ไฟกับเชื้อเพลิง 5

“ค่ะ” ลัลนาพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำของเขา ก่อนจะเดินมาเธอหยิบเอากระเป๋าสะพายที่ใส่เสื้อผ้าติดมือมาด้วยแล้ว เมื่อเข้าไปถึงด้านใน ปิดประตูลงแล้ว ลัลนาก็วางกระเป๋าลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เห็นว่ามีไลน์เข้ามา เมื่อครู่เธอปิดเสียงการสื่อสารไว้เพราะคิดว่าทำงานอยู่ไม่ควรใช้มัน

มือบางกดเปิดอ่าน แล้วต้องกัดปากแน่น หัวใจเต้นแรงโลด เพราะญาดาไลน์มาบอกว่ามารดาอาการทรุด คุณหมอที่เป็นเจ้าของไข้บอกว่าต้องทำการผ่าตัดให้เร็วที่สุด ลัลนาเข่าอ่อน เธอจะทำอย่างไรดี เธอสับสน ใช้ความคิดอย่างหนัก

อีกฟากหนึ่ง ศราวินกำลังข่มความปรารถนาที่กำลังลุกโชนลงด้วยการนั่งสงบใจ เขาประหลาดใจตัวเองที่ไม่ทำตามที่ร่างกายต้องการด้วยการพาเธอไปที่เตียงแล้วปลดปล่อยลงไปในตัวเธอ ทั้งที่เรื่องแบบนี้เขาทำเป็นปกติ เขาจ่ายเงินแลกกับการตักตวงความสุขจากเรือนกายหญิงสาวที่เต็มใจมอบให้ ต่างวินวินด้วยกันทั้งสองฝ่าย ผู้หญิงที่เข้ามาทำงานนี้พวกเธอก็ไม่เคยบิดพลิ้ว ต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ความสุขกับเขา หากแต่สาวน้อยที่อยู่ในห้องน้ำกำลังทำให้เขาทรมานจากการที่ไม่ได้ฝากฝังตัวตนลงไปในกายสาวนั้น

แต่เขาจะอดทนทำไมกันในเมื่อเขาจ้างเธอมาเป็นของขวัญให้ตัวเอง สาวเวอร์จิ้นที่อาร์ตมันช่วยหาให้ทั้งที่ตอนแรกเขาไม่ได้ระบุว่าต้องการแบบไหน แต่มันบอกให้เขากินของสดใหม่ในวันเกิด

ตอนที่ศราวินกำลังลุกไปรินไวน์มาจิบนั้น เสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออก คนในห้วงคำนึงก็เดินมาหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้ว เธอสวมเสื้อคลุมออกมา บอกให้รู้ว่าพร้อมซึ่งนั่นทำให้เขาพอใจมาก กึ่งกลางกายปวดร้าวขึ้นมาราวกับนกรู้

ฝ่ายลัลนากัดปากข่มกลั้นความอาย ดวงตาคู่หวานหลุบลงกล้าๆ กลัวๆ เธอต้องอดทนทำงานนี้ให้จบเพื่อแลกกับเงินหนึ่งแสนบาทเป็นค่ามัดจำ จากนั้นค่ารักษาที่เหลือค่อยหาหนทางอื่นอีกที เพราะตอนนี้เธอเองก็คิดอะไรไม่ออก

ดวงหน้าหวานแดงเรื่อน่ามองจนศราวินอดใจไม่อยู่ เขาให้เหตุผลกับตัวเองว่าไม่จำเป็นต้องทนแล้วในเมื่อเธอเปิดเผยความต้องการออกมาว่าเต็มใจบริการเขา

เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่อยากได้เงินก้อนใหญ่ เขาเองก็เข้าใจ มันคือการทำงานแลกเงินอย่างหนึ่ง

‘วิน วิน กันทั้งสองฝ่าย’

“ถอดเสื้อคลุมออกสิ ฉันอยากเห็นเธอชัดๆ ทั้งตัว” เขาบอกพร้อมกับจ้องตาคู่สวย

ลัลนาสบตาเขา พยายามไม่ประหม่าแม้ในใจสั่นรัว “คุณจะจ่ายให้ฉันเท่าไรคะ คุณแจนบอกว่าหนึ่งแสนบาท”

ศราวินเลิกคิ้ว “เธอกลัวฉันไม่จ่ายเหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ” ลัลนาถามไปแล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองนัก เธอถามแบบนั้นออกไปทำไมแต่ว่าเธอก็อยากแน่ใจว่าเขาจะให้เงินเธอในจำนวนที่เธอต้องการ ค่าตัวของเธอครั้งแรก เธอไม่แน่ใจว่ามันจะสูงถึงหนึ่งแสนจริงตามที่คุณแจนบอกไหม

ศราวินลุกขึ้นเดินไปหยิบเช็คจากโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียงออกมา เขาหยิบปากกาด้ามทองหรูหราออกมาแล้วเซ็นชื่อลงไป

“ของเธอ”

ลัลนารับมาดูแล้วเบิกตากว้างมองเขา “หนึ่งแสนบาท”

“ใช่”

ลัลนาหันไปเก็บเช็คใส่กระเป๋าอย่างกระดากอายที่ต้องยอมขายตัวแลกกับเงิน แต่อย่างน้อยเธอรู้ว่ามารดาได้ผ่าตัดแน่ๆ ที่เหลือหลังจากนี้แม้จะยากเย็นเข็ญใจที่ต้องทำก็ไม่ยากเกินกว่าจะอดทนแค่ไม่นาน

ลัลนาเดินกลับมากำลังจะปลดเสื้อคลุมออกทว่าเป็นเพราะเดินไปเดินมาหลายครั้ง แผลที่เท้าจึงรู้สึกปวดระบมขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้า

“แผลเธอยังเจ็บอยู่ไหม” ศราวินถาม หลังจากเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของกระต่ายน้อยที่เขากำลังจะได้ชิมเนื้อแต่เขาก็ไม่ใช่เสือสิงห์โหดเหี้ยมที่จะกินเธอทั้งที่เห็นว่าเธอเจ็บ

“ไม่เจ็บค่ะ” ลัลนาบอก เธออยากรีบทำงานนี้ให้จบ จึงถอดเสื้อคลุมออก ดวงตาคู่คมจ้องมองนิ่งๆ ในตอนนั้นเองที่ศราวินรู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบสลับร้อนฉ่า เพราะร่างอรชรตรงหน้าช่างสวยงามจนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

เธอสวมเพียงบราสองชิ้นปกปิดส่วนบนและล่างไว้ อวดผิวขาวเนียนละเอียดที่น่าลูบไล้สัมผัส หน้าอกอวบตึง เอวคอดกิ่ว สะโพกผายกำลังดี นับว่าเป็นคนรูปร่างดีและดูแลตัวเองดีมาก

ศราวินสาวเท้าไปหา ดวงตาก็จ้องมองไม่หยุดเขาจึงเห็นว่ากระต่ายน้อยหน้าเหยเกอีกครั้ง เธอคงจะเจ็บแผล ริมฝีปากหยักจึงยกยิ้มเบาๆ

“คุณขำอะไรคะ” ลัลนาถาม เธอต้องแข็งใจเชิดหน้ามากแค่ไหนทั้งที่กลัวแทบแย่ เริ่มไม่แน่ใจว่าเธอทำอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า

“ฉันไม่ได้ขำ แต่ว่าจะให้ฉันนอนกับคนป่วยแบบนี้ฉันไม่มีอารมณ์”

“ฉันไม่ได้ป่วย”

“อย่าเถียงน่า”

ศราวินพาเธอไปที่ขอบเตียง ย่อตัวลงไปนั่งตรงหน้า แล้วเลิกคิ้วมองเป็นทำนองว่าให้เธอพลิกเท้าให้เขาดู หากแต่ลัลนารีบส่ายหน้าปฏิเสธ หน้าแดงก่ำเพราะอับอาย

“ทำไม ไม่ไว้ใจฉันเหรอ” เขาถามเสียงทุ้มแต่ลัลนากำลังสับสน วุ่นวายใจ อยากทำงานนี้ให้จบเร็วๆ เพราะความกล้ามีจำกัด แต่แค่ถูกเขามองหรือสัมผัสเธอก็รู้สึกอ่อนไหว ยวบยาบจนรู้สึกอยากจะบ้าตาย เธอไม่เคยรู้สึกใจเต้นแรงกับใครเท่านี้มาก่อน

ความกล้าที่มีเริ่มหดเล็กลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นความหวิวไหว ซึ่งเกิดจากคนตรงหน้าที่ทำให้เป็นแบบนี้ แทนที่จะทำเรื่องนี้ให้จบเร็วๆ เขากำลังทำให้เธอตื่นกลัวมากขึ้น

ดวงตาคู่หวานลอบมองร่างกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดี ด้านในนั้นเธอเห็นถึงมัดกล้ามทรงพลัง ที่หนั่นแน่น มองลงไปยังช่วงขาที่ดูมั่นคงแข็งแรงทุกอย่างที่เป็นศราวินให้ความรู้สึกสะท้านสะเทือนต่อใจดวงน้อยส่งผ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

เธอไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกเหมือนอยากสัมผัสเขา อยากรู้ว่าเขาแข็งแกร่งทรงพลังแค่ไหน จึงพยายามดึงขากลับ ศราวินจึงเลิกคิ้วมอง

“ฉันทำเธอเจ็บเหรอ” เขาปล่อยมือที่จับเท้าเธอออก

“เปล่าค่ะ”

เขายิ้มแล้วจับเท้าเล็กนั้นมาดูอีกครั้ง ก่อนจะสัมผัสเบาๆ แล้ววางมือลงไปที่ข้อเท้า เขาสัมผัสได้ว่าร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ เขายิ้มปลอบแล้วเลื่อนมือขึ้นไปอีกจนถึงต้นขาเธอ

“อาห์” เสียงกระเส่าเบาๆ ที่ร้องครางทำให้ศราวินอมยิ้ม เธอร้อนแรงไม่เบา เขาลุกขึ้นมานั่งข้าง เชยคางคนที่พยายามนั่งหน้าแดงให้สบตากับเขาตรงๆ

“ฉันยังไม่ทำอะไรเลย”

“...”

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องกลัวฉัน”

“ฉันไม่ได้กลัวคุณ”

“แต่เธอตัวสั่นหรือว่าฉันเปิดแอร์แรงไป” เขาถามแล้วจ้องตาคู่หวานที่แสนประหม่าอายคู่นั้น ลัลนาสบตาเขาแล้วรู้สึกว่าเลือดในกายเย็นเฉียบ ดวงตาเขาร้อนลวกภายในกายเธอให้มอดไหม้อยู่ ลัลนาขบปากแน่นเพราะความคิดอลหม่านในหัว เธอเริ่มกลัวไม่อยากทำงานนี้แต่อีกใจหนึ่งก็หวิวไหวไปหมด

ศราวินมองท่าทางนั้นด้วยความพึงพอใจ เธอกลัวเขาแต่พยายามทำเหมือนไม่กลัว เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวน ชวนให้หลงใหลอย่างเป็นธรรมชาติ เขาแนบริมฝีปากลงไปช้าๆ ดูดดึง ขบเม้มแล้วพยายามเปิดปากอิ่มสวยให้ตอบรับเขา ขณะที่ลัลนาตัวสั่นเทา