บทที่ 5 ทดลองเล่นเซิร์ฟ

"ผม-ไม่-เล่น"

เหนือฟ้าเน้นย้ำเป็นครั้งที่สามของเช้าวันเสาร์ พลางกอดอกแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีที่ดูขัด กับบรรยากาศริมชายหาด เบื้องหน้าของเขาคือท้องทะเลสีครามสดใส ที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ด้านหลังมีพนักงานและแขกกลุ่มใหญ่ที่กำลังตื่นเต้น กับกิจกรรม Surf Experience Day

…ส่วนต้นเหตุของความวุ่นวาย... กำลังยืนเท้าสะเอวยิ้มกว้างอวดฟันขาวอยู่ตรงหน้าเขา ในชุดเว็ทสูทครึ่งตัวที่เผยให้เห็นแผ่นอกตึงแน่น

"ทำไมล่ะครับคุณเหนือฟ้า?" คลื่นสมุทรเอ่ยถามอย่างใจเย็น

"มันอันตราย"

"ผมอยู่ด้วยทั้งคน ไม่ปล่อยให้จมหรอก"

"ผมไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น"

"วันนี้วันหยุดครับ"

"แต่ผมยังมีงานค้าง..."

"ผมเช็กตารางงานคุณจากเลขาแล้ว วันนี้คุณว่างยาวจนถึงค่ำ" คลื่นสมุทรยักคิ้วอย่างเป็นต่อ 

"เลิกอ้าง แล้วไปเปลี่ยนชุดได้แล้วครับ"

เหนือฟ้าเม้มปากแน่น เริ่มเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าทำไมในหนังฆาตกรรมบางเรื่อง หุ้นส่วนทางธุรกิจถึงอยากจะกำจัดกันและกันทิ้ง คลื่นสมุทรยื่นกระดานเซิร์ฟบอร์ดสีสดใสมาตรงหน้าเขา

"แค่ชั่วโมงเดียวครับ"

"ไม่"

"ครึ่งชั่วโมงก็ได้"

"ไม่"

"งั้นสิบห้านาที... ขาดตัว"

เหนือฟ้าถลึงตาใส่คนตรงหน้าที่พยายามทำหน้าอ้อนวอน แบบสุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ คลื่นสมุทรหลุดหัวเราะร่วน "ต่อรองเก่งสมเป็นนักธุรกิจจริงๆ นะครับ"

"ผมยังไม่ได้ตกลงสักคำ"

"แต่เท้าของคุณ... ยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้เดินหนีไปไหนนะ"

"..."

เหนือฟ้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพบความจริงที่น่าหงุดหงิดว่าเขากำลัง ‘แพ้’ ให้กับตื้อครองโลกของผู้ชายคนนี้ และที่แย่กว่านั้นคือเขาเกลียดตัวเองที่ดันยอมแพ้เสียด้วย

สิบนาทีต่อมา...

ประธานบริหารหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบทุกกระเบียดนิ้ว อยู่ในชุดกิจกรรมทางน้ำรัดรูปสีเข้ม ใบหน้าบึ้งตึงของเขาดูเหมือนกำลังจะก้าวเข้าห้องประชุม เพื่อแก้วิกฤตระดับชาติมากกว่าจะมาออกกำลังกายกลางแจ้ง คลื่นสมุทรเดินวนรอบตัวเขาช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"หล่อแฮะ"

"หยุดพูดดดดด"

"จริงๆ นะครับ ชุดส่งคุณมาก"

"คลื่น..." เหนือฟ้ากดเสียงต่ำ "หยุด-พูด"

คลื่นสมุทรยิ้มจนตาหยี ก่อนจะส่งกระดานเซิร์ฟให้ "เริ่มฝึกทรงตัวจากบนทรายก่อนครับ อย่าเพิ่งใจร้อน"

เหนือฟ้าถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะยอมทำตามคำสั่งของ ‘ครูฝึกเฉพาะกิจ’ อย่างเสียไม่ได้ ห้านาทีแรกทุกอย่างดูง่ายดาย แต่พอเข้าสู่นาทีที่สิบ เหนือฟ้าเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่ามนุษย์เราจะคิดค้นกิจกรรมที่ฝืนแรงดึงดูดโลกแบบนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร

"ทรงตัวครับ อย่าเกร็งขา" คลื่นสั่งเสียงเข้มขึ้น

"ผมพยายามอยู่!"

"ผ่อนคลายหน่อยครับคุณเหนือฟ้า"

"ผมก็ผ่อนอยู่นี่ไง!"

"แต่คุณกำลังกัดฟันจนกรามจะค้างแล้วนะ"

"..."

เสียงหัวเราะของคลื่นสมุทรดังกังวานไปทั่วหาด จนเหนือฟ้านึกอยากจะเอากระดานฟาดคนข้าง ๆ สักที

"มองผมครับ" คลื่นบอกด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง "ตั้งสติแล้วมองตามผมนะ"

เหนือฟ้าจำยอมต้องมองตาม ท่าทางการย่อตัว การจัดวางเท้า และการถ่ายเทน้ำหนักที่คลื่นสมุทรสาธิตให้ดูนั้นดูแคล่วคล่องและใจเย็นผิดกับนิสัยกวนประสาทที่ชอบใช้ประจำ จนกระทั่งถึงเวลาลงน้ำจริง เหนือฟ้าก็เริ่มทำได้ดีขึ้น อย่างน้อยเขาก็ยืนอยู่บนบอร์ดได้นานกว่าสามวินาที

"เห็นไหม!" คลื่นตะโกนบอกจากบนกระดานข้าง ๆ "คุณเก่งกว่าที่คิดเยอะเลย!"

