LOGINอารัญขับรถออกจากบ้านหลังจากทานอาหารกลางวันกับบิดาแล้ว เรื่องที่เขาไปนอนกับอดีตคนรักของน้องชายยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด และเมื่อรถผ่านตัวเมืองสระบุรีชายหนุ่มก็แวะที่คลินิกแห่งหนึ่งเพื่อปรึกษาเรื่องการตรวจเลือด คุณหมอแนะนำว่าถ้าจะให้ผลการตรวจที่แน่นอนต้องรอเวลาให้ผ่านไปอย่างน้อยสองสัปดาห์และถ้าจะให้แม่นยำที่สุดก็ให้มาตรวจหลังจากครบเวลาหนึ่งเดือนแล้ว
ชายหนุ่มเดินออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังก่อนจะแวะที่ร้านของฝากซื้อกะหรี่ปั๊บไปฝากครอบครัวของลุงมงคล
เมื่อขับรถมาถึงออฟฟิศก็รีบเอาของฝากไปให้อลิดาที่นั่งทำงานอย่างตั้งใจ
“งานยุ่งไหมส้มโอ”
“พี่อารัญ กลับมาแล้วเหรอคะ ขับรถเหนื่อยไหม”
“ไม่เหนื่อยเลย พี่ซื้อขนมมาให้นะไม่รู้จะชอบหรือเปล่า” อารัญส่งถุงขนมให้กับหญิงสาวที่ยิ้มรับเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา
“หนูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่พ่อกับแม่ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“ตอบว่าไม่ชอบไม่กลัวพี่เสียใจเหรอ”
“ไม่ค่ะก็หนูพูดความจริง พี่กินกาแฟมาหรือยังคะเอาไหมเดี๋ยวหนูสั่งให้”
“ยังไม่ได้กินเลยแต่ไม่เอากาแฟดีกว่ามีอย่างอื่นแนะนำไหม อยากได้อะไรที่มันสดชื่น”
“งั้นเข้าไปรอในห้องเลยค่ะเดี๋ยวหนูไปเอามาให้ เอาขนมด้วยไหมคะ”
“ไม่ล่ะ”
ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องทำงานเปิดคอมพิวเตอร์ยังไม่ทันได้จับเมาส์ประตูห้องทำงานก็เปิดออก
“เอาอะไรมาให้พี่เหรอ”
“อะโวคาโด้ปั่นน้ำผึ้งนมสดกับองุ่นสดๆ จากไร่ค่ะ พี่อารัญลองชิมสิว่าอร่อยไหม”
“องุ่นไร่เราก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว”
“หนูหมายถึงอะโวคาโด้ปั่นค่ะ พี่อารัญชิมดูสิว่ารสชาติโอเคไหม” อลิดาคะยั้นคะยอและรอลุ้นคำตอบ
อารัญส่ายหัวก่อนจะหยิบขึ้นมาดูดแล้วก็ยิ้มเพราะรสชาติของน้ำปั่นที่หอมหวานชื่นใจ
“อร่อยดีนะ ไม่หวานจนเกินไป แบบนี้พี่ชอบเลยล่ะ”
“หนูจะจดไว้นะคะว่าพี่อารัญชอบรสชาตินี้ สั่งครั้งหน้าน้องพนักงานจะได้ทำได้ถูก”
“ทำไมต้องจดด้วยล่ะหรือปกติเข้าไม่ได้ทำรสชาตินี้เหรอ”
“ไม่ค่ะ อันนี้หนูเป็นคนทำเอง”
“พอพี่บอกว่าอร่อยส้มโอเลยบอกว่าทำเอง ถ้าพี่บอกไม่อร่อยส้มโอก็คงบอกว่าเป็นพนักงานที่ร้านทำใช่ไหม”
“ใครจะทำแบบนั้นกันล่ะ หนูไม่คุยกับพี่แล้ว ไปทำงานดีกว่า” เธอสะบัดหน้าเชิดก่อนจะเดินออกจากห้องไป
