ตอนที่ 7 งานเลี้ยง

งานเลี้ยงวันเกิดของท่านรัฐมนตรีทวีปถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ จิรพิมนตร์เดินทางมาถึงงานพร้อมกับณัฐกานต์เพื่อนสนิทหุ้นส่วนคนสำคัญของร้าน เธอเลือกที่จะอาศัยรถของเพื่อนแทนการตอบตกลงให้ฉายดนัยส่งคนไปรับ เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาหรือติดค้างอะไรเขาไปมากกว่านี้ ส่วนมารดาและพ่อเลี้ยงของเธอนั้นเดินทางล่วงหน้ามาถึงงานก่อนหน้านี้แล้ว

“แกคิดว่ายัยพัช กิ๊กตัวแสบของคุณฉายดนัยจะกล้าเสนอหน้ามางานนี้ไหม” ณัฐกานต์ถามขึ้นพลางชะโงกหน้ามองเข้าไปในงานด้วยความสงสัย

“คงไม่พลาดหรอกกานต์ งานใหญ่ระดับนี้มีหรือคนอย่างยัยนั่นจะยอมอยู่บ้านเฉย ๆ” จิรพิมนตร์ตอบเสียงเรียบ

“แล้วแก... ไม่หึงจริงๆ เหรอ”

“บ้าเหรอ ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นอยู่แล้ว” จิรพิมนตร์ตอบตามความจริง เพราะความรักที่มีให้ฉายดนัยมันมอดไหม้ไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความเฉยชา

“แต่แม่แกนี่ก็น่า... รู้ทั้งรู้ว่าฝ่ายนั้นนอกใจโจ่งแจ้งขนาดไหน ก็ยังจะผลักไสแกให้แต่งงานกับเขาอยู่นั่นแหละ เหมือนส่งแกไปลงนรกชัดๆ” ณัฐกานต์บ่นอย่างเหลืออด

“ฉันยังแค้นแทนแกไม่หายเลยนะ เรื่องที่ยัยพัชหลอกให้แกไปที่ผับคืนนั้นน่ะ” จิรพิมนตร์ถอนหายใจยาว

“ช่างเถอะกานต์ เรื่องมันผ่านไปแล้ว... ครอบครัวฉันเป็นหนี้ชีวิตพ่อเขา จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ”

“แต่นั่นมันเรื่องสมัยที่แกยังเด็กเลยนะมนตร์ แกไม่จำเป็นต้องเอาทั้งชีวิตไปชดใช้ให้เขาก็ได้”

“แม่บอกว่าถ้าฉันแต่งงานกับพี่ดนัย ท่านจะคืนหุ้นบริษัทให้สามสิบเปอร์เซ็นต์ พ่อฉันคงกลัวว่าฉันจะไม่เหลืออะไรให้พึ่งพาในอนาคตล่ะมั้ง... แต่ทุกวันนี้ฉันก็แทบจะไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ”

ทั้งสองเดินเข้ามาภายในงานเลี้ยงที่คลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อชั้นสูง จิรพิมนตร์กวาดสายตาไปเห็นฉายดนัยที่ยืนเด่นอยู่กลางงาน โดยมีนภัสสรเลขาฯ สาวคนสนิทคอยยืนออดอ้อนอยู่ไม่ห่าง ก่อนจะมองไปเห็นนิตยาผู้เป็นมารดาของเธอยืนคุยกับคนอื่นอย่างหน้าชื่นตาบาน ราวกับไม่รู้สึกรู้สาที่เห็นว่าที่ลูกเขยควงผู้หญิงอื่นมาเย้ยบุตรสาวของตนเอง

จิรพิมนตร์ในชุดเดรสสีครีมอ่อนดูละมุนตา ใบหน้าสวยหวานรูปไข่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบาแต่กลับดูเฉี่ยวคมอย่างเป็นธรรมชาติ ผมสีดำสนิทปล่อยสยายถึงกลางหลังขับให้ดวงตากลมโตดูโดดเด่น ทันทีที่นภัสสรเห็นคู่ปรับเดินเข้ามา หล่อนก็รีบปรายสายตาเหยียดหยันมาที่จิรพิมนตร์และณัฐกานต์ทันที

