บทที่ 4 | ไม่แกล้งแล้ว

ณ. บ้านตระกูล จาง

บรรยากาศช่วงเช้าในฤดูหนาวของวันนี้อากาศค่อนข้างเย็นและมีลมแรงมากกว่าปกติทั่วบริเวณรอบบ้านของตระกูลจางที่มีแต่ต้นไม้ใหญ่ทำให้ลมแรงมากกว่าปกติเป็นสองเท่า

" เฮีย!! ลื่อเอารถอั้วไปขับเหรอ?? "

" ........... "

หยุน ไม่ยอมตอบคำถามของหญิงสาว เขายังคงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาใหญ่กลางห้องนั่งเล่นเหมือนเดิม ลี่หลินชักเริ่มโมโห เธอเดินตรงเข้าไปหาก่อนจะกระชากโทรศัพท์ของเขา

" เฮ้ย!! เอาคืนมา!! "

" ตอบมาดิ!!! เฮียเอารถอั้วไปชนมาเหรอว่ะ "

ชายหนุ่มกระโดดตามมือเล็กของหญิงสาวที่ชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว เสียงใสเริ่มแข็งกระด้างเมื่ออีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจ

" เอ่อ! อั้วเอารถของลื่อไปชนมาพอใจยังอ่ะ!! "

" ได้!! "

ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความโกรธ รถที่พ่อของเธอซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดถูกเอาไปชนจนด้านหน้าเละไม่เป็นท่า เธอเดินหันหลังให้กับชายหนุ่มเพื่อตั้งสติก่อนจะหันกลับมายื่นโทรศัพท์คืนให้

" เอาไป!! "

ตุ๊บ เพล้ง!

ในจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังยื่นมือมารับโทรศัพท์ มือเล็กของลี่หลินก็ชูขึ้นเต็มความสูงก่อนจะปล่อยโทรศัพท์ทันทีทำให้โทรศัพท์เครื่องหรูของ หยุน ตกแตกกระจายเต็มพื้น

" ไอ้หลิน!!! "

" เป็นไง...ของรักพังไปต่อหน้าแบบนี้...รู้สึกยังไง "

" มันจะมากไปนะเว้ยไอ้หลิน "

" มันน้อยไปด้วยซ้ำ....อั้วไม่ได้อนุญาตให้เฮียเอารถไปขับด้วยซ้ำ "

เสียงของทั้งสองที่ทะเลาะกันดังขึ้นไปถึงชั้นสองของบ้าน ทำให้ชายสูงวัยประมุขของตระกูลต้องเดินออกมาดู เขายื่นหน้าลงมาจากระเบียงก็พบกับชายหญิงคู่นึงกำลังยื่นโต้เถียงกัน บนพื้นพบโทรศัพท์เครื่องหรูแตกกระจายอยู่เกลื่อนพื้น

"นี่มันอะไรกัน....ลื่อสองคนทะเลาะอะไรกันอีก "

" แปะ!! เฮียเอารถอั้วไปชน!! จะรับผิดชอบยังไง "

ชายสูงวัยเดินลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์กับภาพตรงหน้าซะเท่าไร เขาเดินตรงมาประจันหน้ากับลูกชายและหลานสาวพร้อมกับกวาดสายตามองไปที่พื้นอีกครั้ง

" เอาไป! "

" อะไรแปะ "

จางเฉินยื่นกุญแจรถหรูให้กับลี่หลิน หญิงสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะสบตากับชายสูงวัยตรงหน้าอย่างสงสัย ' มาไม้ไหนของเขาว่ะ ' ดวงตาคู่สวยจับจ้องสองพ่อลูกสลับกันไปด้วยความแปลกใจและไม่ไว้ใจเป็นอย่างมาก

" ป๊า!! นั้นมันรถอั้วนะ "

" แล้วไงว่ะ!!! ลื่อเอารถอีไปขับจนเสียหายก็ต้องรับผิดชอบอย่างที่อีว่า "

ชายหนุ่มโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นกุญแจรถหรูคันที่เขาอยากได้ ดวงตาคมจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ลี่หลินเองก็เชิดหน้าใส่เขาอย่างเยาะเย้ยก่อนจะยื่นมือไปหยิบกุญแจจากจางเฉิน

" งั้นหลินเอาไปขับนะ....ถ้าไม่ชอบจะเอามาคืน "

" ตามสบาย!! "

หญิงสาวรับกุญแจมา ใบหน้าหวานยิ้มอย่างพอใจ เรียวขาทั้งสองกำลังจะหมุนตัวเดินออกไปแต่ก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปที่โซฟา มือเล็กเอื้อมลงไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มเยาะเย้ยชายหนุ่มอีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

