บทที่ 3 | จุดแตกหัก

บริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น จำกัด

ห้องรองประธาน

จางเฉิน ประมุขใหญ่ประจำตระกูลจาง ดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการผู้จัดการควบด้วยตำแหน่งประธานกรรมการฝ่ายการตลาดของบริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น

" ป๊า!! อายัตบัตรอั้วเหรอ "

" เอ่อ!! อั้วเอง...ทำไม!!! "

หยุน ลูกชายคนเดียวของ จางเฉิน เปิดประตูเข้ามาให้ห้องพร้อมกับตะโกนถามผู้เป็นพ่ออย่างไม่พอใจ เขาเดินตรงที่โต๊ะทำงานก่อนจะดึงเก้าอี้ออกมานั่งอย่างไม่สบอารมณ์ ชายสูงวัยตะคอกถามกลับผู้เป็นลูกอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน จางเฉินไม่สนใจลูกชายเขายังคงก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารต่อ

" ป๊า!! แจ้งยกเลิกเดี๋ยวนี้เลย...อั้วต้องใช้เงิน "

" ใช้เงิน!!! เดือนนี้ลื้อใช้เกินวงเงินไปเท่าไรแล้วอาหยุน...วันๆ จะเอาแต่ใช้เงินเปย์หญิงรึไง.....อายุอย่างลื้อมันควรมาช่วยงานอั้วได้แล้ว!! "

จางเฉินย้อนคำของลูกชายทันที ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นเริ่มแสดงออกอย่างไม่พอใจกับพฤติกรรมของลูกชายที่วันๆ เอาแต่ใช้เงิน

" ป๊า!!! อั้วยังเรียนอยู่นะ "

" เรียนอยู่!! ลื้อเรียนปีหนึ่งมากี่ครั้งแล้ว....อาหลิน!!อีจะขึ้นปีสองแซงลื่ออยู่แล้ว...ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยได้ไหม "

เขายังคงย้อนคำพูดของลูกชายอีกครั้ง เสียงทุ้มเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยในพฤติกรรมการเรียนที่ไม่เอาไหน น้ำเสียงที่อ่อนลงในคำพูดสุดท้าย หยุน ถึงกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

" เฮ้ย! ทุกวันนี้ผมก็พยายามเรียนให้เหนือกว่าอาหลินอยู่แล้วนะ..แต่ป๊าก็รู้ว่าอีเรียนเก่งจะตาย "

" ยังไงก็ช่าง....แต่ลื่อต้องเอาชนะอีให้ได้ในทุกเรื่อง...ออกไปได้แล้วอั้วจะทำงาน "

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่ประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงาน มือหนาจับลูกบิด เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับมาหาผู้เป็นพ่ออีกครั้ง

" แล้วรถที่อั้วอยากได้..จะมาเมื่อไร ป๊า?? "

" พรุ่งนี้เช้าถึงจะได้ "

ชายสูงวัยยังคงก้มหน้าเซ็นเอกสาร เขาตอบลูกชายโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ หยุนเปิดประตูออกจากห้องทำงานของจางเฉินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข เขาเดินออกจากบริษัทยักษ์ใหญ่ที่สุดของเมืองซัวเถาก่อนจะมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยชื่อดัง

ห้องประชุม

ประชุมบอร์ดผู้บริหารทุกฝ่ายในบ่ายนี้ค่อนข้างจะตึงเครียดเป็นอย่างมากเพราะจะมีการเปลี่ยนถ่ายโยกย้ายบุคคลหลากหลายตำแหน่ง

" รายชื่อที่ผมได้พูดไป....รบกวนผู้ถือหุ้นและผู้บริหารทั้งหมดที่มีส่วนเกี่ยวข้องช่วยกันพิจารณาด้วยนะครับ.....ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติมผมขอปิดประชุม....ขอบคุณทุกคนมากๆ "

หลังสิ้นเสียงของเลขาส่วนตัวท่านประธาน ผู้ถือหุ้นแล้วผู้บริหารที่เข้าประชุมก็ต่างพากันเดินออกจากห้องด้วยอาการวิตกเป็นอย่างมากเสียงซุบซิบปรึกษากันดังเบาสลับกันจนลับห้องประชุม

ห้องประธาน

ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมสุภาพเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง มือหนาถอดแว่นตาออกก่อนจะใช้มือนวดเบาๆ เพื่อให้ผ่อนคลาย

" เข้าไม่ได้นะครับท่าน "

เสียงของเลขาที่ดังขึ้นอยู่นอกห้องทำให้ท่านประธานรู้สึกตัว เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะหยิบแว่นตาขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อย

" อาเฉิง!! เรื่องที่ประชุมหมายความว่ายังไง....นี่ลื่อจะลดตำแหน่งอั้วอย่างนั้นเหรอ "

" ........... "

จู่ๆ จางเฉินก็เปิดประตูพรวดเข้ามา เสียงทุ้มตะโกนโวยวายดังไปทั่วห้อง เขาเดินตรงมายังโต๊ะทำงานก่อนจะทุบมันลงอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ

ปัง!

