ฝากครรภ์ 70%

ติ๊งติ๊งติ๊ง

ในขณะที่สกายพูดสายอยู่เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันการเงินก็ดังขึ้นระหว่างรอคำตอบ จนทำให้หัวคิ้วของสกายขมวดเข้าหากัน

"สกาว!!" เสียงของสกายส่งดสียงออกมาดังมากจนทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาสดุ้งตัวหันกลับมามอง

"ขอโทษครับ ๆ" สกายน้อมตัวขอโทษที่เผลอคุยโทรศัพท์เสียงดัง

'เฮือก! อะ..อะไรพี่สกายเรียกสะดังเลย' ไม่เว้นแม้แต่ปรายสายก็ยังตกใจกับชื่อตัวเองที่ถูกพี่ชายตะโกนเรียก

"อยู่ไหน" สกายพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้พุ่งพล่าน แม้หัวคิ้วจะกระตุกนิด ๆ ก็ตาม ท่องเอาไว้ในใจ พุธทนหนอ โธทนหนอ อยู่อย่างนั้น

'อยู่ชอปกระเป๋าค่ะ กาวจองกระเป๋าไว้สามใบ~' น้ำเสียงของปรายสายยังคงไม่รู้ตัวว่าทำคนขี้เหนียวโกรธมากจนแทบอยากจะบีบคนถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องตัวเอง

"เคเดียวพี่ไปหา เอาแบล็กการ์ดพี่ไปใช้คือไม่คิดจะขอกันเลยนะ หยิบไปตอนไหน" สกายพยายามที่จะไม่เอาเรื่องน้องสาวตัวเอง

'ก็ยืมเอามาใช้ก่อน เฉย ๆ นะคะเห็นพี่รีบกาวก็เลยไม่ได้บอก' เสียงปลายสายพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ที่ได้ใช้เงินพี่ชายของเธอที่ขี้งก ที่ 1 ไม่รู้จะเก็บสะสมเงินไว้ใช้ไปทำอะไรนักหนา แบ่งให้น้องอย่างเธอใช้บ้างขนหน้าแข้งก็คงจะไม่ร่วงหรอกมั้ง

"เหรอ~" ผมตอบกลับน้องสาวด้วยความไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ โกรธมากนะครับแต่ก็รู้ว่าน้องอาจจะไม่มีอะไรทำมั้งเลยหาเรื่องแกล้งแต่พี่ชายตัวเองอย่างนี้ สิสัยเสียได้ใครก็ไม่รู้!

'พี่ชาย~ ก็น้องโดนคุณยายหักเงินเดือนนี่นา~' เสียงหวานพูดจาออดอ้อนทันที ที่ได้ฟังจากน้ำเสียงของพี่ชายตัวเอง

"เหอะ" จากนั้นสกายก็วางสายแล้วเดินไปหาน้องสาวตัวเองทันที

.

.

ชอปกระเป๋า

"พี่ชาย~ ทำธุระเสร็จแล้วเหรอทำไมไวจังเลย" เหมือนฉันเห็นพี่ชายตัวเองเดินทำหน้าบึ้งเข้ามาในช็อปก็รีบทักทายทันทีด้วยรอยยิ้มหวานและออดอ้อนเพื่อเอาอกเอาใจเพราะแอบใช้เงินพี่ชายตัวเองไปเยอะเหมือนกัน รู้ว่าการกระทำแบบนี้มันไม่ควรแต่มันก็อดห้ามใจไม่ได้

"ไม่ต้องมาทำหน้าตาแบบนี้ไม่ใจอ่อนให้หรอกนะ ชดใช้มาชะดี ๆ" ฉันมองหน้าพี่ชายจอมขี้เหนียวของตัวเองแล้วทำหน้าบึ้งกับคืนคนอะไรขี้งกจังเลย อย่าให้รวยนะจะไม่ใช้เงินพี่ชายเลยคอยดูเชอะ ติดแค่ที่ว่าตอนนี้ยังไม่รวยไงเหอะ

"หยุมหยิมน๊าพี่ชาย~" มองพี่ชายที่กำลังอารมณ์ไม่จอยแต่ทำไรไม่ได้ เพราะสกาวรูดบัตรใช้เงินไปแล้ว ได้แต่อ้อนเอาอกเอาใจ ตามประสาพี่น้องรักใคร่ปองดอง

