ตอนที่ 10 เพลิงปรารถนา NC

“เธอต้องการอะไรอีก... ตอนที่ตกลงกัน เธอจะยอมฉันทุกอย่างไม่ใช่เหรอ” แทนที่จะเป็นเสียงตวาดข่มขู่ แต่มันกลับเป็นเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหู ปรเมศวร์หรุบตาลงต่ำซ่อนความดุดันไว้ใต้แผงขนตา พลอยนภัสสั่นสะท้านไปทั้งตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูงที่คุกคามเข้ามา

“เธอรู้ดีอยู่แล้ว... ว่าฉันต้องการอะไร” เขาย้ำอีกครั้ง สายตาคมกริบคู่นั้นหลอกหลอนเธอมาตลอดสามปีที่แยกจากกัน พลอยนภัสพยายามบอกตัวเองว่าเธอตัดสินใจถูกแล้วที่ทิ้งเขามา เพื่อหนีจากการควบคุมของคนที่มีฐานะต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่ในยามค่ำคืน ความฝันกลับทรยศความจริง มันตอกย้ำว่าเธอไม่เคยลบเขาออกไปจากใจได้เลย

หลังจากถูกเธอไล่ตะเพิดออกจากหน้าห้อง ปรเมศวร์ระบายอารมณ์ด้วยวิสกี้เข้มข้นที่บาร์ชั้นล่าง คำครหาจากปากเสี่ยชัชที่ว่าเธอขายตัวยังคงบาดลึกอยู่ในใจ จนความเมามายแปรเปลี่ยนความรักให้กลายเป็นความบ้าคลั่ง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูที่หนักหน่วงทำให้พลอยนภัสต้องจำใจเปิดออก และเธอก็ต้องชะงักเมื่อพบกับร่างสูงที่คุ้นเคยในสภาพที่กลิ่นวิสกี้เข้มข้นโชยพุ่ง

“ฉันคิดว่าคุณกลับไปแล้วเสียอีก... คุณปรเมศวร์” หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น พยายามจะปิดประตูหนีแต่ฝ่ามือหนากลับดันไว้แน่น

“ฉันมาทวงสัญญาที่เธอให้ไว้... สัญญาที่แลกกับอิสรภาพของน้องชายเธอไงพลอย”

“คุณเมามากแล้ว กลับไปพักเถอะค่ะ พรุ่งนี้ฉันมีสอนแต่เช้า” เธอพยายามอ้างเหตุผล แต่กลับถูกสายตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผา

“สอนงั้นเหรอ? หึ... อันที่จริงมันก็คืองานของเธอไม่ใช่หรือไง งานขายตัวแลกกับเงินน่ะ!” คำดูถูกที่หลุดออกมาจากปากคนที่เคยรักที่สุดทำเอาพลอยนภัสหน้าชา ปรเมศวร์กระชากข้อมือบางให้ถลาเข้าหาอกแกร่งอย่างแรง “หรือสิ่งที่ฉันพูดมันไม่จริงล่ะ หืม์!!!”

“ถ้าคุณเลือกจะเชื่อขี้ปากคนอื่น มากกว่าสิ่งที่ฉันเป็น ฉันก็ไม่มีอะไรจะอธิบาย!” เธอตวาดกลับทั้งน้ำตา แต่เขากลับไม่ฟังซ้ำยังถือวิสาสะผลักร่างบางเข้าไปในห้องนอนแล้วล็อกประตูทันที เขาใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างตรึงไหล่เธอไว้กับผนัง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของลมหายใจร้อนผ่าว

“คุณปรเมศวร์ อย่านะคะ... อื้อ!!”

เสียงประท้วงถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาบนปากอิ่มอย่างจาบจ้วง จูบของเขาเต็มไปด้วยรสขมของสุราและโทสะที่คลุ้มคลั่ง เขาบังคับให้เธอเปิดปากรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาตักตวงอย่างเอาแต่ใจ

“อย่ามาขอร้องฉัน... เพราะสิ่งที่เธอต้องการ ฉันทำให้เธอหมดแล้ว!” เขาคำรามชิดริมฝีปากที่สั่นระริก

พลอยนภัสเบิกตากว้างด้วยความช็อก น้ำตาไหลรินอาบแก้มเมื่อรับรู้ว่าเขามองเธอเป็นเพียง ‘สินค้า’ ที่ซื้อมาด้วยราคาแพง หญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอและเนินอกอวบหยุ่นภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อบางเบา ความเย็นของเนื้อผ้าตัดกับความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้บีบเค้นไปตามสัดส่วนอย่างป่าเถื่อน

สัมผัสที่รุนแรงและตามใจชอบของเขาทำให้พลอยนภัสตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่ไหว มันคือความอัปยศที่ปนเปไปกับความรัญจวนใจที่ร่างกายเจ้ากรรมดันตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย เธอได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากในอ้อมกอดของชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งโลกทั้งใบ แต่ในนาทีนี้เขากลับกลายเป็นซาตานที่กำลังพรากศักดิ์ศรีของเธอไปอย่างไม่ปรานี

“เรามารื้อฟื้นอดีตของเรากันเถอะ... พลอย”

น้ำเสียงที่กระซิบชิดใบหูนั้นเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พลอยนภัสไม่อาจต้านทาน หญิงสาวพยายามดันแผงอกแกร่งที่ร้อนดั่งไฟนั้นออกห่างอย่างสุดกำลัง

“คุณเมศวร์... ตั้งสติหน่อยเถอะค่ะ ฉันไม่อยากทำลายครอบครัวคุณ!”

