บทที่ 6 เจอกันด้วยความบังเอิญ

จากวันนั้นผ่านมาสองสัปดาห์ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาเรียกได้ว่าค่อนข้างดีมากสำหรับพิมพ์ดาวเพราะไม่เคยได้รับการเอาใจใส่แบบนี้มาก่อนจึงเคลิ้ม

ชีวิตของเธอในตอนนี้ดีกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า ตั้งแต่มีเขาอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป จนกลัววันหนึ่งถ้าแยกจากกันเธอจะทำใจลำบาก

“พิมพ์ดาว”

“หืม” คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงตื่นจากภวังค์ ก่อนแหงนหน้ามองคนตัวโต

“เหม่ออะไรของเธอ”

“เปล่า” เผยยิ้มอ่อน

“ฉันจะไปทำงานแล้ว” คิลเลียนรวบเอวคอดพร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้าสู่วงแขน จากนั้นจุมพิตหน้าผากมนด้วยความอ่อนโยนแล้วกดจูบแก้มขาวเนียน

“ไปทำงานดี ๆ นะ” โบกมือลาคนตัวโตก่อนปิดประตูห้อง หมุนตัวเดินไปนั่งยังโซฟาหรูกลางห้อง

ทุกวันช่วงเช้าคิลเลียนมักรบเร้าให้พิมพ์ดาวไปส่งเขาเป็นประจำ บ่อยครั้งทำเอาใจสาวหวั่นไหวกับการกระทำอีกฝ่ายอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ย่อมทราบดีตอนจบเป็นเช่นไรแต่ไม่วายเผลอไผลและหลงใหลไปกับสิ่งนั้น

“เฮ้อ…” เธอรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปไวเหลือเกิน แค่ไม่เท่าไรผ่านมาแล้วสองสัปดาห์

รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาข้างในรั้วคฤหาสน์ แล่นไปจอดยังโรงรถก่อนเจ้าของจะเปิดประตูก้าวลงมา เผยให้เห็นร่างของคิลเลียน

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเบื้องหน้าครู่หนึ่ง จากนั้นยกเท้าหนาเดินเข้าไปหาคนข้างในบ้านซึ่งกำลังรอคอยตัวเองอยู่

“มาแล้วเหรอ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นเมื่อคิลเลียนปรากฏ

“ครับ แม่สบายดีไหม” พูดพร้อมหย่อนก้นนั่งลงตรงข้ามแม่บุญธรรม

“สบายดี”

“พ่อล่ะครับ” ว่าพลางกวาดสายตามองรอบบริเวณ

“ไม่อยู่ออกไปข้างนอก”

“อ๋อ” พยักหน้ารับรู้

“คิลเลียนล่ะสบายดีหรือเปล่า หายหน้าหายตาไปเลย” รัตนาถามพลางสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่ม

แม้คนตรงหน้าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่เธอรักดั่งลูกในไส้เพราะเธอมีลูกไม่ได้จึงรับคิลเลียนมาอุปการะเมื่อสิบห้าปีที่แล้วจากบ้านเด็กกำพร้า

“สบายดีครับ”

“คิลเลียน เรื่องนั้นแม่ขอได้ไหม แม่อยากให้ลูกปล่อยวาง”

“ถ้าเป็นเรื่องนั้นคงไม่ได้หรอก” แววตาคมกริบฉายด้วยความเด็ดเดี่ยว ในเมื่อเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจจะทำไม่มีทางล้มเลิกเด็ดขาด

เพราะความทุกข์ที่ได้รับตลอดมายังคงตราตรึงในใจ ยากจะสลัดทิ้งง่ายดายต้องเอาคืนเท่านั้นถึงจะสาสมกับความรู้สึกเคียดแค้น

“เฮ้อ” รัตนาไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมชายหนุ่มอย่างไรดีอีกคนรั้งจะแก้แค้นให้ได้ เธอแค่อยากให้คิลเลียนปล่อยวางแล้วเริ่มต้นใหม่กับชีวิตใหม่ เลิกจมปลักกับอดีตแสนเจ็บปวด

“แม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ทำให้ครอบครัวเราเดือดร้อนเด็ดขาด” แม้จะไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ เขาก็รักคนให้ชีวิตใหม่กับตัวเอง แต่ความแค้นและเกลียดที่มีในใจก็ต้องสะสาง ไม่มีทางปล่อยวางง่ายดาย