" ตอบอั้วมาเดี๋ยวนี้...ลื่อคิดว่าได้เป็นประธานบริษัทแล้วจะทำอะไรอั้วได้ยังไงเหรอ....อาเฉิง!!! "

" เฮีย! ตำแหน่งของลื่อในตอนนี้....มันก็มาจากอั้วที่ช่วยพูดให้....ไม่อย่างนั้นอาป๊าคงไม่ยอมยกให้เฮียเหรอนะ "

จางเฉิงพูดออกมาอย่างนิ่มนวลแต่ก็แฝงไปด้วยการวางอำนาจ ดวงตาคมของพี่ชายเริ่มไม่พอใจ เขายังคงจับจ้องน้องชายต่างแม่ด้วยความโกรธแค้น

" อาป๊า อีตายไปหลายปีแล้ว....ลื่ออย่ามาใช้อ้างหน่อยเลย...ยังไงอั้วก็ไม่ยอมให้ลื่อลดตำแหน่งของอั้วหรอกนะ...อาเฉิง!!! "

" ........... "

จางเฉินพูดด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น มือหนาทั้งสองที่อยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูนนูนขึ้นมา ชายสูงวัยหันหลังเดินออกไปจากห้องทำงานของน้องชายต่างแม่ด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

ก๊อก ก๊อก!

" ท่านประธานครับ คุณหิรัญมาขอพบครับท่าน "

" เข้ามาเลย "

สิ้นเสียงของท่านประธาน มือหนาก็เปิดประตูทันที ชุน เลขาหนุ่มเดินนำแขกคนสำคัญของจางเฉิงมานั่งที่โซฟาในส่วนของรับแขกก่อนจะเดินไปวางแฟ้มเอกสารที่โต๊ะเป็นจังหวะเดียวกับที่จางเฉิงเดินมาหาหิรัญ

" อาหลินไม่ขึ้นมาด้วยเหรอ "

" มีเรียนช่วงบ่ายครับ เลยแค่มาส่งผมที่หน้าบริษัท "

ชายวัยกลางคนเดินมานั่งโซฟาตรงข้ามกับหิรัญ เขาพยักหน้าตอบรับ มือหนารินน้ำชาให้แก่แขกก่อนจะรินให้กับตัวเอง

" แล้วที่บอกว่าจะมาเปิดกาสิโนที่นี่....รู้รึยังว่าจะเป็นตรงไหน "

" ยังเลยครับ...ตอนนี้ผมกำลังไปสำรวจคลับต่างๆ ในเมืองอยู่ครับ อยากรู้ว่าพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวของเมืองซัวเถาว่าเขาเป็นยังไง "

สองหนุ่มสองวัยพูดคุยแลกเปลี่ยนธุรกิจกันอย่างจริงๆ ด้วยความที่สนิทกันก่อนหน้านี้อยู่แล้วก็เลยไม่ต้องปรับตัวอะไรมากถึงแม้ทั้งคู่จะไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีก็ตาม

ห้องรองประธาน

" เรื่องที่ให้ไปทำถึงไหนแล้ว "

" ไม่ต้องเป็นห่วงครับนาย....เงินที่พวกเรายักยอกไปท่านประธานไม่มีวันรู้แน่นอนครับ "

" เบาๆ กำแพงมีหูนะ ระวังหน่อย "

เสียงทุ้มห้ามปราบคู่สนทนาทันที เมื่ออีกฝ่ายหลุดแผนการอันชั่วร้ายออกมา มือหนาดึงลิ้นชักข้างโต๊ะทำงานออกมาก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างให้กับหุ้นส่วนเขารับมันมาก่อนจะฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

" ส่งคนคอยตามจางเฉิงเอาไว้ด้วย "

" ครับคุณจางเฉิน "

หุ้นส่วนพยักหน้าตอบรับพร้อมคำพูดที่หนักแน่นก่อนจะเดินออกจากห้องของจางเฉินไปทำตามในสิ่งที่เขาบอกโดยไม่มีแม้แต่คำถามใดๆ