“มันไม่เกี่ยวกัน!” เขาตวาดเสียงต่ำอย่างเอาแต่ใจ

“ไม่เกี่ยวยังไงคะ! ฉันไม่มีวันยอมขายตัวให้กับคนที่มีเมียแล้วเด็ดขาด!”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันกับมิ้นเราจบกันไปนานแล้ว!” ปรเมศวร์คำรามพร่า แววตาที่จ้องมองมานั้นสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด

“เขาซุกชู้จนมีคลิปฉาวหลุดออกมาประจานไปทั่วขนาดนั้น เธอยังจะให้ฉันโง่รั้งเขาไว้อีกเหรอ!”

พลอยนภัสชะงักไปกับความจริงที่หลุดออกมาจากปากเขา เธอเห็นรอยร้าวลึกในดวงตาคมกริบคู่นั้น ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ปรเมศวร์ก็บดจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันทั้งดูดดื่ม ล้ำลึก และเต็มไปด้วยแรงโหยหา จนร่างบางเผลอแนบชิดเข้าหาแผงอกแกร่งตามสัญชาตญาณที่คุ้นเคย

เธอเกลียดตัวเองที่เผลอลืมไปเสียสนิท... ว่าอ้อมกอดของชายคนนี้แข็งแกร่งและอบอุ่นเพียงใด ลืมไปเสียสิ้น... ว่าเพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาของเขาก็สามารถจุดไฟในตัวเธอให้ลุกโชนขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

ความจริงแล้วเธอไม่ได้ต้องการเพียงแค่ร่างกายของเขา แต่ลึกซึ้งไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ พลอยนภัสยังคงโหยหาสัมผัสของเขาที่เธอทำหล่นหายไปเมื่อสามปีก่อน

ปรเมศวร์รั้งร่างบางให้เอนลงบนเตียงนุ่ม ร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามทาบทับลงมาจนเธอแทบจมไปกับที่นอน ความร้อนจากกายชายแผ่ซ่านจนเธอหายใจติดขัด

“ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ... คุณเมศวร์...” เธอพยายามประคองสติที่แตกกระเจิง แต่กลับได้รับเพียงเสียงครางเคร่าในลำคอของชายหนุ่มเป็นคำตอบ ฤทธิ์สุราและตัณหาทำให้เขาหูอื้ออึงจนไม่รับฟังสิ่งใด

ฝ่ามือร้อนจัดครอบครองปทุมถันคู่สวยภายใต้ชุดนอนเนื้อบาง เขาขยำเฟ้นอย่างหนักมือตามอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่าน พลอยนภัสสะดุ้งตัวโยน ความซ่านสยิวแล่นปลาบไปตามไขสันหลังจนขาเรียวสั่นระริก ร่างกายของเธอช่างทรยศต่อคำด่าทอ เพราะมันกำลังตอบสนองต่อรสรักที่ป่าเถื่อนนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

“พลอย... ฉันต้องการเธอ... ต้องการแค่เธอคนเดียว” ใบหน้าคมสากซุกไซ้ลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีแดงจัดกระจายไปทั่วผิวขาวลออ อุ้งมือใหญ่ยังคงเคล้นคลึงยอดอกแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ฉีดพล่าน

“พลอยเจ็บค่ะ... คุณเมศวร์ เบาหน่อย...”

เสียงประท้วงที่แสนเบาหวิวหายเข้าไปในลำคอ เมื่อปรเมศวร์ครอบครองยอดถันด้วยอุ้งปากอุ่น ลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดดึงอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับจะชดเชยวันเวลาสามปีที่สูญเสียไป ความอ่อนโยนที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ดุเดือดจนแทบจะเผาไหม้คนใต้ร่าง

พลอยนภัสบิดกายเร่าด้วยความรัญจวนใจที่ปนเปไปกับความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ เธอรู้ดีว่าเมื่อแสงตะวันของวันพรุ่งนี้มาถึง ทุกอย่างระหว่างเขาและเธอจะเปลี่ยนไปตลอดกาล แต่ในนาทีนี้... เพลิงราคะที่เขาจุดขึ้นกำลังแผดเผาให้เธอหลอมละลาย และยอมศิโรราบให้อ้อมกอดที่เธอแสนโหยหานี้อย่างสิ้นเชิง