Se connecterPartager
Episode9
Date de publication:
2026-11-11 23:59:00"เจ็บไหมคะ" ฉันรีบเดินไปหาเขาก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"มะ ไม่เป็นไร" อาจารย์ตอบฉันด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักยกมือเกาศีรษะตัวเองเบาๆ "แน่ใจนะคะ" ฉันถามย้ำเขาอีกครั้งพลางมองสำรวจอาจารย์เถื่อนไปทั่วทั้งตัว "ไม่ได้เป็นอะไร เมื่อกี้ฉันแค่เบลอ" อาจารย์เถื่อนตอบฉันเสียงแผ่ว "ฉันไปนะ" "ขับรถดีๆนะคะ ไม่ต้องคิดถึงหนูนะเดี๋ยวเผลอไปชนเสาไฟฟ้าเอา" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่แบบไม่จริงจังมากนัก แต่ทว่าอาจารย์เถื่อนกลับรีบเดินหนีฉันขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว ฉันมองตามรถของอาจารย์เถื่อนที่ขับออกไปพลางเกาศีรษะตัวเองด้วยความงงงวย อาจารย์เถื่อนเขาเป็นอะไรของเขากัน "ว่าที่ผัวกลับแล้วหรือไง" เดินกลับเข้ามาในบ้านก็เห็นว่าพ่อยืนกอดอกมองหน้าฉันอยู่ "บ้าพูดอะไรแบบนั้นคะคุณพ่อ มันดูไม่ดี" ฉันพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ "ฉันเลี้ยงแกมา แกคิดอะไรทำไมฉันจะไม่รู้" "จะบอกว่าผีเห็นผีเหรอคะ" ฉันเอ่ยถามพ่อแบบยิ้มๆ "คงงั้น" ว่าจบพ่อก็ไหวไหล่เบาๆให้ฉัน "จะไปหาหญิงเหรอคะแต่งตัวหล่อเชียว" ฉันถามพลางใช้สายตามองสำรวจตัวพ่อ "พี่มันยังเยาวรุ่นไอ้น้อง พี่ยังเป็นที่ต้องการของสาวๆ" ฉันกลอกตามองบนให้กับคำพูดของพ่อตัวเองทันที "พกถุงยางยัง" "เรียบร้อย" "ดูแลตัวเองด้วยนะ" ฉันพูดพลางเข้าไปสวมกอดพ่อแน่น "อ้อนเอาไร" "อ้อนเพราะรัก" "ไม่ใช่ตาเถื่อนไม่ต้องมาอ่อย" "งื้ออ พ่ออ่า" "รักมากนะ" "จะซึ้งทำไม เดี๋ยวหนูก็ร้องไห้ใส่เลยหนิ" ฉันว่าแบบยิ้มๆ "พ่อไปแล้ว แล้วเจอกัน" "ขับรถดีๆนะ" ฉันโบกมือบ้ายบายพ่อที่เดินออกจากบ้านไปพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากเลยนะที่เกิดมาเป็นลูกของพ่อ ต่อให้ฉันไม่มีแม่เหมือนคนอื่นเขาแต่พ่อก็ไม่เคยปล่อยให้ฉันลำบากและอดอยากเลยสักครั้ง พ่อปกป้องฉันจากทุกๆด้านและจากทุกๆคนที่คิดร้าย โตมาฉันเลยตอบแทนพ่อด้วยการไม่ก้าวก่ายในการใช้ชีวิตของท่าน ไม่ว่าพ่อจะทำอะไรฉันจะสนับสนุนและทำความเข้าใจกับสิ่งที่พ่อทำและเป็นอยู่เสมอ.... ฉันเดินขึ้นห้องกลับมาทำรายงานที่อาจารย์เอามาให้ถึงบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจและไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันนั่งทำมันอยู่แบบนั้นจวบจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง ME: นอนยังคะ ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งไลน์ไปหาอาจารย์เถื่อน YOU: ยัง ไม่นานอาจารย์เถื่อนก็ตอบกลับมา ME: กำลังคิดถึงรสจูบหนูอยู่เหรอคะ YOU: เด็กบ้า ME: ทำไมชอบว่าหนูเป็นเด็กบ้า YOU: ก็เธอบ้าจริงๆ ME: ไม่ใช่เพราะอาจารย์เขินหรอกเหรอ YOU: ............ ME: เงียบทำไมคะ YOU: ฉันง่วงแล้ว ME: งั้นฝันดีนะคะ YOU: ฝันดี ฉันอมยิ้มมองข้อความของอาจารย์ที่โชว์ร่าหัวใจของฉันก็เต้นแรง..... ตัดผ่านมาอีกหลายวัน มหาลัยของฉันได้ปิดเทอมภาคแรกไปเป็นที่เรียบร้อย ฉันกลายเป็นคนว่างไม่มีอะไรทำ ฉันเลยหาซื้อต้นไม้มาปลูกเต็มบ้านไปหมด กับอาจารย์เถื่อนก็ห่างๆกันไปบ้าง เขาไปดูงานให้พ่อเขาที่ต่างประเทศ ฉันไลน์ไปหาเขาอ่านแต่ไม่ยอมตอบฉันกลับมาเลยสักข้อความเดียว เขาจะรู้บ้างไหมว่าฉันคิดถึงเขามากขนาดไหน ครืด ฉัน: ว่าไงขนุน ขนุน: ว่างไหม ฉัน: ก็ว่าง ขนุน: ออกมาเจอกันหน่อยที่ร้านTT ฉัน: โอเค ขนุน: แต่งตัวสวยๆนะ ฉัน: ปกติก็สวยนะ ขนุน: ย่ะ แล้วเจอกัน หลังจากวางสายจากขนุนฉันก็ขึ้นห้องมาอาบน้ำแต่งตัว ในเวลาต่อมาฉันก็มาถึงร้านอาหารที่ขนุนนัดฉันไว้ ฉันเดินเข้ามาในร้านก่อนจะหันมองซ้าย ขวา ก่อนจะเดินเข้าไปหาขนุนที่นั่งอยู่กับผัวมันและผู้ชายอีกคน "ไม่เสด็จมาพรุ่งนี้เลยล่ะคะคุณหญิง" เดินมาถึงโต๊ะขนุนก็พูดจิกกัดฉันทันที "หวัดดีค่ะพี่ปี(ผัวขนุน) หวัดดีค่ะ(ชายปริศนา)" ฉันยกมือไหว้อย่างมีมารยาทก่อนจะนั่งลงข้างๆขนุนตรงข้ามกับผู้ชายปริศนา "ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม" พี่ปีถามพลางมองหน้าฉันนิ่ง "สบายดีค่ะ" "นี่เพื่อนพี่ ชื่อที" พี่ปีแนะนำผู้ชายอีกคนให้ฉันรู้จัก ฉันมองหน้าผู้ชายคนนั้นปรากฏว่าเขาก็กำลังมองฉันอยู่เหมือนกัน หน้าตาเขาก็ดีนะคะ จัดว่าหล่อเลยแหละแต่น่าเสียดายที่ฉันกลับไม่สนใจ "โสดนะมึงโสดมาก แถม หล่อและรวยด้วย" เพื่อนตัวดีของฉันรีบสมทบ "กูก็รวยค่ะ" ฉันเลยรีบตัดบททันที "แต่เขาเป็นคนดีนะ" "ขนุน" ฉันเรียกชื่อมันเสียงเรียบ ข่มความรู้สึกที่ไม่พอใจไว้ ".........." มันเลยเงียบปากไปทันที ฉันรู้สึกอึดอัดมากๆระหว่างที่นั่งกินข้าวกัน แต่ฉันก็ต้องขืนตัวเองเอาไว้ ไม่อยากให้เพื่อนเสียหน้า และรักษามารยาทกับอีกสองคน "อาหารอร่อยไหมครับ" พี่ทีถามฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ค่ะ" "อร่อยก็กินเยอะๆสิครับ พี่เห็นหนูไม่ค่อยกินอะไรเลย" "หนูกินข้าวจากบ้านมาแล้วค่ะ" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ "หนูขอตัวแป๊บนะคะ" ว่าจบฉันก็ลุกจากโต๊ะเดินออกมานอกร้านทันที และไม่นานขนุนก็เดินตามฉันออกมา "ทำแบบนี้ทำไมวะ" ฉันถามมันด้วยความไม่พอใจ "ทำอะไร กูแค่แนะนำพี่ทีให้มึงรู้จักเอง" "แต่กูไม่ได้อยากรู้จักไง" "มึงจะแคร์อาจารย์เถื่อนทำไมนักหนาวะ เขาเคยสนใจมึงบ้างไหม แล้วตอนนี้เขาหายหัวไปไหน กูแค่อยากแนะนำคนดีๆให้เพื่อนกูผิดรึไง" "มึงไม่ผิด ไม่ผิดเว้ยแต่กูรักอาจารย์เถื่อนไง กูไม่ได้ต้องการใคร" "แต่เขาไม่ได้รักมึง" "ขนุน" บอกตรงๆตอนนี้ฉันโมโหมากมากที่สุด จนอยากจะกระชากคนตรงหน้ามากระทืบให้จมตีนแต่ติดที่ว่าเธอเป็นเพื่อนรักของฉัน ฉันเลยทำแบบนั้นไม่ได้ฉันเลยตัดสินใจเดินกลับมาที่โต๊ะหยิบกระเป๋าของฉันเดินออกจากร้านขับรถกลับบ้านทันที ฉันเข้าใจเพื่อนนะ เข้าใจถึงความหวังดีของมัน แต่ฉันไม่ได้ต้องการใครนอกจากอาจารย์เถื่อนของฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันใช้เวลาไม่ใช่น้อยๆในการตามจีบ ตามเต๊าะเขาแล้วจะให้ฉันใจเสาะเลิกชอบเขาง่ายๆแบบนี้เหรอ ฉันทำไม่ได้หรอกไม่ได้จริงๆ ฉันมองโทรศัพท์มือถือตัวเองอย่างใจจดใจจ่อทำไมกันนะอาจารย์เถื่อนถึงไม่ยอมตอบข้อความของฉัน เขาไปดูงานให้พ่อของเขาหรือไปทำอะไรกัน ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้.....
Dernier chapitre