อารัญหัวเราะกับท่าทางของหญิงสาว เขานั่งทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงานพอออกมาจากห้องก็เห็นว่าอลิดายังนั่งทำงานทั้งที่เลยเวลาเลิกงานไปแล้ว
“ทำยังไม่กลับล่ะส้มโอ งานมีปัญหาหรือเปล่า”
“ไม่มีหรอกค่ะ แต่หนูรอพี่ชมพู่เคลียร์บัญชี พี่อารัญกลับเลยก็ได้ค่ะ มาเหนื่อยๆ จะได้ไปพัก”
“อือ พี่ไปนะ”
เมื่ออลิษาผู้เป็นพี่สาวทำงานเสร็จแล้วก็เดินมาตามน้องสาวที่ออฟฟิศ
“กลับกันได้แล้วส้มโอ”
“พี่ชมพู่ทำบัญชีเสร็จแล้วเหรอคะ”
“เสร็จเรียบร้อยแล้วไปกันเถอะ”
“อือ” หญิงสาวลุกขึ้นปิดไฟและเตรียมจะเดินออกจากออฟฟิศ
“ส้มโอนั่นถุงอะไร”
“เกือบลืมไปเลย พี่อรัญซื้อกะหรี่ปั๊บมาฝากค่ะ”
“พี่ได้ยินพ่อกับแม่บ่นว่าอยากจะกินอยู่พอดีเลยนะสงสัยได้กินสมใจอยาก พี่ซื้อที่ตลาดให้ก็ไม่กินบอกอยากจะกินเจ้าดังของสระบุรี”
....
เมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านอลิษาก็เดินไปยังบ้านของตัวเองที่ติดกันส่วนอลิดาก็เดินเข้ามาด้านในบ้านที่ตอนนี้มารดากำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว
“กลิ่นหอมจังเลยค่ะแม่ทำอะไรคะ”
“แม่ทำต้มยำปลาช่อนจ้ะ พอดีไปตลาดเห็นชาวบ้านเขาเอาปลาช่อนมาขาย”
“น่ากินจังเลยค่ะ แม่คะพี่อารัญซื้อกะหรี่ปั๊บมาฝากด้วยค่ะ”
“แม่กับพ่อกำลังอยากกินอยู่พอดีเลย”
“อารัญกลับมาแล้วเหรอลูก” คุณมงคลเดินตามเข้าในครัว
“ค่ะพ่อ พี่อารัญมาถึงตอนบ่ายๆ”
“พ่อว่าเย็นนี้เราตักกับข้าวไปให้พี่เขาดีไหม เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพคงเหนื่อยจนไม่มีเวลาทำและถ้าชวนมาก็คงบอกอีกว่าเกรงใจ”
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันทำไว้เยอะเลย”
“แม่ตักใส่ปิ่นโตรอเลยก็แล้วกันนะคะหนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
มารดาของหญิงสาวตักต้มยำปลาช่อนกับผัดผักรวมมิตรและข้าวสวยร้อนๆ ใส่ปิ่นโตรอให้อลิดาเอาไปให้ชายหนุ่มที่บ้าน
“ทำไมมันเยอะจังคะ พี่เขากินคนเดียวไม่หมดหรอก”
“ก็ให้หนูกินเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยนะ” มงคลตอบลูกสาวเพราะเขาเป็นคนบอกให้ภรรยาตักกับข้าวใส่ให้พอสำหรับทานสองคน
“ทำให้หนูต้องกินเป็นเพื่อนพี่เขาด้วยนะคะพ่อ พี่อารัญเขาโตแล้วกินข้าวคนเดียวก็ได้ค่ะ”
“ลุงอิทธิโทรมาบอกนะว่าฝากให้เราช่วยดูแลพี่เขาหน่อย พี่เขาผ่านอะไรมาเยอะลุงไม่อยากให้เขาต้องเหงาอยู่ที่บ้านคนเดียว หนูไปกินข้าวกับพี่เขา ชวนเขาคุยหน่อยนะ”