"หมดไปเท่าไหร่ละไอหยุมหยิมนะ เพรา ๆ ลงหน่อยเถอะ" โอเคโดนเทศนาหนึ่งแมสรับบทเป็นผู้ฟังที่ดีย์ไปก่อนละกันนะสกาวนะ

"คร้า~ น้องจะพยายามนะคะ >_<" ทำหน้าตาปริ๊ง ๆ เพิ่มความน่ารักไปเลยเดี๋ยวพี่ก็ใจอ่อนเองนั่นแหละ

"ให้มันได้ยังนี้สิวะ ซื้อเสร็จ ยังเดี๋ยวก็ไปฝากครรภ์ไม่ทันหรอก" สกายพึมพำเบา ๆ กับตัวเองแล้วหันไปถามน้องสาวทันที

"เสร็จแล้วค่า~พี่ชายเราไปกันเถอะ คิคิ" สกาวหันกลับมายิ้มตอบคำถามของพี่ชายแล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

"ไปกลับ เอาของมานี้พี่ถึงเอง เอากุญแจรถไปสตาร์รถรอเลย" สกายมองของในมือน้องสาวที่เหมือนจะเยอะพอสมควรก็ยื่นกุญแจรถยนต์ให้กับน้องสาวตนเองก่อนที่เขาจะมองถุงช็อปของน้องสาวที่มีมากกว่า 10 ใบ ทำได้แค่ถอนหายใจไปพลาง ๆ

"รับทราบค่ะพี่ชาย น้องไปรอที่รถเลยน๊า จุฟ! น่ารักฟุด ๆ พี่ชายใครเนี่ย~" สกาวยิ้มรับกุญแจรถมาจากพี่ชายพร้อมกับเข้าไปจุ๊บหอมแก้มพร้อมคำชมที่แสนจะน่ารัก เขามักจะไม่ค่อยได้เห็นสกาวในมุมนี้เท่าไหร่ตั้งแต่โตขึ้นมายันวัยรุ่น และจนถึงตอนนี้ก็กำลังได้เห็นอารมณ์แปรปรวนของน้องสาวตัวเอง ตอนเช้าทะเลาะสาย ๆ รักกัน

หรืออาจจะเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้องสกายจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

.

เพียงไม่นานร่างของสกายที่หอบหิ้วของพะรุงพะรังเดินออกมาจากลิฟท์ห้างสรรพสินค้า คนที่นั่งตากแอร์เย็นฉ่ำอยู่ในรถก็ยิ้มออกมาทันทีแล้วเปิดประตูลงไปช่วยจัดของที่พี่ชายถือมาให้

"ขอบคุณนะคะพี่ชายน่ารักที่สุดเลย~" ฉันเปิดประตูรถเดินเข้าไปหาพี่ชายที่หอบหิ้วของพะรุงพะรังก่อนที่จะรีบเอามือไปช่วยยัดของเข้าไว้ในท้ายรถ

"เสร็จแล้วไปกันเถอะ" สกายมองน้องสาวที่กำลังเดินขึ้นรถไป อย่างอารมณ์ดี

ภายในรถ

"ไปฝากท้องที่โรงพยาบาลไหน" สกายหันมาถามน้องสาวของตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าน้องสาวของเขากำลังจะนอนหลับตาปรือ

"โรงบาลรัฐบาล~" สกายตอนเสียงเบาคงเหนื่อยจากการชอปปิ้งเยอะ

"โอเคนอนไปเลยถึงแล้วพี่จะเรียกแล้วกัน" สกายมองน้องสาวตัวเองที่หลับตาพริ้มอยู่ก่อนจะมองถนน และขับรถไปโรงพยาบาลรัฐบาลชื่อดังในรัฐนี้ การใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศก็ไม่ได้แย่

.