“แล้วผู้หญิงที่อยู่คอนโดกับลูกคือใครล่ะ”

“แม่รู้เหรอครับ”

“อืม”

“คงปิดบังแม่ไม่ได้สินะครับ” ไม่แปลกใจเลยทำไมรัตนาถึงรู้เรื่องพิมพ์ดาว เพราะเรื่องของเขาคงไม่มีทางเล็ดลอดพ้นสายตาหญิงวัยกลางคน เนื่องจากรัตนาและสามีของเธอเป็นคนมีอิทธิพลมาก

“คนรักของลูกเหรอ”

“เปล่าครับ”

“แล้วเป็นอะไรกัน ปกติลูกไม่ชอบให้ใครอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ” รัตนาถามด้วยความสงสัย เลี้ยงดูอีกฝ่ายตั้งหลายปีย่อมทราบนิสัยใจคอดีจึงค่อนข้างแปลกใจอยู่ ๆ ลูกชายพาผู้หญิงไปอยู่ด้วย

“เพื่อนครับ”

“เพื่อนแน่เหรอ”

“ครับ เป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนม.ปลายด้วยกัน”

“งั้นเหรอ แม่ไม่เห็นรู้จักคนนี้เลย” รัตนายังคงไม่คลายความสงสัย เธอก็อยากรู้เช่นกันคิลเลียนจะกล้าพูดตรง ๆ หรือเปล่า

“เพื่อนเก่าไม่ค่อยสนิทกันครับ พอดีเธอมีปัญหานิดหน่อยผมเลยให้มาอยู่ด้วย”

“อ๋อ แบบนี้เหรอ” รัตนาพูดพลางอมยิ้มกับถ้อยคำของชายหนุ่ม จากแหล่งข่าวที่ทราบมาทั้งคู่เป็นมากกว่าเพื่อน แต่กระนั้นไม่ได้เซ้าซี้มากนัก คิลเลียนอยากบอกเมื่อไรเดี๋ยวบอกเอง

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“อย่าลืมลงมากินข้าวด้วย” เอ่ยบอกไล่หลังชายหนุ่มก่อนเขาจะตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด

ยามค่ำคืนภายในห้องนอนขนาดใหญ่ คิลเลียนมองพระจันทร์และดวงดาวเปล่งประกายบริเวณระเบียง

ความเงียบช่วงในตอนกลางคืนทำให้พานคิดถึงคนตัวเล็ก ไม่รู้ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะแม่สั่งให้นอนบ้านคืนนี้ยังคงอยู่กับพิมพ์ดาว

“คิดถึงชะมัด”

เกือบครึ่งชั่วโมงเขายืนริมระเบียง ก่อนหันหลังเข้าข้างในไปล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซซ์ซึ่งค่อนข้างว่างเปล่ายิ่งนัก ปกติทุกคืนจะนอนกับพิมพ์ดาว เมื่อต้องนอนคนเดียวไม่ค่อยชินเอาเสียเลย

“เฮ้อ…เธอทำอะไรกับฉันกันแน่ พิมพ์ดาว” แขนกำยำยกขึ้นก่ายหน้าผากอย่างครุ่นคิด แม้พยายามข่มตาหลับแค่ไหนก็ไม่สามารถสลัดภาพพิมพ์ดาวออกจากหัว กระทั่งตีหนึ่งกว่าหนังตาเริ่มหย่อนจนปิดในที่สุด

ร่างอรชรของพิมพ์ดาวกำลังเลือกซื้อของยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งบริเวณโซนอาหารอย่างเหงาหงอย

สามวันผ่านมาแล้วคิลเลียนไม่กลับมาหากันเลย วันแรกที่หายไปเขาโทรบอกจะไปนอนบ้านแต่สองวันให้หลังเขาไม่ได้บอกอะไรหายไปอย่างดื้อ ๆ

ระหว่างหญิงสาวกำลังเดินไปหยิบผักจึงไม่ทันได้มองตรงหน้าเผลอชนเข้ากับใครคนหนึ่ง โชคดีอีกฝ่ายคว้ารับเธอได้ทันทำให้ไม่หกล้มกระทบคาพื้น

“คิลเลียน” เมื่อเงยหน้าขึ้นทำให้รู้ว่าเจ้าของอ้อมกอดคือใคร ไม่วายฉีกยิ้มกว้างให้เขาด้วยความดีใจ