" ป๊า!!! ทำไมต้องยอมอีอยู่เลย....อั้วเป็นลูกลื่อนะ "

" อย่าพูดจาไร้สาระแล้วก็เลิกครวญครางได้แล้ว ขึ้นไปแต่งตัวแล้วออกไปข้างนอกกับอั้ว "

จางเฉินส่งสายตาแข็งใส่ลูกชาย หยุน ไม่สามารถต่อต้านพ่อของเขาได้รีบเดินขึ้นชั้นสองอย่างรวดเร็วถึงแม้ว่าเขาจะไม่พอใจก็ตาม

' หึ! โดนตามใจจนนิสัยเสีย ' เธอสบถออกมาเบาๆ มือเล็กควงกุญแจรถหรูเดินออกมายังโรงรถอย่างอารมณ์ดี

' รุ่นใหม่ซะด้วย ' รถหรูสปอร์ตสีแดงสดจอดอยู่ในโรงรถส่วนของกระจกอย่างเป็นส่วนตัว มือเล็กกดเปิดประตูกระจกก่อนจะเข้าไปสำรวจบริเวณรอบๆ

' เปย์เก่งจังนะแปะ...ขอลองระบบกันชนซะหน่อย ' ลี่หลินเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ มือเล็กดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดอย่างเรียบร้อยก่อนจะจับกระชับพวงมาลัย

บรึ้นๆ!

เสียงรถร้องคำรามอยู่ภายในโรงรถกระจกทำให้เสียงดังกึกก้องไปทั่ว หยุน เมื่อได้ยินเสียงเขารีบพุ่งตัวออกมาดูทันทีใบหน้าหล่อแสดงอาการเสียดายอย่างเห็นได้ชัด รถคันหรูแล่นออกจากบ้านอย่างรวดเร็วก่อนจะเบรกกะทันหัน

เอี๊ยดดดด!

' ใครวะ ' ลี่หลินสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อจู่ๆ ก็มีรถแท็กซี่คันนึงพุ่งมาก่อนจะหยุดตรงประตูหน้าบ้านแบบกะทันหันเช่นกัน

" คุณหิรัญ!! "

" ........... "

ชายหนุ่มใส่เสื้อแขนยาวสีขาวคอเต่ากางเกงขายาวสีดำสวมทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาวกำลังก้าวลงมาจากแท็กซี่ หญิงสาวเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแปลกใจ เธอเดินตรงไปหาแท็กซี่ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปในตัวรถแล้วพูดอะไรบางอย่างกับคนขับ

" หลิน~ "

" ยังไม่กลับไทยอีกเหรอ "

" ยัง...ว่าจะพาหลินกลับไปด้วย ^ _ ^ "

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับเดินขึ้นรถทันที ชายหนุ่มรีบเดินไปอีกฝั่งก่อนจะก้าวขึ้นรถตามลี่หลิน

" มาหาป๊าเหรอ "

" ครับ "

" ป๊าอยู่ที่บริษัทแล้ว "

" หลินก็ไปส่งผมซิ "

เสียงทุ้มอ้อนวอนใบหน้าหล่อหยาดเยิ้มอย่างมีความสุข มือหนาดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดเพื่อความปลอดภัยเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กขับรถเร็วมากแค่ไหน หญิงสาวที่กำลังจะเตรียมตัวออกรถก็ต้องชะงักอีกครั้งเพราะเสียงเคาะกระจกที่ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก!

มือเล็กกดเปิดกระจกรถทันทีเมื่อเห็นหน้าของคนที่มาเคาะเรียก ใบหน้าหวานถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันขึ้นไปสบตากับชายหนุ่ม

" อะไรอีกเฮีย!? "

" เปล่า! ป๊าให้มาถามว่ากลับกี่โมง "

คำถามที่แปลกของชายหนุ่มทำให้ลี่หลินถึงกับหันหน้าไปมองกับหิรัญที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ เขาส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้หญิงสาวก่อนที่เธอจะหันกลับมาหาหยุนที่ยืนรอคำตอบอยู่

" ห้าโมงมั้ง.....ออกไปได้แล้ว "

" โอเค! รีบกลับบ้านละ "

รอยยิ้มอย่างมีเลศนัยถูกส่งมาให้ทั้งสองก่อนจะเดินออกไปจากตัวรถ มือเล็กกดปิดกระจกก่อนจะเหยียบคันเร่งออกไป