โรงพยาบาล

"สกาว ๆ ตื่นได้แล้วถึงโรงพยาบาลแล้ว ตื่นก่อน" สกายปลุกน้องสาวที่หลับสนิทไปเกือบครึ่งชั่วโมง หลังจากจอดรถในชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล

"อื้มม~ ถึงแล้วเหรอไวจัง" สกาวงัวเงียตื่นขึ้นมามองปรับจุดโฟกัส หลังจากที่เผลอหลับไปได้ไม่นาน

"ถึงแล้วนะสิถ้าช้ากว่านี้รับรอ ไม่ทันหมอ ตื่นได้แล้วยังจะมาหลับตานอนอยู่อีก" เมื่อหันมามองน้องสาวตัวเองสกายก็จำเป็นต้องเรียกเธออีกครั้ง

"ยัยขี้เซา ตื่นได้แล้วน่า~" สกายสะกิดตรงแขนเธอ เบา ๆ เพื่อปลุกให้ตื่น

"พี่กาวตื่นอยู่ แค่พักสายตา" คนโดนก่อกวนพูดออกมาทั้งที่ดวงตายังไม่ลืมตาขึ้นมามองด้วยซ้ำ

"ตื่นแล้วก็นี้ เร็ว ลงจากรถเรามาถึงกันนานแล้วมัวแต่นอนเดี๋ยวก็ได้คิวช้าอีก" สกายบอกก่อนจะเปิดประตูเดิน ลงมาจากรถ รอเพียงไม่นานร่างอรชร ก็เดินตามลงมาด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ เพราะเธอง่วงนอน!

"ชิ ไม่อยากมาเลยอ่า~ ง่วงก็ง่วง เซ็งเป็ด" สกาวบ่นออกมาด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ

"รีบตรวจรับฝากครรภ์ จะได้กลับบ้านไปนอนไว ๆ ไม่ดีหรือไงเล่า ปะให้ไวเลยอย่ามาชักช้าลีลา ของก็ได้ตามใจปรารถนาแล้ว ช็อปกระจายไม่มีเกรงอกเกรงใจ ยังจะมาบ่นอีก" สกายมองน้องสาวที่เดินตามมาอย่างคนไร้วิญญาณเพราะกำลังตื่น และออกอาการงอแง

"ไม่บ่นแล้ว สำนึกผิดไม่ทันแล้วเนี่ย~" สกาวยู้ปากมองบนใส่คนที่บอกว่าเธอบ่น แต่ตัวเองก็บ่นให้น้องสาวคนนี้เหมือนกัน! ไหนความยุติธรรมอยู่ตรงไหน~ กาวจะไปทวงมา ชิ

"หึ ดีสำนึกเยอะ ๆ หน่อย" สกายอมยิ้มมองน้องสาวตัวเองที่เดินตัวอ่อนเขามากอดแขนอย่างออดอ้อนเอาใจ

"ค่า~ คุณพี่คุณน้องกำลังสำนึกผิดอยู่คร้า~" สกาวบ่นด้วยความประชดแบบไม่ได้จริงจัง ยังไงเธอก็ไม่สำนึกหรอกนะแบร่~ หลอกล่อให้พี่ชายตายใจไปก่อน จะทำอีกแน่นอน!!

"เหอะให้มันจริงเถอะ" สกายว่าให้เพี่จะรู้ทันน้องสาวตัวเอง เลี้ยงมาด้วยลำแข้งทำไม่จะไม่รู้ความเจ้าเล่ห์เพทุบายของยัยตัวแสบนี้ หึ

"จริงแท้แน่นอน เอาตุ๊กตาหมูพูหน้ารถพี่สหายเป็นประกัน" เธอพูดจบก็ปล่อยมือออกจากแขนพี่ชายแล้วเดินนำไปตรงจุดประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล

"อ้าวตุ๊กตาหน้ารถพี่เกี่ยวไรด้วยเนี่ยยัยเด็กแสบฮ้ะ" สกายก็เดินตามมาถามทันที

.