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode51 (จบsetที่2)
หนึ่งปีผ่านไป…. หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก คีร่ายังจำวันแรกที่เจอกับแสนสิงหาได้เป็นอย่างดี จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกันระหว่างเราไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่นัก คีร่าจำได้แม่นเลยว่าเธอร้องไห้เพราะกลัวแสนสิงหามาก ๆ ตอนนั้นเขามักจ้องเธอด้วยแววตาดุดดันจนเธอรู้สึกอึดอัดทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหา ณ ตอนนั้นคือเธอไม่ชอบเขาเลย เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ อคติของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหาติดลบอย่างแรง แม้แต่ตอนที่ป้ากานดายื่นข้อเสนอให้คีร่ามาทำงานกับแสนสิงหา เธอก็ยังไม่อยากมา แต่เพราะอนาคตที่ดีกว่าเธอจึงจำใจเดินทางมากับเขา แต่คนอย่างแสนสิงหาโกหกปลิ้นปล้อนซะไม่มี เขาหลอกล่อให้เธอมาทำงานที่โรงแรมของเขา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขากลับไม่รับเธอเข้าทำงานซะอย่างนั้น หาข้ออ้างสารพัดมาพูดจาหว่านล้อมเธอ ค่อย ๆ ตะล่อมเธอทีละนิด ทีละนิด จนเธอใจอ่อนยอมรับข้อเสนอของแสนสิงหาแล้วย้ายมาอยู่กับเขา แม้จะย้ายมาอยู่ด้วยกันแต่คีร่าก็ยังรู้สึกอคติกับแสนสิงหาเหมือนเดิมอยู่ดี ภาพจำที่เราเจอกันครั้งแรกยังติดตา ทว่า พอเวลาผ่านไป นานวันเข้า การกระทำของแสนสิงหาก็ค่อย ๆ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode50
มื้ออาหารเย็นของพวกเราตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกอารมณ์ของทุกคน ณ ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่ามีความสุขมากแค่ไหน คีร่ายิ้มตาหยีเป็นประกาย เธอไม่สามารถปกปิดแววตาแห่งความสุขไว้ได้เลย มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ คีร่ารู้สึกขอบคุณแสนสิงหา รวมถึงพ่อและพี่ชายของเขา ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ยอมรับเด็กกำพร้าอย่างเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความสุขนี้อีกครั้ง ขอบคุณพ่อกับพี่ชายแสนสิงหาที่เอ็นดูเธอมากขนาดนี้ คีร่าซาบซึ้งใจมากเหลือเกิน ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอเบ้า จนกระทั่งที่พ่อของแสนสิงหายื่นกล่องสร้อยคอมาให้น้ำตาที่คีร่าพยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก “ฮึก” “ร้องทำไม หืม” แสนสิงหาถามกลั้วหัวเราะ จุมพิตศีรษะแฟนสาวด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน “ซาบซึ้งใจอะดิ๊ ถ้าเฮียมีเมีย ป๊าจะใจดีกับเมียเฮียแบบเมียตี๋ไหม” เฮียสามกระเซ้าเย้าแหย่คีร่า ก่อนหันไปถามประโยคหลังกับเสี่ยจรัญด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ไหนมึงบอกจะครองโสด” แสนสิงหาเลิกคิ้ว
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode49