“อ๋อ....หนูเข้าใจแล้วค่ะ งั้นขอไข่เจียวอีกอย่างได้ไหมกับข้าวแค่นั้นหนูกลัวกินไม่อิ่ม”
“หนูเจียวเองไหมล่ะ แม่เจียวหนูก็บ่นไม่ถูกใจ”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวรีบล้างมือเดินเข้าครัวจัดการเจียวไข่จากนั้นใส่ปิ่นโตอย่างคล่องแคล่ว
“ขี่รถดีๆ นะส้มโอ”
“ค่ะแม่”
หญิงสาวขี่รถจักรยานยนต์ลัดเลาะมาตามทางเล็กๆ ที่เธอมักใช้ประจำเวลาจะมาที่ไร่แห่งนี้
“พี่อารัญ พี่อารัญ พี่อยู่ไหมคะ” อลิดาตะโกนเรียกขณะกำลังจอดจักรยานยนต์คันเก่ง
“พี่อยู่ข้างในมีอะไรหรือเปล่าส้มโอ” เขาตะโกนกลับ
“แม่ให้เอากับข้าวมาให้ค่ะ” หญิงสาวเดินเข้ามาในตัวบ้านแล้วตรงเข้าไปในห้องครัวจัดเตรียมอาหารใส่จานอย่างคุ้นเคย
“วันนี้คุณป้าทำอะไรมาให้เหรอ”
“ต้มยำปลาช่อน ผัดผักแล้วก็ไข่เจียวค่ะ”
“น่ากินจังเลย”
“กินกันเลยไหมคะหนูหิวแล้ว”
“เอากับข้าวมาให้พี่แล้วทำไมถึงบอกว่าตัวเองหิวล่ะ”
“ก็พ่อให้หนูมากินเป็นเพื่อนพี่อารัญนี่ค่ะ” หญิงสาวพูดแล้วตักข้าวใส่จานและนั่งลงก่อนเจ้าของบ้าน
“อร่อยไหมคะ” เธอถามเมื่อทานไปได้สักพัก
“อร่อยทุกอย่างเลย ตั้งแต่พี่มาอยู่ที่นี่พี่รู้สึกว่าน้ำหนักเยอะเลย นี่ถ้าไม่วิ่งทุกเช้ามีหวังได้ลงพุงแน่ๆ”
“ไข่เจียวล่ะอร่อยไหม”
“ถ้าให้พี่เดานะไข่เจียวนี่ส้มโอทำเองใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“ไหนบอกว่าทำกับข้าวไม่เป็น พี่ว่าไข่เจียวก็อร่อยนะไม่อมน้ำมันเลย”
“หนูทำเป็นแค่ไม่กี่อย่างค่ะ ที่ทำอร่อยก็มีไข่เจียวกะเพราเนื้อเพราะหนูชอบกินค่ะ”
“เลือกทำที่ตัวเองชอบใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ที่บ้านไม่มีใครกินเนื้อ หนูเลยต้องทำเอง พี่อารัญกินเนื้อไหม”
“กินครับ เมนูโปรดพี่ก็แกงเขียวหวานเนื้อยิ่งได้กินกับขนมจีนยิ่งอร่อย”
“แล้วพี่ทำเป็นไหมคะ”
“พอทำได้นะ แต่ก็เปิดกูเกิ้ลดูทุกครั้ง”
“พรุ่งนี้กลางวันเราทำเมนูนี้กินไหม หนูจะฝากพี่ชมพู่ซื้อของให้”
“อยากกินเหรอ”
“ค่ะอยากกิน พี่ไม่ว่าใช่ไหมถ้าเราจะทำที่บ้านพี่ตอนกลางวัน ถ้าเตรียมของครบก็ไม่น่าจะเสียเวลามาก”
“อือ แต่ต้องช่วยกันทำนะพี่กลัวทำออกมาไม่อร่อยแล้วส้มโอจะโทษว่าเป็นความผิดของพี่”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องของสดเองค่ะ”