"มาฝากครรภ์ค่ะ" สกาวไม่ตอบพี่ชายแล้วก็ไปคุยกับเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์แทน

"ขอชื่อเบอร์โทรค่ะ" เสียงใสของ สาวห้องประชาสัมพันธ์ทำเอาคนที่เดินตามมาหยุดชะงักไป

"สกาวฟ้าค่ะ" เธอบอกกับเจ้าหน้าทันที

"โอเคค่ะรอสักครู่นะคะ" หลังจากนั้นเพียงไม่นานเธอก็ได้รับการ์ดผู้ป่วยของโรงพยาบาลทันที

"ไปกันเถอะ" เสียงสกายที่ตั้งสติได้ดังขึ้นมาทำให้คนที่อยู่ในห้องประชาสัมพันธ์มองตามเสียงนั่นไป แววตาสั่นระริก เพราะไม่แน่ใจว่าคนที่มาด้วยคือภรรยาของเขาหรือเปล่า

"ไปกันคะ ง่วงจะแย่ไม่น่าลำบากให้ต้องมาฝากครรภ์เลยเฮ้อ~" ร่างบางเดินไปบ่นไปถอนหายใจทิ้งขว้างไปหลายรอแล้ว!

"ทนหน่อยสิก็ใครบอกให้ไม่ป้องกันเองละ ทำตัวเองก็ต้องรับผิดชอบตัวเองอย่าบ่นไปเร็ว ไปแผนกสูนติ" สกายไม่มีท่าทางที่จะปลอบใจแถมยังว่าให้อีก พี่ชายอะไรบ่นเก๊งเก่ง!

"รู้แล้ว ๆ บ่นอยู่นั่นหูจะชาหมดแล้ว ไม่รับรู้แล้ว~" สกาวเอามืออุดหูแล้วรีบเดินนำไปแผนกสูนติทันที จนไม่ทันได้มองทางเดิน

ปึก ร่างบางเดินชนเข้ากับแผงอกของผู้ชายตัวสูงร้างใหญ่หุ่นสมส่วนมาก! หน้าสัมผัสสุด ๆ ไม่ ๆ ไม่ อยากมโนสิยัยสกาว!

"ขะ..ขอโทษค่ะ" เสียงหวานร้องออกมาเบา ๆ ก็จะหลีกทางให้ผู้ชายคนนั่นเดินจากไป หน้าก็ยังไม่ทันได้มองเลยมั่วแต่ตกใจกับแผงอกเป็นมัด ๆ

"ซุ่มซามจริง ไปเร็ว ๆ เลย" สกายเดินตามมาทันเห็นน้องสาวตัวเองออกอาการบ้าผู้ชาย พอดี ขนาดไม่เห็นหน้ามันยังยิ้มตามขนาดนี้ ถ้าเห็นหน้าผู้ชายคนนั่นมันจะไม่แก้ผ้าปรนเปรอเขาบนเตียงเลยเหรอวะนั่น เหอะ

"อะไรเล่าพี่นี้ชอบมาดับฝันเฟื่องของฉันจริง ๆ เชอะ!" ร่างบางเดินมานั่งรอที่เก้าอี้หน้าห้องตรวจครรภ์ วันนี้คนก็ไม่คนเยอะเท่าไหร่แค่ 7-8 คนเอ๊ง~

"มาช้าไง คิวเยอะมาก" สกายบ่นออกมาทันที โดนไม่สนคนอื่น ๆ ที่นั่งรับรู้อยู่เช่นกัน

"เถอะน่าถึงเราจะมาช้าแต่ก็จงรู้ไว้ว่ายังมีคนมาช้ากว่าเราเสมอ" สกาวพูดจบก็เผยอหน้า ไปทางบุคคลที่เข้ามาใหม่

"เอ่อคิดอะไรง่าย ๆ แบบนี้ก็ดีสบายใจหน่อยไม่ต้องมานั่งรอเป็นคิวสุดท้าย" สกายมองตามน้องสาวออกไป ก็เห็นคนเดินเข้ามาใหม่สามสี่คน ก็ยังดีแหละนะที่ยังมีคนมาเรื่อย ๆ สามีีพวกเขาช่างขยันกันจริง ๆ

"ใช่ไหมล่า~ เรามาเร็วไปด้วยซ้ำเพราะฉะนั่นพี่เลิกบ่นแล้วนั่งรอเงียบ ๆ ไปเลยนะ" ได้ทีสกาวก็ห้ามปรามพี่ชายตัวเอง ไปพราง ๆ บอกหรือบ่นมากก็ไม่ได้ เพราะมีคดีรีดไถ่ทรัพย์ของพี่ชายติดตัวอยู่ เดียวอิพี่มันจะย้อนด่าและทวงเงินเอา