บทที่ 6

“แล้วยังไงต่อ...” ผู้เป็นพ่อกัดฟันถาม

“เรื่องลงทุนทำธุรกิจที่ผมเคยคุยกับคุณพ่อเมื่อสามวันก่อนนั่นแหละครับ... เพื่อนๆ ที่แมนเชสเตอร์รับประกันว่าธุรกิจตัวนี้มีแต่กำไรเท่านั้น... ขอแค่คุณพ่อให้ผมยืมเงินทุนซักห้าแสนปอนด์... ไม่สิ แค่สามแสนปอนด์ก็พอ... ผมรับรองว่าจะคืนเงินก้อนนี้ให้คุณพ่อภายในสองสามปีอย่างแน่นอน...” อัลเบิร์ตพยายามโน้มน้าว ในขณะที่ดวงตามีรอยขุ่นขาวของเคนเน็ธยังจ้องเขม็ง รอคอยว่าบุตรชายของเขาจะพูดอย่างไรต่อ “คุณพ่ออยากให้ผมรู้จักทำงานและรับผิดชอบตัวเองไม่ใช่เหรอครับ ผมเองก็อยากให้เจค็อบภาคภูมิใจในตัวพ่อของเขาเหมือนกัน แต่การที่จะทำอย่างนั้นได้ ผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากคุณพ่อนะครับ...” ถึงจะอธิบายอย่างลื่นไหลคล้ายกับผ่านการท่องบทเหล่านี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่กล้าสบตากับผู้เป็นพ่อ ด้วยกลัวจะถูกอ่านไปถึงความคิดในใจ

“เฮอะ!!” มหาเศรษฐีเฒ่าแค่นหัวเราะ “ลงทุนทำธุรกิจอย่างนั้นน่ะเหรอ ธุรกิจอะไรล่ะ ไพ่ ยา หรือว่าเหล้า!... นี่แกคิดว่าฉันจะเชื่อนิทานหลอกเด็กของแกจริงๆ เหรอ!... แกเห็นฉันโง่มากขนาดนั้นเลยเหรอ อัลเบิร์ต!”

“คะ...คุณพ่อ... แต่นี่มันเป็นโอกาสที่ผมจะได้พิสูจน์ตัวเองให้คุณพ่อเห็นนะครับ ครั้งนี้ผมสัญญาว่าจะ...” อัลเบิร์ตละล่ำละลัก แต่ยังไม่ทันพูดจบเคนเน็ธก็ขัดขึ้น

“สัญญาอย่างนั้นเหรอ! แกสัญญากับฉันมาตั้งแต่ตอนที่บัญชีธนาคารของแกถูกปิด แกสัญญากับฉันตั้งแต่ตอนที่บ้านของแกถูกจำนอง แกสัญญาว่าจะเลิกสำมะเลเทเมา เลิกเข้าบ่อนไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้เป็นยังไงล่ะ!”

“แต่ผม... ผมเลิกเล่นการพนันแล้วจริงๆ นะครับ”

“ไอ้โกหก!!” เคนเน็ธตวาดลั่น “แกคิดว่าฉันไม่รู้จริงๆ เหรอว่าแกกับเมียนักร้องเอาเงินที่ฉันโอนให้ทุกอาทิตย์ไปถลุงยังไงบ้าง”

“มะ...ไม่จริงนะครับคุณพ่อ...” ชายหนุ่มพูดไม่ออก ไม่คิดว่าผู้เป็นพ่อจะถึงกับลงทุนจ้างนักสืบเอกชนให้คอยสอดส่องพฤติกรรมที่ผ่านมาของเขากับภรรยา

“หยุดพูดเถอะ!” เคนเน็ธตัดบท “ฉันไม่อยากฟังอะไรจากปากแกอีกแล้ว! ถ้าแกอยากจะได้เงินจากฉัน แกก็ต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นเสียก่อนว่าแกมีสติปัญญามากพอจะบริหารและรับผิดชอบชีวิตของแกเองได้”

“ผมก็กำลังพยายามอยู่นี่ยังไงล่ะครับ!” อัลเบิร์ตกระชากเสียงด้วยความหัวเสีย

“ถ้าแกกับเมียของแกรู้จักใช้จ่ายเงินที่ฉันให้ทุกๆ อาทิตย์เหมือนกับคนอื่น แกคงไม่ต้องกลับมาปั้นเรื่องหลอกฉันอย่างนี้ทุกเดือนหรอก อัลเบิร์ต... แค่นี้ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นชัดเจนแล้วว่าแกไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย... และตราบใดที่แกกับเมียยังจมไม่ลงอยู่อย่างนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะให้แกเอาไปผลาญอีกแล้ว... แกกลับไปเสียเถอะ แล้วไม่ต้องคิดจะคุยเรื่องนี้กับฉันอีก”