" คุณว่า.....เฮียหยุนจะมีแผนอะไรไหม "

" ทำไมถามแบบนั้น "

ลี่หลินไม่ได้ขับรถเร็วเหมือนครั้งแรกที่เจอกับหิรัญ เธอรู้ว่าชายหนุ่มกลัวเลยลดความเร็วของรถลง เขามองหน้าหญิงสาวอย่างสงสัยกับคำถามที่เธอตั้ง

" ปกติสองพ่อลูกไม่เคยถามอะไรแบบนี้ไง....รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ "

" อย่าคิดมากสิ....เขาสองคนคงอยากทำตัวดีขึ้น "

' ผมยื่นมือไปขยี้ผมของหลินเบาๆ ก่อนจะบีบจมูกเล็กของเธออย่างหยอกเย้าเพื่อให้หายเครียด ' หญิงสาวย่นจมูกลงก่อนจะชำเลืองสายตามองเขาแล้วส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป

ฟอด!

" คุณหิรัญ!! "

" ^ _ ^ "

จู่ๆ เขาก็หอมแก้มของเธออย่างรวดเร็ว หญิงสาวที่ไม่ได้ตั้งตัวตกใจเป็นอย่างมาก มือเล็กรีบประคองพวงมาลัยให้นิ่งอีกครั้งก่อนส่งเสียงดุใส่คนข้างๆ

" หอมจัง! "

" หลินขับรถอยู่...คุณอย่าพึ่งแกล้งซิ..คุณหิรัญ!!! "

ชายหนุ่มยื่นหน้ามาใกล้ๆกับใบหูของเธอก่อนจะงับเบาๆเธอย่นคอลงอย่างอัตโนมัติก่อนจะส่งเสียงดุเขาอีกรอบ ' ฉันรู้จุดอ่อนของเธอแล้วเสร็จฉันแน่ 'รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่าใบหูคือจุดอ่อนของเธอ

" ได้! คุณจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม "

" หลิน! อย่าขับเร็ว!! "

ใบหน้าหวานหันมามองชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ อย่างคาดโทษ มือเล็กกระชับพวงมาลัยก่อนจะส่งแรงทั้งหมดไปที่คันเร่งเมื่อรถคันหรูแล่นออกมาจากโซนชุมชนเข้าสู่ถนนที่สามารถทำความเร็วได้

บรึ้น!

มือหนาคว้าที่จับไว้แน่นหลังแกร่งนั่งติดเบาะทันทีส่วนมืออีกข้างจิกเข้ากับเบาะอย่างแน่นหนา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวปรากฏขึ้นก่อนจะหันมามองชายหนุ่มอย่างเยาะเย้ย

" หลิน~ ไม่แกล้งแล้วครับ "

" หึ! "

หิรัญนั่งนิ่งตัวเกร็งไปหมด เขานั่งหลับตาเพราะไม่กล้ามองถนนที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็ว คนตัวเล็กแค่นหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ เธอค่อยๆ ลดความเร็วของรถลงก่อนจะตีไฟเข้าจอดข้างทาง

" คุณหิรัญ ลืมตาได้แล้ว...หลินไม่แกล้งแล้ว "

" ............ "

มือเล็กประคองใบหน้าหล่อที่ซีดเซียวก่อนที่ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าหญิงสาวกำลังส่งยิ้มมาให้เขา เธอลดมือแล้วกำลังจะหันตัวกลับไปที่เดิมแต่ก็ถูกมือหนากระชากแขนอย่างแรง

" อือออ "

เขากระชากแขนของเธอแล้วดึงตัวเข้ามาจูบอย่างรวดเร็วมือหนาล็อกต้นคอของเธอเพราะลี่หลินพยายามบิดตัวหนี มือเล็กดันตัวของเขาออกอย่างสุดแรง

ปัก!

" คุณหิรัญ!! "

" โทษฐานที่เธอแกล้งฉันแรงมาก "

" คุณก็แกล้งหลินเหมือนกันนั่นแหละ "

" งั้นจูบนี้ก็หายกัน "

เสียงถอนจูบของทั้งคู่ดังขึ้นเพราะอีกฝ่ายพยายามรั้งไม่ยอมถอนจูบออก มือเล็กฟาดลงที่ต้นแขนของชายหนุ่มอย่างแรงแต่เขากลับยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจมือหนายื่นมาลูบศีรษะของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาก่อนที่ลี่หลินจะขับรถไปส่งชายหนุ่มที่บริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น ส่วนเธอก็ไปตามนัดของเพื่อน