อารัญมองแววตาของหญิงสาวที่ตอนนี้มันชัดเจนแล้วว่าเธอเองก็คิดถึงและมีความต้องการไม่ต่างจากเขาชายหนุ่มก้มลงจูบเร่าร้อนดูดดื่ม แล้วถอดชุดของหญิงสาวออกอย่างรวดเร็ว“เมียพี่สวยมาก สวยทั้งตัว ยิ่งชุดที่ใส่วันนี้เซ็กซี่มาก ในงานมีหนุ่มๆ มองเมียของพี่ไหม”“มีสิคะแต่หนูไม่สนใจมองคนอื่นหนูมองแค่พี่อารัญคนเดียว”“ตอบได้น่ารักมากครับ พี่ก็มองแค่ส้มโอคนเดียว พี่คิดถึงส้มโอที่สุด คืนนี้พี่ขอทั้งคืนนะครับ”“ถ้าพี่ไหวหนูก็ไหว” หญิงสาวตอบอย่างท้าทายแล้วเขาก็กระตุกปมผ้าเช็ดตัวออก ดึงมือของหญิงสาวมาจับแท่งร้อนที่มันขยายตัวอย่างรวดเร็ว“พี่อารัญ....” เธออยากจะดึงมือกลับแต่เขาก็จับไว้ให้เธอค่อยๆ รูดขึ้นลงช้าๆ“อื้ม....มือส้มโอนิ่มที่สุด” อารัญกระซิบริมฝีปากของชายหนุ่มเริ่มขบเม้มก็ไปตามเนื้อตัวขาวเนียนไล่ลงมาตามซอกคอและเนินอกอิ่ม ปลายลิ้นลากไปตามฐานสีสวยจนยอดถันแข็งชูชัน ก่อนจะสะบัดบนเม็ดเชอร์รี่ปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาว“อื้อ....” อลิดาปล่อยมือจากท่อนเอ็นร้อนมาจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่น เธอจนรู้สึกเสียวซ่าน หน้าท้องแบนราบกระเพื่อมไปตามจังหวะการหายใจที่ถี่ขึ้น ริมฝีปากลากมาต่ำลงมาเนินเนื้อสูดกลิ่นหอมของกุหลาบท
ผ่านเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ทุกคนในบ้านรู้ว่าอารัญกับอลิดาคบกันอยู่ ส่วนคนอื่นในไร่ก็ได้แต่สงสัยแต่ไม่มีใครกล้าถามอะไรออกมา“ส้มโอเย็นนี้เข้าไปหาข้าวกินในเมืองกันดีไหม” อารัญเอ่ยปากชวนเพราะเขาไม่มีโอกาสได้อยู่กับเธอตามลำพังเลย ทุกเย็นหลังเลิกงานหญิงสาวก็จะกลับบ้าน แม้บางวันจะเอาอาหารค่ำมาที่แต่พอทานเสร็จก็รีบกลับ“เย็นนี้หนูต้องทำขนมค่ะ”“ส้มโอเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมพี่รู้สึกว่าส้มโอไม่อยากอยู่ตามลำพังกับพี่เลย พี่ทำอะไรให้ส้มโอไม่พอใจใช่ไหมหรือโกรธที่พี่บอกทุกคนเรื่องของเรา”“เปล่าหรอกค่ะ แต่หนูต้องทำขนมจริงๆ”“ถ้าอย่างนั้นวันเสาร์เราไปดูหนังกันไหม”“ได้ค่ะ” อลิดายิ้มแต่แฝงรอยเจ้าเล่ห์ไว้ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งถึงวันศุกร์ อารัญก็ออกไปดูคนงานในไร่ตามปกติ แม้เขาจะเป็นเจ้าของไร่และไม่จำเป็นจะต้องลงไปดูคนงานเองแต่ชายหนุ่มก็อยากจะเรียนรู้ทุกอย่างในแต่ละช่วงเวลาให้ได้มากที่สุดอารัญกลับเข้ามาที่ออฟฟิศเพื่อชวนอลิดาไปทานอาหารกลางวันอย่างเคย แต่พอมาถึงก็ไม่เจอกับหญิงสาว เขาจึงรีบเดินไปที่ร้านอาหารและมองไปรอบๆ ร้านแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนรัก“ชมพู่เห็นส้มโอไหมครับ”“ส้มโอออกไปแล้วค่ะ