แม้มันไม่ใช่การปฏิเสธครั้งแรก แต่อัลเบิร์ตก็ไม่คิดว่าจะได้ฟังถ้อยคำไร้เยื่อใยถึงขนาดนี้จากปากของบิดา ความกลัดกลุ้มและหวั่นวิตกก่อขึ้นมาในหัวใจแทบจะทันที เขาจำเป็นอย่างมากที่จะต้องหาเงินก้อนใหญ่เพื่อนำไปจ่ายหนี้พนัน มันเป็นหนี้ที่ชายหนุ่มและภรรยาพยายามผัดผ่อนมานานจนไม่สามารถจะยื้อเวลาต่อไปได้อีกแล้ว และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขากลัวว่าโรสจะทิ้งเขาไปตามคำขู่

สิบปีที่ผ่านมา อัลเบิร์ตใช้ชีวิตตัดขาดจากผู้เป็นพ่อ คนอ่อนแออย่างเขาจึงมีภรรยาสาวชาวจีนเป็นครอบครัวและเป็นที่พึ่งพิงทางใจเพียงคนเดียว จึงไม่ต้องสงสัยว่าในเวลานี้ ระหว่างเคนเน็ธกับโรส ใครจะมีความสำคัญสำหรับเขามากกว่ากัน

ยิ่งได้คิดถึงสิ่งที่มหาเศรษฐีเฒ่าทำกับเขาซึ่งเป็นบุตรชายแท้ๆ ชายหนุ่มก็ต้องขบกรามแน่น ความเคียดแค้นปะทุขึ้นในดวงตา ความจำเป็นทุกอย่างบีบคั้นให้อัลเบิร์ตบันดาลโทสะ ระเบิดน้ำเสียงใส่หน้าชายสูงวัยอย่างไม่สามารถควบคุมได้อีก

“ไอ้คนเห็นแก่ตัว! ฉันเป็นลูกของแกแท้ๆ แต่แกกลับนอนนับเงินสบายใจเฉิบอยู่คนเดียว ปล่อยให้ฉันกับเมียต้องอยู่อย่างอดๆ อยากๆ! แกมันเห็นแก่ตัวสิ้นดี ไอ้แก่ขี้เหนียว!”

“กะ...แก ไอ้อัลเบิร์ต!...” เคนเน็ธตกตะลึง แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าจะได้ยินคนตรงหน้าตะคอกใส่ด้วยถ้อยคำหยาบคาย เขาโกรธจนสั่นไปทั้งตัว ยกมือชี้หน้าชายหนุ่ม “แกต่างหากที่เห็นแก่ตัว! เคยถามตัวเองบ้างไหมว่าฉันต้องหมดเงินไปกับไอ้คนขี้เกียจสันหลังยาวไม่รู้จักทำมาหากินอย่างแกกี่ล้านแล้ว! คนอย่างแกวันๆ ก็ดีแต่เข้าบ่อน กินเหล้าเมายาไม่เคยเปลี่ยน! จำเอาไว้ให้ดี ไอ้อัลเบิร์ต! ต่อไปนี้แกอย่าหวังเลยว่าจะได้เงินจากฉันแม้แต่เพนนีเดียว!”

อัลเบิร์ตที่ขาดสติถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ความลืมตัวทำให้ทุกอย่างดูจะเลวร้ายลงไปอีก ทางที่เหลือจึงมีแต่ดำเนินแผนการของโรสต่อไปอย่างทื่อๆ ไม่ต้องมีการหว่านล้อมหรือชักแม่น้ำใดๆ อีก

“ก็ได้! ในเมื่อแกอยากจะให้ฉันมีความรับผิดชอบ ฉันก็จะเริ่มด้วยการรับผิดชอบลูกชายของฉันเองโดยไม่ต้องพึ่งพาแก ฉันจะเอาเจค็อบกลับไปด้วย!!”

“ถุย! นี่สินะวิธีที่แกจะเอามาต่อรองขอเงินจากฉัน ไอ้บัดซบ!” ชายสูงวัยถ่มน้ำลายลงบนพื้นพรมด้วยความรังเกียจ เขาไม่เคยรู้สึกขยะแขยงและสมเพชใครมากเท่านี้มาก่อน ยิ่งไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเป็นกับบุตรชายแท้ๆ ของตัวเอง “ฉันไม่มีทางยอมปล่อยให้หลานของฉันกลับไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวทรามร่วมกับพวกแกผัวเมียหรอกนะ! เจค็อบต้องอยู่กับฉันที่นี่!”

“ถ้าคุณพ่ออยากจะได้ตัวมันไว้ที่นี่ คุณพ่อก็ควรมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกับผมบ้างสิ” เขาลดน้ำเสียงและพยายามสงบสติอารมณ์ ปฏิกิริยาของบิดาแสดงออกชัดเจนว่าสมมุติฐานของโรสถูกต้อง เคนเน็ธไม่มีทางคืนเจโคบีให้เขาอย่างแน่นอน และมันย่อมหมายความถึงเงินก้อนใหญ่ที่เขาจะสามารถเรียกร้องจากมหาเศรษฐีเฒ่า

“ฉันบอกแกแล้วไงว่าแกจะไม่มีวันได้เงินจากฉันอีก ไอ้คนหน้าด้าน!”

