บทที่ 8 พบกันอีกครั้ง

ฝั่งตรงข้ามกับมหาลัย ภายในรถเฟอร์รารี่สีน้ำเงินคันหรู รามที่นั่งอยู่ในรถกำลังจ้องมองไปทางแม่ตัวแสบของเขาอย่างตาไม่กะพริบ พอได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขของเธอที่อยู่ตรงหน้า มันทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้ รามสาบานกับตัวเองว่าจะต้องปราบพยศเธอให้ได้ และเอาเธอมาอยู่ข้างกายเขาให้ได้ด้วยเช่นกัน

พอนึกกลับไปถึงเรื่องในคืนนั้น เขายังจำได้ดีไม่ลืม ตอนที่เขาใช่แขนโอบกอดร่างเล็กของเธอเอาไว้ มันทั้งนุ่มและหอม ริมฝีปากที่เอาแต่พูดต่อว่าเขาไม่หยุด มันยิ่งทำให้เขาอยากจับเธอมาจูบอีกหลาย ๆ ครั้ง พอได้มองเห็นใบหน้าของเธอแบบใกล้ ๆ มันยิ่งทำให้เขาอยากจับตัวเธอมาซะตอนนี้เสียให้ได้ แต่รามก็ต้องห้ามใจตัวเองเอาไว้ รอก่อนเถอะแม่ตัวแสบ!!!

“เอาไงต่อดีครับ” 

แทนเอ่ยถามผู้เป็นนายของตัวเอง เมื่อเห็นว่ารามเอาแต่นั่งจ้องหญิงสาวที่เดินอยู่ฝั่งตามข้ามมาพักใหญ่ จนตอนนี้กลุ่มของเธอได้เดินหายลับตาไปแล้ว แต่เจ้านายของเขาก็ยังมองอยู่ที่เดิมอย่างไม่ละสายตา

“กลับ” 

รามหันมาพูดกับลูกน้องคนสนิท แล้วกลับมาสนใจเอกสารในมือของตัวเองต่อ ไม่นานรถเฟอร์รารี่ที่จอดอยู่ข้างทางก็ขับออกไปสู่ถนนใหญ่จนลับตา

คาสิโน -ห้องทำงานของราม

หลังจากที่รามขับรถแอบไปดูแม่ตัวแสบของเขามา ก็กลับมานั่งทำงานจัดการเอกสารแล้วดูเรื่องรายรับรายจ่ายของคาสิโน สนามม้าและสนามรถแข่งของเขาต่อให้เสร็จ เพื่อที่จะได้มีเวลาเล่นสนุกกับแม่หนูตัวขาวน่ากินของเขาได้อย่างเต็มที่ รามไม่อยากจะรีบร้อนกับเรื่องนี้ เพราะยังไงเธอก็จะต้องเป็นของเขาอยู่แล้ว

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

“เข้ามา”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น รามเอ่ยออกไปไม่นาน ประตูหน้าห้องก็เปิดออก ร่างสูงของแทนเดินเข้ามาหาผู้เป็นนาย แล้วยื่นสิ่งของบางอย่างให้กับเจ้านายของตัวเอง รามรับมาแล้วกระตุกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เอามาให้ได้เวลาจริง ๆ หึหึ คืนนี้สนุกแน่แม่ตัวแสบของฉัน

ช่วงเย็นของวันศุกร์ พะพายเดินลงมาจากรถของลูกไหนที่พึ่งขับมาส่งเธอที่หน้าคอนโด วันนี้หลังเรียนเสร็จ กลุ่มของพวกเธอได้ไปกินเลี้ยงฉลอง ที่พริกไทยเพื่อนของเธอชกมวยชนะมา เห็นพริกไทยแต่งตัวแซ่บ ๆ แบบนั้น เธอก็เป็นถึงนักมวยหญิงชกชนะมาไม่น้อยแล้ว เพราะที่บ้านของพริกไทยเป็นค่ายมวย เธอเลยถูกพ่อให้เรียนชกมวยมาตั้งแต่เด็ก วันนี้เธอก็ไปชกมา พอชกชนะก็เลยไปดื่มฉลองชัยชนะกัน พี่ ๆ ที่ค่ายมวยชวนพวกเธอยกดื่มกันถี่มาก เล่นซะพวกเธอแทบยืนไม่อยู่เลยทีเดียว ลูกไหนเลยรับหน้าที่เป็นคนขับรถมาส่งพวกเธอที่ห้องกัน

“ขอบใจนะที่มาส่ง…ขับรถกลับดี ๆ ละลูกไหน” พะพายหันไปพูดกับลูกไหนที่ขับรถมาส่งตัวเอง

“อืม...เธอจะไม่ให้ฉันขึ้นไปส่งบนห้องจริง ๆ เหรอพะพาย” ลูกไหนเห็นสภาพเพื่อนของตัวเองแล้ว ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ มันจะเดินขึ้นไปถึงห้องไหมเนี่ย!!

“ไม่เป็นไร...เราไหวอยู่ บาย ๆ” พะพายพูดตอบเพื่อนของตัวเองออกไป แล้วหันหลังเดินเข้าไปในคอนโดของตัวเอง ลูกไหนเห็นพะพายเดินเข้าไปแล้วเลยขับรถจากไป

หญิงสาวร่างบางเดินเซไปเซมา เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มมา ถึงเธอจะฝึกดื่มมาบ้างตอนเป็นดีเจมาก่อนก็เถอะ แต่พอนานทีมาดื่มหนักแบบนี้ เธอก็ไม่ไหวเหมือนกัน

ติ้ง!!  แกร็บ!!

  ร่างบางเปิดประตูห้องเข้าไป ตอนนี้ดึกมากแล้ว ในห้องของพะพายก็เลยปกคลุมไปด้วยความมืด มือข้างหนึ่งของเธอกำลังหาสวิตช์ไฟข้างผนังอยู่นั้น เธอก็ต้องรู้สึกแปลกใจ เมื่ออยู่ ๆ ก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่าง เหมือนกับกลิ่นไหม้ลอยมาจากข้างในห้องของเธอ กลิ่นอะไรกันนะ!!!

พึบ!!

“คะ...คุณ…!!” 

เมื่อสวิตช์ไฟถูกเปิด ทำให้ห้องที่มืดมิดอยู่เมื่อครู่ ก็สว่างขึ้นมาทันตา พอพะพายปรับสายตาได้ เธอก็ต้องยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของตัวเอง ตอนนี้เธอรู้ที่มาของกลิ่นน่าสงสัยเมื่อกี้แล้ว ว่ามันมาจากไหน เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ยย!!!

“ไงแม่ตัวแสบ….พบกันอีกครั้งแล้วนะ”