หน้าที่ของมาเฟีย

คาสิโนสุดหรูใจกลางมหานครที่ไม่มีวันหลับใหล แสงไฟนีออนสว่างไสวและการหลั่งไหลของผู้คนที่มีความโลภเป็นแรงขับเคลื่อน ทำให้สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนเหมืองทองคำขนาดใหญ่ ทว่าภายใต้ความหรูหราอลังการนั้น กลับถูกควบคุมด้วยอำนาจมืดที่เฉียบขาดและไร้ความปรานี

บนชั้นสูงสุดซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวและห้องทำงานของผู้บริหารอายุน้อยอย่างวายุ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นลวกๆ ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด กำลังนั่งจ้องหน้าจอแล็ปท็อปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

บนโต๊ะไม้มาฮอกกานีตัวกว้างเต็มไปด้วยกองหนังสือเรียนระดับปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจ เอกสารวิทยานิพนธ์ที่ต้องส่งศาสตราจารย์ วางปะปนอยู่กับแฟ้มรายงานผลประกอบการของคาสิโนและบัญชีดำของลูกหนี้

การใช้ชีวิตในต่างแดนของเขาไม่ใช่แค่การมาเรียนต่อเพื่อเอาใบปริญญาอย่างที่คนภายนอกเข้าใจ แต่ผู้เป็นพ่อได้มอบหมายหน้าที่สำคัญให้เขาเข้ามาดูแลและบริหารคาสิโนขนาดใหญ่แห่งนี้เพื่อเป็นการพิสูจน์ฝีมือ ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของแฟมิลี่

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำสองคน ซึ่งกำลังหิ้วปีกชายชาวต่างชาติวัยกลางคนที่มีสภาพสะบักสะบอมเข้ามาในห้อง ทำให้วายุต้องละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อป

"ขอโทษที่รบกวนเวลาเรียนครับนายน้อย แต่พวกเราจับได้ว่าไอ้หมอนี่มันร่วมมือกับดีลเลอร์โกงไพ่ที่โต๊ะวีไอพีโซนสาม แถมยังพกอาวุธเข้ามาด้วย"

ลูกน้องคนสนิทรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

มาเฟียหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเชื่องช้า เขายกมือขึ้นประสานกันไว้บนตัก นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองผู้กระทำผิดที่กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นพรมราคาแพง บรรยากาศภายในห้องที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นหนาวเหน็บจนน่าอึดอัด

"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม..."

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจและรังสีความกดดันที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ

"ว่าอย่าให้มีเศษขยะเข้ามาทำลายชื่อเสียงคาสิโนของฉัน"

"ผะ... ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่หมุนเงินไม่ทัน ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย!" ชายคนนั้นละล่ำละลักอ้อนวอน พยายามจะคลานเข้ามาเกาะขาเก้าอี้ แต่ถูกลูกน้องของวายุเตะสกัดเอาไว้เสียก่อน

วายุมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก สำหรับเขาแล้ว ความเมตตาไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาใช้ในวงการธุรกิจสีเทา การปกครองคนหมู่มากและรักษาอำนาจของตระกูลไว้ได้ จำเป็นต้องใช้ความเด็ดขาดเท่านั้น

"กฎก็คือกฎ.. ในเมื่อกล้าโกง ก็ต้องกล้าจ่ายคืนด้วยชีวิต "

วายุเอ่ยเสียงเย็นชา ก่อนจะปรายตามองลูกน้องคนสนิท

"จัดการตามกฎของแฟมิลี่ ยึดทรัพย์สินที่มันโกงไปทั้งหมด แล้วตัดนิ้วที่มันใช้สับเปลี่ยนไพ่ทิ้งซะอ้อ พาตัวมันออกไปจัดการข้างนอก อย่าให้เลือดสกปรกๆ มาเปื้อนพรมในห้องทำงานฉัน"

"รับทราบครับนายน้อย "

สิ้นคำสั่งเด็ดขาด ร่างของผู้กระทำผิดก็ถูกลากออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ค่อยๆ เบาลงจนเงียบสนิท บานประตูไม้แกะสลักถูกปิดลง นำพาความสงบกลับคืนมาสู่ห้องทำงานอีกครั้ง

เมื่ออยู่เพียงลำพัง มาเฟียหนุ่มผู้เพิ่งสั่งลงทัณฑ์คนอย่างเลือดเย็นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายกมือขึ้นนวดขมับเพื่อคลายความตึงเครียดจากการโหมเรียนและทำงานหนักติดต่อกันมาหลายวัน

ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างกองหนังสือขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวสัมผัสหน้าจอเพื่อปลดล็อก ปรากฏภาพพื้นหลังที่เป็นรูปถ่ายเซลฟี่ของเด็กสาววัยสิบห้าปีในชุดนักเรียนมัธยมปลาย รอยยิ้มสดใสและดวงตากลมโตที่ส่องประกายของเอิงเอยว่าที่คู่หมั้นเด็กของขาเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ชโลมลงบนจิตใจที่แข็งกระด้างและเหนื่อยล้าของเขา

สายตาคมกริบที่เคยดุดันและเย็นชาเมื่อครู่ บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อทอดมองใบหน้าหวานละมุนบนหน้าจอ

การต้องสวมหน้ากากเป็นมาเฟียไร้หัวใจเพื่อคุมคนทั้งคาสิโน ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัวหรือหนักใจเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขากลัวในตอนนี้... คือกลัวว่าเวลาห้าปีที่ห่างไกลกัน จะทำให้เด็กสาวตัวน้อยของเขาลืมเลือนผู้ชายหน้าดุคนนี้ไปเสียก่อนต่างหาก