“ทำไมทุกคนใจร้อนกันจัง ไม่มีใครถามความคิดเห็นของหนูเลยเหรอคะ” หญิงสาวดีใจที่อารัญจริงจังแต่ก็น้อยใจที่เขาไม่ถามความคิดเห็นของเธอก่อน“ก็พี่รักส้มโอมาก พี่อยากใช้ชีวิตกับส้มโอ อยากสร้างครอบครัวกับส้มโอ แต่พี่ก็ไม่ได้บังคับให้ส้มโอต้องแต่งงานกับพี่เดี๋ยวนี้สักหน่อย พี่แค่อยากให้ผู้ใหญ่รับรู้ไว้ว่าพี่จริงจังกับส้มโอจริงๆ”“แบบนี้เขาเรียกมัดมือชกหรือเปล่า แล้วพี่บอกพ่อไปไหม ว่าความสัมพันธ์ของเรามันถึงขั้นไหนแล้ว”“ไม่ได้บอกครับ พี่บอกแค่ว่าเรากำลังคบกัน พ่อของพี่ดีใจมากๆ ส่วนพ่อของส้มโอก็อนุญาตให้เราคบกัน”“ตกลงเรื่องนี้ทุกคนรู้เรื่องหมดแล้วยกเว้นหนูคนเดียวใช่ไหม ทุกคนเห็นหนูเป็นตัวตลกเหรอ”“ไม่ใช่แบบนั้นนะส้มโอ พี่ยอมรับว่าพี่ผิดที่ไม่บอกส้มโอก่อน แล้วก็ผิดที่ไม่ยอมห้ามพ่อ แต่ถ้าทุกคนรู้ว่าเราคบกันมันก็ดีไม่ใช่เหรอ เวลาออกไปเที่ยวไหนด้วยกันผู้ใหญ่จะได้ไม่เป็นห่วง ส้มโออย่าโกรธเลยนะครับเด็กดีของพี่”“หนูก็เป็นเด็กดีของพี่ตลอดนั่นแหละ มีแต่พี่ที่เป็นผู้ใหญ่ดื้อไม่ยอมฟังกันบ้างเลย” หญิงสาวถอนหายใจเพราะไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างมันจะเร็วขนาดนี้“พี่รักส้มโอมากนะครับ ส้มโออย่าโกรธพี่เลย พี่สัญญา
เมื่อเข้ามาในบ้านอลิดาก็เดินไปในครัวเปิดตู้เย็นหยิบน้ำและผลไม้ออกมาวางที่ห้องรับแขกขณะที่เจ้าของบ้านก็เดินตามมาคว้าตัวให้เธอนั่งลงบนตัก“คิดถึงจัง” อารัญทั้งกอดและหอมด้วยความคิดถึง“หนูก็คิดถึงค่ะ แต่อยากรู้มากกว่าว่าพี่อารัญเป็นอะไร เล่าให้หนูฟังนะคะ อย่าเก็บไว้คนเดียวเลยค่ะ หนูเคยบอกพี่แล้วว่าหนูจะรับฟังพี่ทุกเรื่องและจะช่วยเก็บเป็นความลับค่ะ”อารัญถอนหายใจก่อนจะเล่าว่าเขาได้ยินมารดากับพี่สาวคงเขาพูดเรื่องอะไรบ้าง อลิดารู้สึกเห็นใจเขามากๆหญิงสาวประคองใบหน้าเขาแล้วยิ้มก่อนจะหอมแก้มทั้งสองข้างอย่างให้กำลังใจ“เรื่องมันผ่านมาแล้วค่ะพี่อรัญอย่าคิดมากเลยนะคะ ลืมมันไปเถอะ ตอนนี้พี่อารัญครอบครัวที่ดีแล้วนะคะ แล้วก็ยังมีหนูที่คอยอยู่ข้างพี่ตลอด อย่าคิดถึงผู้หญิงสาวคนนั้นอีกเลย หนูขอโทษนะที่พูดแบบนี้ แต่หนูคิดว่าพี่ควรจะถอยออกมาจากเรื่องที่มันทำให้พี่ทุกข์ใจได้แล้วนะคะ”“พี่จะผิดไหมส้มโอ ถ้าจากนี้พี่จะให้แค่เงินแต่พี่จะไม่ไปเจอเขาอีก”“ไม่ผิดเลยอันที่จริงพี่ไม่จำเป็นต้องให้เงินเขาด้วยซ้ำเพราะพี่ไม่ได้เป็นคนขอร้องให้เขาพาพี่ไปเลี้ยงแต่เขาขโมยพี่ไป ถ้าเรื่องนี้ลุงอิทธิจะแจ้งความเอาผิดก็ยังได้เ