“ถ้าอย่างนั้นเจค็อบก็ต้องกลับลอนดอนกับผมคืนนี้”

“แกก็ลองแตะต้องตัวหลานของฉันดูสิ! ที่นี่เป็นบ้านของฉัน แกไม่มีสิทธิ์จะพาคนในบ้านฉันออกไปไปที่ไหนทั้งนั้น!”

“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ในเมื่อผมเป็นพ่อของมัน!”

“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!! ก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจมาจับแกข้อหาบุกรุก!”

“คุณพ่อไม่กล้าหรอก...”

เพล้ง!!

อัลเบิร์ตพูดไม่ทันขาดคำ ขวดวิสกี้ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัวเคนเน็ธก็มีอันลอยคว้างไปยังใบหน้าของชายหนุ่ม เสียงขวดแก้วกระทบกับขอบตู้หนังสือแตกกระจาย ของเหลวสีอำพันหกนองบนพื้นพรมขนแคชเมียร์จนชุ่มโชกปะปนไปกับเศษแก้ว โชคยังดีที่เป้าหมายของชายสูงวัยยังผวาหลบไปได้ทัน ไม่อย่างนั้นศีรษะของเขาก็คงแตกไปพร้อมๆ กับขวดวิสกี้

“คุณพ่อ...” ใบหน้าของอัลเบิร์ตซีดเผือดกะทันหัน เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นบิดาโกรธจนถึงขั้นลงมือลงไม้อย่างนี้ แต่ถึงจะขี้ขลาดและรู้สึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วนอกจากขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นๆ “ถ้า... ถ้าคุณพ่อไม่คืนลูกชายให้ผม... ผมต่างหาก... ที่จะต้องเป็นฝ่ายดำเนินคดีกับคุณพ่อ...”

“งั้นก็เอาสิวะ ไอ้อัลเบิร์ต! ถ้าแกมีปัญญาจ้างทนายมาสู้กับฉัน ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าศาลจะตัดสินให้เด็กอยู่กับใคร ระหว่างฉันที่ดูแลเด็กมาตลอดสี่ปี กับไอ้พ่ออุบาทว์ที่คิดแต่จะเอาลูกมาขาย! ไอ้ลูกระยำ!! เอาเลยสิ ฉันท้าให้แกไปแจ้งความวันนี้เดี๋ยวนี้เลย!”

“ผะ...ผมว่าเรื่องนี้... เราคงรีบร้อนกันเกินไป... ผมผิดเองครับ คุณพ่อ ผมไม่ได้หมายความอย่างที่พูด... เรา... เราค่อยๆ ปรึกษากันอีกซักทีดีไหมครับ...”

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับแกอีกแล้ว! แกกลับไปซะ! ไปให้พ้นหน้าฉัน! แล้วถ้าแกยังคิดจะเอาลูกไม้น่าสมเพชอย่างนี้มาใช้กับฉัน แม้แต่เงินห้าพันปอนด์ที่แกได้อยู่ทุกๆ อาทิตย์ ฉันก็จะไม่ให้แกอีกเลย เข้าใจไหม!”

“คะ...ครับ ผม ขะ...เข้าใจแล้ว” พูดจบก็รีบจ้ำเท้า ก้าวออกไปจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าท่าทางไม่ต่างจากสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บ สิ่งเดียวที่ช่วยให้อัลเบิร์ตระบายความคับแค้นได้บ้างในเวลานี้ก็คงมีเพียงการปิดประตูกระแทกจนสุดแรงเท่านั้น

ร่างสูงและผอมเพรียวทิ้งแผ่นหลังพิงกับบานประตูไม้ ดวงตาสีเขียวจ้องเขม็งไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย ชายหนุ่มกำมือแน่น กัดฟันกรอด

โรสไม่ได้บอกเอาไว้สักนิดว่าเหตุการณ์จะออกมาในรูปแบบนี้... ตามที่คาดการณ์กันเอาไว้ เขาควรได้เงินจากไอ้แก่ขี้เหนียวกลับไปสักแสนสองแสนปอนด์ไม่ใช่หรือ...

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยภรรยาของเขาพูดถูกเรื่องเจโคบี เห็นทีเขาคงต้องบากหน้ากลับไปขอคำปรึกษาจากภรรยาชาวจีนอีกสักครั้ง... ถ้าเธอยังไม่โกรธจนหนีออกจากบ้านไปเสียก่อน เขาเชื่อว่าโรสจะต้องมีแผนการดีๆ ที่จะจัดการกับมหาเศรษฐีเฒ่าแน่ๆ...

“คอยดูเถอะไอ้แก่เคนเน็ธ... แล้วแกจะได้เห็นว่าหมาเวลาจนตรอกน่ะ มันทำอะไรได้บ้าง!”