เรียนทำอาหารจบมาหลายเดือนแล้วแต่แสนสิงหาไม่ยอมให้คีร่าโชว์ฝีมือของตัวเองสักที จากตอนแรกที่บอกว่าหากเธอเรียนจบ เธอสามารถทำขนมไปขายที่คาเฟ่เพื่อนของชายหนุ่มได้ ถึงตอนนี้พอเธอถามถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แสนสิงหากลับเงียบกริบ บอกแค่ว่าให้รอก่อนอยู่อย่างนั้น คีร่าจึงเกิดอาการกระเง้ากระงอดแสนสิงหาอยู่หลายวัน แสนสิงหาพาเธอไปทานชาบูของโปรดคีร่าถึงหายโกรธเขา ทว่า วันนี้กลับมีเรื่องที่ทำให้คีร่าตื่นเต้นมาก ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่ทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดและกังวลว่าพ่อกับพี่ชายของแสนสิงหาจะชอบคีร่ารึเปล่า ใช่ค่ะ อย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละ วันนี้แสนสิงหานัดพ่อกับพี่ชายมาเจอกันที่ห้องของเราแทนการนัดเจอกันที่ร้านอาหาร เนื่องจากแสนสิงหาอยากให้คีร่าได้โชว์ฝีมือการทำอาหารมัดใจว่าที่พ่อปู่กับพี่ชายของแฟน นัยหนึ่งแสนสิงหาอยากให้พ่อกับพี่ชายมาเห็นความน่ารักของคีร่าด้วยตาของตัวเองมากกว่า อยากให้พ่อกับพี่ชายเห็นว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูมากขนาดไหน “คุณพ่อกับพี่ชายคุณแสนจะมาตอนไหนคะ“ คีร่าโทรถามแสนสิงหาที่ออกไปทำงานยังไม่กลับ ขณะที่ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว คีร่าค่อนข้างกังวลเล็กน้อย
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode48
“คุณแสนจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม” ริมฝีปากแบะคว่ำ น้ำตาแทบไหลออกมาอยู่รอมร่อ แค่คิดว่าวันหนึ่งชีวิตของเธอไม่มีแสนสิงหาอยู่ด้วยกัน หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เหมือนจะขาดรอน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีแสนสิงหาคีร่ายังอยู่มาได้ หากแต่ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คีร่าไม่มีแสนสิงหาไม่ได้จริง ๆ “อย่าทิ้งหนูได้ไหม อย่ารำคาญหนูเลยนะ หนูจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้คุณแสนต้องปวดหัว หนูจะเชื่อฟังคุณแสนทุกอย่าง หนูไม่อยากให้คุณแสนเบื่อหนู หนูไม่อยากโดนคุณแสนทิ้ง” “เด็กน้อย” หัวใจแกร่งอ่อนยวบไปหมด คำพูดของเธอถือว่าเป็นคำบอกรักได้รึเปล่านะเพราะตอนนี้แสนสิงหาน่ะรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังลอยอยู่ยังไงอย่างนั้น มีเมียเด็กนี่มันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแบบนี้เองสินะ “อย่าทิ้งหนูเลยนะ หนูไม่มีใคร หนูมีแค่คุณแสน” ยังอ้อนวอนแสนสิงหาทั้งน้ำตาและจะไม่หยุดอ้อนวอนเขาง่าย ๆ จนกว่าเขาจะตอบตกลงและสัญญากับเธอว่าจะไม่ทิ้งกัน การมีแสนสิงหาอยู่ในชีวิตทำให้คีร่าลืมการใช้ชีวิตคนเดียวจนหมดสิ้น เธอจำตัวเองตอนอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วจริง ๆ หากแต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังเด่นชัดในความรู้สึก คือความรู้สึกโดดเดี่ยว ชีวิตที่ต้องอยู่คน
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode47