อารัญตื่นนอนแต่เช้าและวิ่งในไร่ตามปกติก่อนจะกลับมาอาบน้ำชงกาแฟดื่มและไปรออลิดาที่ออฟฟิศ“พี่อารัญ ทำไมมาเช้าจัง” อลิดาดีใจที่มาถึงออฟฟิศชายหนุ่มก็มารออยู่ก่อนแล้ว“ก็พี่คิดถึงส้มโอนี่ อย่าลืมสัญญาเมื่อคืนนะ”“นี่มาทวงสัญญาเหรอคะ”“ครับ” อารัญรีบดันให้หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้วล็อกประตูอย่างรวดเร็วพอล็อกประตูเสร็จแล้วชายหนุ่มก็ดึงหญิงสาวเขามากอดไว้แน่น อลิดาก็กอดตอบเพราะเธอเองก็คิดถึงเขามากเหมือนกันทั้งสองยืนกอดกันอยู่ในห้องทำงานพักใหญ่ก่อนที่ชายหนุ่มจะคลายอ้อมกอดออก“ยังปวดท้องอยู่ไหม” อารัญพาเธอมานั่งที่โซฟาแล้วถามด้วยความเป็นห่วง เขามีทั้งมารดาและพี่สาวจึงรู้ว่าช่วงที่เป็นประจำเดือนจะปวดท้องและหงุดหงิดมากแค่ไหน“ปวดค่ะ แต่หนูกินยามาแล้ว”“พี่ว่าหน้าส้มโอซีดมาก กลับไปนอนพักดีไหมครับ”“ช่วงเป็นเมนส์หนูก็ซีดแบบนี้ล่ะคะ พี่อารัญจะเข้าไปในไร่ไหมคะ”“เข้าครับ แต่แวะมากอดให้หายคิดถึงก่อน”“ถ้าหายคิดถึงแล้วก็เข้าไร่เถอะค่ะ”“กอดอย่างเดียวจะหายคิดถึงยังไง”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหายคิดถึงล่ะ”“มันต้องมากกว่านั้น แต่พี่รู้ว่าส้มโอยังไม่พร้อม” เขาพูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ จมูกคลอเคลียอยู่ที่พ
หลังจากทานอาหารกับครอบครัวเสร็จแล้วอลิดาก็เข้าห้องนอนและกลับออกมาอีกครั้งในเวลาไม่นาน“ส้มโอ แม่นึกว่าหนูนอนไปแล้วนะ นั่นหนูจะไปไหนล่ะลูก”“หนูจะไปขอยาแก้ปวดท้องเมนส์ที่บ้านพี่ชมพูค่ะ”“ถามพี่เขาหรือยังว่ามีไหม”“หนูไลน์ไปถามแล้วค่ะแม่ หนูขอตัวไปเอายาก่อนนะคะ ว่าจะนั่งคุยกับพี่ชมพู่สักพักแล้วค่อยกลับมาค่ะ” หญิงสาวบอกบิดามารดาก่อนจะเดินไปยังบ้านของพี่สาวที่อยู่บริเวณใกล้ๆ กัน เธอเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปซึ่งตอนนี้พี่สาวกำลังนั่งดูทีวีอยู่ส่วนพี่เขยของเธอก็เข้านอนไปแล้ว“รีบกินเลย” อลิษาส่งยาและน้ำกับน้องสาว“ขอบคุณค่ะ หนูนึกว่ายายังเหลืออยู่แต่พอดึงออกมาจากกล่องไม่เหลือเลยสักเม็ด ดีนะที่พี่มียาถ้า ทำไมผู้หญิงอย่างเราถึงต้องเป็นเมนส์ด้วยก็ไม่รู้ หนูล่ะอิจฉาคนที่เขาไม่ปวดท้องจัง”“พี่เห็นส้มโอปวดท้องทุกเดือนแบบนี้ลองไปหาหมอดีมั้ย”“จะไปหาทำไมล่ะคะพี่ปวดท้องกินยาก็หายแล้วค่ะ พี่ชมพู่ก็ปวดเหมือนหนูนี่คะ”“ตอนนี้พี่ไม่ค่อยปวดแล้วนะ กินยาแก้ปวดท้องแค่วันแรกวันเดียว”“ดีจัง พี่ทำยังไงบอกหน่อยสิ” อลิดาขยับเข้ามาใกล้ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้“ลองซื้อยาคุมมากินดูสิมันช่วยได้นะ”“จริงเหรอ”“อือ ก