ความรู้สึกภูมิใจเล็ก ๆ แล่นวูบขึ้นมาจนเหนือฟ้าเผลอหลุดยิ้มออกมา... เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่มันก็ไม่พ้นสายตาของคนที่เฝ้ามองเขาอยู่ตลอดเวลาไปได้

"ยิ้มแล้ว! คุณยิ้มแล้ว!"

"ผมไม่ได้—!"

ปึ้ง!

ยังไม่ทันขาดคำ เกลียวคลื่นขนาดกลางที่ซัดเข้ามาผิดจังหวะก็ทำเอาเหนือฟ้า เสียหลัก ร่างสูงโปร่งล้มโครมลงไปในน้ำทะเลเสียงดังสนั่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเอ็นดูของคนรอบข้าง

"คุณเหนือฟ้า!" คลื่นสมุทรทิ้งบอร์ดตัวเองแล้วรีบว่ายเข้ามาหาทันที "เป็นอะไรไหมครับ?"

เหนือฟ้าโผล่พ้นเหนือน้ำ เปียกปอนไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมที่เคยเซ็ตทรงมาอย่างดีแนบติดหน้าผาก สภาพหมดมาดท่านประธานโดยสมบูรณ์ "ไม่เป็นไร..."

เขาตอบห้วน ๆ พยายามจะหยัดยืนขึ้นเอง แต่พื้นทรายใต้น้ำกลับลื่นและยวบยาบกว่าที่คิด ร่างของเขาเสียหลักโอนเอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้... มีวงแขนแข็งแรงเข้ามาโอบรับไว้ได้ทันท่วงที

หมับ!

เหนือฟ้าชะงักกึก... วงแขนของคลื่นสมุทรโอบอยู่รอบเอวของเขาแน่น ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้เขาได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ และสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากผิวเนื้อของอีกฝ่าย คลื่นสมุทรเองก็นิ่งไปเช่นกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันเนิ่นนานท่ามกลางเสียงคลื่น ที่ดูเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา

เหลือเพียงเสียงหัวใจ... ที่ดังสะท้อนขึ้นมาเรื่อย ๆ โดยเฉพาะหัวใจของเหนือฟ้าเอง

"ผม... จับคุณอยู่" คลื่นเอ่ยเสียงเบาหวิว

"รู้แล้ว"

"งั้นทำไมหน้าแดงขนาดนั้นครับ?"

"..."

"หรือว่าแดดมันแรงไป?"

"ปล่อยได้แล้ว..." เหนือฟ้าพึมพำ แต่กลับไม่ได้ผลักไส คลื่นสมุทรคลี่ยิ้ม แววตาที่มองมานั้นอบอุ่นและลึกซึ้งจนคนมองรู้สึกประหลาดใจ มันต่างจากเวลาที่เขาชอบแกล้ง ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา

ราวกับว่าตอนนี้ คลื่นสมุทรกำลังมองผู้ชายคนหนึ่ง... ไม่ใช่ผู้บริหาร ไม่ใช่ทายาทโรงแรม และไม่ใช่คนสำคัญของใคร แต่เป็นแค่ "เหนือฟ้า" คนธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

"คุณรู้ไหม..." คลื่นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

"อะไร?"

"เวลาที่คุณหัวเราะหรือยิ้มออกมาจากใจจริง ๆ แบบเมื่อกี้..." คลื่นสมุทรเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง "มันทำให้ทะเลวันนี้ดูสวยขึ้นกว่าเดิมเป็นกองเลยครับ"

หัวใจของเหนือฟ้ากระตุกแรงจนแทบจะเสียจังหวะ เขาต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงเกินไปคู่นั้น "เลิกพูดอะไรเลี่ยน ๆ สักที"

"ไม่ได้เลี่ยนนะ ผมพูดเรื่องจริง" คลื่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือเพื่อให้คนตัวเล็กกว่าได้ทรงตัวด้วยตัวเอง

เย็นวันนั้น...

เหนือฟ้านั่งนิ่งอยู่ในห้องทำงาน เอกสารตรงหน้าถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าเดิมมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว สายตาของเขาเหม่อมองไปที่ความมืดนอกหน้าต่าง แต่ภาพในหัวกลับวนเวียนอยู่แต่ตอนที่อยู่กลางทะเล... สัมผัสอุ่น ๆ ที่เอว และสายตาที่คลื่นสมุทรใช้มองเขา

เหนือฟ้าถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองที่จู่ ๆ ก็กลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง

"บ้าชะมัด..."

เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ความรู้สึกวุ่นวายใจในตอนนี้ มันเกิดจากความรำคาญที่คลื่นสมุทรชอบเข้ามาปั่นประสาท หรือเขากำลังรำคาญเสียงหัวใจตัวเองที่ดันเต้นไม่รักดีทุกครั้งที่อยู่ใกล้หมอนั่นกันแน่

และนั่นคือครั้งแรก... ที่เหนือฟ้าเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะไม่ได้เป็นแค่ ‘มรสุม’ ที่สร้างปัญหา

แต่มันกำลังกลายเป็น ‘สึนามิ’ ที่กระหน่ำเข้ามาในพื้นที่ว่างของหัวใจ... โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด