คอลเซนเตอร์

ความเหนื่อยล้าจากการจัดการปัญหาในคาสิโนเมื่อครู่ดูเหมือนจะเบาบางลงไปมาก เพียงแค่ได้มองรูปถ่ายของเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลาย วายุนอนเอนหลังพิงหัวเตียง นัยน์ตาคมทอดมองตัวเลขสิบหลักบนหน้าจอโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งจะแอบขอมาจากมารดาของเธอเมื่อไม่กี่วันก่อนด้วยข้ออ้างสารพัดที่คนฟอร์มจัดอย่างเขาจะนึกออก

คำนวณเวลาที่เมืองไทยตอนนี้ น่าจะเป็นช่วงเย็นๆ ที่เด็กนักเรียนเพิ่งเลิกเรียนและกลับถึงบ้าน...

ปลายนิ้วหนากดโทรออกอย่างไม่ลังเล เสียงรอสายดังอยู่เพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับพร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ดังลอดมาให้ได้ยิน

" ฮัลโหลค่ะ.. นั่น ใครคะ? "

หัวใจของมาเฟียหนุ่มที่มักจะเต้นด้วยจังหวะราบเรียบสม่ำเสมอมาตลอด กลับกระตุกเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆ นั้น วายุสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับน้ำเสียงให้ดูนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผู้ชายหน้าดุอย่างเขาจะทำได้

"ฮัลโหล... กลับถึงบ้านหรือยัง"

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงใสๆ จะเปลี่ยนเป็นความระแวงและแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีโดยลืมนึกว่า คู่หมั้นตัวเองก็อยู่ต่างประเทศ

"เเล้วคุณเป็นใครคะเนี่ย? เบอร์แปลกแถมอยู่ต่างประเทศด้วยอย่าบอกนะว่าแก๊งคอลเซ็นเตอร์ "

วายุชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

"ไม่ใช่นี่ พี่เอ ... "

" นี่ไม่ต้องมาเนียนเลยนะ! "

เอิงเอยสวนกลับทันควันแทบไม่เว้นจังหวะให้เขาได้อธิบาย

" เดี๋ยวนี้มุกคอลเซ็นเตอร์พัฒนาไปไกลถึงขั้นทำเสียงหล่อโทรมาตีสนิทแล้วเหรอคะ ? นี่ไปเอาเบอร์หนูมาจากไหน ไปซื้อข้อมูลส่วนตัวมาจากเว็บเถื่อนใช่ไหม "

ว่าที่มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเพิ่งจะสั่งตัดนิ้วคนทรยศอย่างเลือดเย็น ถึงกับอ้าปากค้าง สมองอันชาญฉลาดของเขาประมวลผลตามความเกรี้ยวกราดของเด็กสาววัยสิบห้าไม่ทัน

"หนูจะบอกอะไรให้นะคะคุณลุง โทรมาหลอกเอาเงินเด็กมัธยมสี่เนี่ย บาปกรรมมันหนามากนะ หนูไม่มีเงินให้หลอกหรอกค่ะ วันๆ ได้ค่าขนมไปโรงเรียนแค่นิดเดียว ซื้อชานมไข่มุกแก้วเดียวยังแทบจะหมดแล้วเลย ไปหลอกคนอื่นเถอะค่ะ อ้อ... แล้วถ้ายังขืนโทรมาวุ่นวายอีก หนูจะเอาเบอร์นี้ไปแจ้งตำรวจจับให้หมดแก๊งเลยคอยดู "

" เดี๋ยวสิ ยัยเอย..."

" ไม่ต้องมาเรียกชื่อยัยเอย หนอย รู้จักชื่อหนูด้วย แค่นี้นะคะคุณลุงคอลเซ็นเตอร์ บล็อกแล้วค่ะ "

ติ๊ด..

สายถูกตัดทิ้งไปอย่างรวดเร็วและไร้เยื่อใย ทิ้งให้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นั่งถือโทรศัพท์ค้างอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

คุณลุง... คอลเซ็นเตอร์...?

วายุนั่งพึมพำอยู่คนเดียวตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบสอง ไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงใส่เขามาก่อน ยิ่งด่าทอฉอดๆๆ เป็นชุดแบบนี้ยิ่งไม่มีทาง แต่เด็กสาวตัวเล็กๆ ที่เขายกตำแหน่งว่าที่คู่หมั้นให้ กลับจัดการวีนแตกใส่เขาเสียจนแทบเสียศูนย์

แต่แทนที่จะโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนด่ากราด วายุกลับหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ เขาก้มหน้ามองหน้าจอที่ขึ้นสถานะว่าสายถูกตัดไปแล้วด้วยรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่แผ่ไปถึงดวงตาคู่คมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ยัยตัวแสบเอ๊ย..."

เขาพึมพำด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด ภาพเด็กสาวเรียบร้อย ขี้อาย และเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาเขาในวันนั้น ถูกซ้อนทับด้วยภาพเด็กแสบที่เถียงคำไม่ตกฟากในวันนี้ ดูเหมือนว่าเวลาที่ห่างกัน จะทำให้ว่าที่คู่หมั้นของเขาโตขึ้นและมีเขี้ยวเล็บซ่อนอยู่ไม่เบา

นิ้วเรียวกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันแชท พิมพ์ข้อความสั้นๆ แต่ได้ใจความส่งไปหาเบอร์โทรศัพท์นั้น แม้จะรู้ว่าเธออาจจะบล็อกเบอร์เขาไปแล้วก็ตาม

[คุณลุงคอลเซ็นเตอร์คนนี้ชื่อวายุครับ... ตั้งใจเรียนล่ะ ยัยตัวแสบ]

😳

ทางด้านเอิงเอยที่เพิ่งกดบล็อกเบอร์แปลกไปหมาดๆ และกำลังนั่งกินขนมดูทีวีอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีข้อความเด้งเตือนเข้ามาทาง SMS

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏในข้อความ ชิ้นขนมในมือร่วงแหมะลงบนตัก

. "พะ... พี่วายุหรอ "

เด็กสาวอ้าปากค้าง ใบหน้าจิ้มลิ้มเห่อร้อนขึ้นมาจนแทบจะระเบิด เมื่อตระหนักได้ว่าคุณลุงคอลเซ็นเตอร์ ที่เธอเพิ่งจะด่าฉอดๆ และขู่จะแจ้งตำรวจจับไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว... คือว่าที่คู่หมั้นของเธอเอง

จบกัน.ภาพพจน์เด็กดีที่แม่สร้างไว้ให้ ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีตั้งแต่วันแรกที่โทรคุยกันเลย เอิงเอยเอ๊ย