”กะ กู“ ตินอ้ำอึ้งพูดไม่ออกด้วยไม่คิดว่าแสนสิงหาจะเดินเข้ามาได้ยินในสิ่งที่ตัวเองพูดกับคีร่า แววตาของแสนสิงหาที่มองมายังตินลุกโชติช่วงราวกับมีกองไฟกองใหญ่อยู่ในนั้น “คีร่าทำอะไรให้มึงเหรอ มึงถึงได้พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอขนาดนั้น” แสนสิงหาข่มอารมณ์เค้นเสียงถาม ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นของคนข้าง ๆ ดังขึ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสะท้านเข้ามาในใจของแสนสิงหามากขึ้นเท่านั้น เธอคนนี้ที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร แล้วเหตุใดคนอื่นถึงได้คอยแต่ทำร้ายเธออยู่ร่ำไปกัน “หรือแค่เพราะมึงชอบเธอเท่านั้น” แสนสิงหาเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน มองออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ตินมันสนใจคีร่าอยู่ พอคีร่าไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกเสียหน้าเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมา แต่มันไม่หน้าตัวเมียไปหน่อยเหรอวะกับสิ่งที่มันทำ กับผู้หญิงก็ไม่เว้นหรือไง “เหตุผลที่มึงดูถูกเธอ เหยียบย้ำเธอแค่เพราะว่าเธอไม่เล่นด้วยกับมึงเนี่ยนะ” “เหอะ” ตินเค้นหัวเราะเยาะออกมา มองคีร่าอย่างดูแคลนอีกครั้ง “ผู้หญิงเข้าหากูมากมาย เพียบพร้อมทั้งหน้าตาทั้งเงินทอง ทำไมกูต้องอยากได้ผู้หญิงของมึงกัน ก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า จนก็จน น่าขยะแขยงจะตาย” ผัวะ “ว้าย คุ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode46
“แกรู้จักรึเปล่าคีร่า” คีร่าส่ายหน้าเล็กน้อย ตอนนี้สมองของเธอแทบไม่รับรู้สิ่งใดแล้วราวกับโลกรอบตัวได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ในหัวมันเต็มไปด้วยภาพของแสนสิงหากับผู้หญิงคนนั้นที่เดินกอดแขนหัวเราะต่อกระซิกกัน “อ้าว งั้นแกจะนั่งเฉยอยู่ทำไม เดินเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟ้าฉุนขึ้นมา แทบจะลุกขึ้นมาลากแขนคีร่าให้เข้าไปถามแสนสิงหาตรง ๆ ดีที่ข้าวปั้นห้ามไว้ได้ทันส่งสายตาปรามให้ฟ้าหยุดโวยวาย “อาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้ คีร่าอย่าคิดมากเลยนะ” กลายเป็นว่าคนที่เคยแอบชอบคีร่าเป็นคนเดียวกันกับตอนนี้ที่กำลังปลอบให้เธอใจเย็น ข้าวปั้นจะใช้โอกาสนี้พูดให้ร้ายแสนสิงหา ให้คีร่ากับเขาคนนั้นผิดใจกันมากกว่าเดิมก็ได้ ส่วนตัวเขาก็เป็นอัศวินคอยปลอบโยนคีร่าให้หายจากความเศร้า เร่งทำคะแนนในตอนที่คีร่ากับแสนสิงหากำลังมีปัญหากัน แต่ทว่าข้าวปั้นไม่อยากทำอย่างนั้น เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น สิ่งเดียว ณ ตอนนี้ที่ข้าวปั้นปรารถนาต่อคีร่า คือการที่เขาได้เห็นว่าเธอมีความสุข ข้าวปั้นไม่ได้ยอมแพ้ เขาแค่ยอมรับ การได้อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด อีกทั้งยังยั่งยืนไม่เหมือนคนรักที่มีวันเลิกรากัน ”ขอบ
Vous vous intéresseriez aussi à
เด็กบริหารของเพลย์บอย 18+ ( Set 4 Just Only you 2/5)
บีน่าเลดี้14.0K Vuesหวงรักคนเก่า
Re-match I รีแมทช์13.3K VuesBe mine วิศวะเถื่อน
NaLa.Sri11.8K Vuesเมียเสือ
นิยายของเนม15.1K Vuesนิยายชุดแม่สื่อ ตอน แม่สื่อสาว (FIRST & DREAME) - 1
MIROTIC MOMENT/EROTIC MOMENT/Prypradhana359 VuesPlaying Lover แกล้งรักนายตัวดี
Dear Hydie60 VuesDevil In Love ปีศาจร้ายมัดหัวใจยัยหน้าใส
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง363 Vuesเมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ46.7K Vues
