอม สุขสมกับเขาอย่างมาก เขาจึงสมนาคุณให้เธออย่างงาม และอีกเรื่องที่สำคัญคือเพราะเธอทำให้เขาสุขสมมากเกินไปจนลืมป้องกัน เขาถึงต้องให้เธอกินยาคุมฉุกเฉินแบบเม็ดเดียวนั้นเสีย เพื่อตัดปัญหาที่จะตามมาในภายหลัง

ถึงจะพึงพอใจเธอมากแค่ไหนแต่เธอก็เป็นได้อย่างมากก็แค่คู่ขา คู่นอนที่เขาอาจจะเรียกมาใช้บริการซ้ำอีก ศราวินคิดแล้วลุกขึ้นไปประชุมสำคัญ

ลัลนาขอลางานหนึ่งวัน เพราะวันนี้มารดาของเธอจะต้องเตรียมตัวเข้าห้องผ่าตัดในตอนบ่าย เธอนำเงินที่ได้ไปชำระที่ห้องการเงิน จากนั้นมารดาก็เตรียมเข้าห้องผ่าตัดตามที่ทางโรงพยาบาลได้แจ้งไว้

“ญาติคนไข้รบกวนรอหน้าห้องผ่าตัดนะคะ การผ่าตัดใช้เวลาราวสี่ชั่วโมงค่ะ”

ลัลนาพยักหน้าเศร้าๆ มองเตียงรถเข็นที่มีร่างของมารดานอนอยู่ เพื่อรอรับการผ่าตัด ในชีวิตนี้เธอเหลือมารดาเพียงคนเดียวแม้ต้องขายวิญญาณให้ซาตานเพื่อแลกให้มารดามีชีวิตอยู่อีกเพียงวันเดียวเธอก็จะทำ ลัลนาขบปากมองประตูที่ปิดสนิทลงหลังจากทีมแพทย์เข้าไปด้านในหมดแล้ว

เธอบีบมือเข้าหากันแน่น เฝ้ารอให้มารดาผ่าตัดอย่างปลอดภัย เวลาสี่ชั่วโมงนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ทุกวินาทีลัลนาภาวนาขอให้มารดาปลอดภัยออกมาพบเธออีกครั้ง

ตอนที่ประตูเปิดออกลัลนาก็โผลุกไปหาคุณหมอทันที พร้อมกับละล่ำละลักถาม “คุณหมอคะ แม่ของฉันเป็นยังไงบ้างคะ”

“คนป่วยปลอดภัยแล้ว ตอนนี้กำลังย้ายไปที่ห้องพัก”

“จริงหรือคะ” ลัลนายิ้มกว้าง “ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ”

ดวงตาคู่สวยมองไปที่ด้านในห้อง เธอมองตามเตียงคนป่วยที่ถูกเข็นออกมา ลัลนามีความรู้สึกเหมือนได้หัวใจกลับคืนมา หลังจากสี่ชั่วโมงที่รอคอยเหมือนมีก้อนหินทับถ่วงให้เธอเหมือนจมน้ำหายใจไม่ออก

ขอแค่มารดาปลอดภัย เธอก็ไม่ห่วงอะไรอีกแล้ว

เมื่อเข้ามาถึงห้องพัก ลัลนาก็นั่งเฝ้าข้างเตียงไม่ห่าง ใช้เวลาหนึ่งคืนเต็มๆ ที่นอนเฝ้าอยู่ข้างเตียง เธอได้ห้องพักรวม และโชคดีที่ในห้องนั้นไม่มีคนป่วยมาอยู่ด้วย จึงมีแค่มารดาคนเดียว ลัลนาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพบว่าพยาบาลนำยามาให้ ในจังหวะเดียวกับที่มารดาเริ่มปรือตาขึ้นมามองช้าๆ

“แม่ฟื้นแล้วหรือจ๊ะ” ลัลนาร้องออกมาด้วยความดีใจ ขณะที่พยาบาลมองดูสัญญาณชีพและอุปกรณ์ทางการแพทย์ ซึ่งลัลนาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร หากแต่เธอสนใจแค่มารดา

“แป้ง”

“แม่จ๊ะ แป้งอยู่นี่ค่ะแม่” ลัลนาบอกมารดาแล้วเห็นท่านหลับไปอีกครั้ง

“แม่จ๊ะ”

“คนป่วยน่าจะยังมีฤทธิ์ยานอนหลับอยู่ จึงมีอาการสะลึมสะลือบ้าง ไม่ต้องห่วงนะคะ”

ลัลนาฟังจบก็ค่อยคลายใจแล้วนั่งเฝ้ามารดาต่อไป วันนี้เธอขอลางานอีกหนึ่งวัน จึงเฝ้าได้ทั้งวัน อีกอย่างเธอกับมารดาไม่มีใคร มีกันแค่สองคนแม่ลูก เธอจึงต้องเฝ้ามารดาแต่เพียงลำพังซึ่งลัลนาไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลยมีแต่ความสุขที่ได้อยู่ข้างๆ มารดา