“ไงจ๊ะ...สองสาว นึกว่าจะควงหนุ่มหล่อพันล้านคนนั้นมางานนี้ด้วยซะอีก” นภัสสรเอ่ยจิกกัดพลางนึกถึงเจตนิพัทธ์ที่เป็นต้นเหตุทำให้ฉายดนัยหัวเสียในคืนนั้น

“ไม่แน่หรอกค่ะ... เขาอาจจะมางานนี้ก็ได้ ใครจะไปรู้” ณัฐกานต์รีบตอกกลับทันควัน และยอมไม่ได้ที่จะเห็นเพื่อนถูกกระแนะกระแหน ทั้งที่คนถามเองนั่นแหละที่หน้าด้านควงคู่หมั้นคนอื่นออกงาน

“ยัยมนต์! มาก็ดีแล้ว รีบไปเตรียมอาหารกับเค้กให้คุณอาเขาสิ ใกล้จะได้ฤกษ์แล้วนะ” เสียงของนิตยาดังขัดขึ้น ทำให้จิรพิมนตร์ต้องเลี่ยงออกมาจัดเตรียมเค้ก ทิ้งให้ณัฐกานต์ยืนประจันหน้ากับนภัสสรอย่างไม่มีใครยอมใคร

ภายในห้องจัดเตรียมอาหาร จิรพิมนตร์ก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กความเรียบร้อยของเค้กวันเกิดก้อนใหญ่

“ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมายัยมนต์ ทำไมมาช้าจัง” มารดาสาวเท้าตามเข้ามาบ่นไม่หยุด

“รถติดนิดหน่อยค่ะแม่” เธอตอบสั้นๆ ขณะที่ณัฐกานต์รีบเดินตามเข้ามาไหว้มารดาเพื่อนแล้วทรุดตัวนั่งลงข้างๆ อย่างเซ็งๆ

เมื่อทุกอย่างพร้อม ทั้งคู่จึงกลับออกมานั่งที่โต๊ะรับรอง ท่านรัฐมนตรีทวีปเห็นว่าที่ลูกสะใภ้เดินกลับเข้ามาจึงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“หนูมนตร์ ว่างๆ ก็มาลองฝึกงานที่โรงแรมของอาบ้างนะ อย่ามัวแต่คลุกตัวอยู่แต่ในร้านขนมเลย อีกหน่อยแต่งงานกับเจ้าดนัยไป จะได้ช่วยกันบริหารงาน หนูต้องเริ่มฝึกเอาไว้ตั้งแต่วันนี้นะลูก”

“ขอบคุณค่ะคุณอา แต่ช่วงนี้มนตร์ยังไม่ค่อยสะดวกเลยค่ะ ร้านเบเกอรี่ยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไหร่”

“จะไปเหนื่อยทำเองทำไมกันล่ะหนูมนต์ เรื่องขนมเรื่องอาหารก็ให้ลูกน้องจัดการไป เรามีหน้าที่คุมพนักงานกับรับเงินก็พอ ถ้าคนไม่พอหรือขาดเชฟฝีมือดีก็บอกอาได้นะ อาจะส่งคนจากโรงแรมไปช่วย” ชายสูงวัยกล่าวอย่างใจดี

“ขอบคุณจริงๆ ค่ะคุณอา”

ไม่นานนัก พนักงานก็เริ่มเคลื่อนย้ายเค้กวันเกิดก้อนโตงดงามออกมาเตรียมอวยพรให้แก่เจ้าภาพ แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเริ่มร้องเพลงอวยพรวันเกิดอยู่นั้น เสียงฮือฮาจากหน้าประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำให้คนทั้งงานต้องหยุดชะงัก!