“พิมพ์ดาว” ชายหนุ่มเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึงเธอจะมาอยู่ที่นี่

“พี่คิลเลียนคะ”

เสียงแหลมของใครคนหนึ่งดังขึ้น คิลเลียนรีบปล่อยพิมพ์ดาวทันทีและแสร้งทำเป็นไม่รู้จักคนตัวเล็กตรงหน้า ขณะเดียวกันนิรินเดินมาคล้องแขนกำยำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“พี่คิลเลียนมาอยู่ตรงนี้เอง” ส่งยิ้มหวานเยิ้มแก่ชายหนุ่มทำราวกับบริเวณนั้นมีแค่เธอกับเขาเพียงสองคน ไม่สนใจพิมพ์ดาวกำลังมองคนทั้งสองด้วยความเจ็บปวด

“ได้ของที่ต้องการแล้วเหรอ” ปากถามนิรินแต่สายตาชำเลืองมองพิมพ์ดาวเพื่อสังเกตปฏิกิริยา

“ผู้หญิงคนนี้คือใคร รู้จักกันเหรอ” นิรินหันไปจ้องพิมพ์ดาวซึ่งยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน

ด้วยความหึงหวงที่มีต่อคิลเลียน เลยมองพิมพ์ดาวด้วยสายตาไม่เป็นมิตรและกระชับกอดแขนแกร่งแน่นกว่าเดิม

“ไม่รู้จักกัน” เอ่ยตอบเสียงเรียบโดยไม่รู้ตัวสักนิดพิมพ์ดาวมีสีหน้าสลดลงจากคำบอกของเขา

“ไปกันเถอะ เดี๋ยววันนี้นิรินทำอาหารให้ทาน” บอกด้วยเสียงออดอ้อน จากนั้นพาคิลเลียนเดินไปจากบริเวณนั้นด้วยกัน

“ไม่รู้จักกันเหรอ” เสียงหวานพึมพำพลางปรายตามองแผ่นหลังกว้างก่อนก้มหน้าคอตก ครู่ต่อมาหยาดน้ำใสไหลรินข้างแก้มนุ่ม หญิงสาวไม่รู้ตัวขณะเดียวกันคิลเลียนเหลียวหลังมองเธอ

มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาข้างพวงแก้มจนเกลี้ยง สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามไม่คิดมากกับเรื่องเมื่อสักครู่ ย่อมทราบดีสถานะของเธอมีค่าแค่คู่นอน ไม่มีสิทธิ์หึงหวงหรือล้ำเส้น ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอยู่กับใครก็ตาม

พิมพ์ดาวสงบสติอารมณ์พักหนึ่งก่อนไปคว้ารถเข็นแล้วตรงไปชำระเงินทันที นาทีนี้เธอไม่มีอารมณ์จะซื้อของอีกแล้วนอกจากอยากกลับไว ๆ

ต่อให้เข้าใจสถานะระหว่างเธอและเขาดีแต่ก็ไม่สามารถสั่งใจให้หยุดเจ็บได้ คงต้องทนเจ็บอยู่อย่างนั้นและเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ในก้นบึ้งลึกของหัวใจโดยไม่ให้เขาล่วงรู้

“สำหรับนายฉันเป็นได้แค่ไหน” เอ่ยพึมพำกับตัวเองพร้อมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยระหว่างเดินทางกลับคอนโด

หลังจากกลับมาถึงห้องพัก หญิงสาวจัดการเก็บของที่ซื้อมานำไปไว้ในห้องครัวก่อนอาบน้ำให้เรียบร้อย แล้วมาล้มตัวนอนบนเตียง

ดวงตากลมโตจ้องมองเพดานห้องท่ามกลางความมืด เพราะคนตัวเล็กไม่คิดจะเปิดไฟเลย

ครืด!

“จะโทรมาทำไม คิลเลียน” คว้าโทรศัพท์ขึ้นดูเบอร์ปลายทางโดยไม่ได้กดรับสายก่อนนำวางไว้ดั้งเดิม กระทั่งเสียงเงียบลง

หนึ่งปีเท่านั้นเธอจะอยู่ในสถานะความสัมพันธ์อึดอัด หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เปลือกตาบางเริ่มหย่อนลงทีละนิดจนในที่สุดพิมพ์ดาวเข้าสู่ห้วงนิทรา