บทที่ 10 เหตุผลที่ไม่ยิ้ม

เหนือฟ้าลืมตาขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายความหอมละมุนอ่อน ๆ ของกาแฟคั่วบดที่ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง แสงแดดอุ่นจัดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหว มรสุมพายุฤดูร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ท้องฟ้าเบื้องนอกแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นสีฟ้าครามสดใสราวกับไม่เคยมีเรื่องราวร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นมาก่อน

มันช่างผิดแผกแตกต่างจากสิ่งที่คิดอยู่ในใจเวลานี้... ที่ยังคงสับสนวุ่นวาย ไม่ต่างจากมรสุมที่ผ่านมาเลยสักนิด

เหนือฟ้าขยับกายลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าบนลาดไหล่บางมีผ้าห่มผืนหนาจัดแจงคลุม ให้อย่างเรียบร้อย และบนโต๊ะกระจกตัวกลางมีแก้วน้ำอุ่นตั้งวางสแตนบายเอาไว้ เคียงข้างกันนั้นมีแผ่นกระดาษโน้ตเล็ก ๆ แผ่นหนึ่งเขียนข้อความด้วยลายมือหวัดว่า

"ประชุมเช้าเวลา 09.00 น. นะครับคุณประธาน อย่าลืมทานมื้อเช้าด้วยล่ะ — จากคลื่นสมุทร บริการด้วยใจ"

เหนือฟ้าจ้องมองตัวอักษรบนแผ่นกระดาษนิ่งนาน ก่อนที่เรียวปากอิ่มจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

"แหม... แอบยืนยิ้มหวานอะไรอยู่คนเดียวงั้นเหรอครับ"

เสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นเคยดังขัดจังหวะขึ้นมาจากทางด้านหลัง ส่งผลให้เหนือฟ้าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ชายหนุ่มรีบตลบพับแผ่นกระดาษโน้ตเจ้าปัญหาซุกซ่อนลง ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตทันควัน คลื่นสมุทรยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอน ในมือถือแก้วกาแฟควันฉุย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ประจำตัว เด่นหราอยู่บนใบหน้า

"ผมไม่ได้ยิ้มสักหน่อย" เหนือฟ้าปฏิเสธเสียงแข็ง หน้าตาย "แต่เมื่อกี้พี่เห็นเต็มสองตาเลยนะครับ" "คุณตาฝาดไปเองมากกว่า" 

"ครับ ๆ" คลื่นสมุทรหลุดหัวเราะหึในลำคอ แววตาพราวระยับ "สงสัยช่วงนี้พี่คงจะตาฝาดบ่อยเกินไป ทุกครั้งที่มองหน้าคุณเลยละมั้ง"

ช่วงสายของวัน... เหนือฟ้ามีกำหนดการเข้าร่วมประชุมด่วนกับกลุ่มผู้ถือหุ้น รายใหญ่ รายใหม่ ซึ่งถือว่าเป็นลักษณะงานที่เขาถนัดและเชี่ยวชาญที่สุด ทั้งเรื่องตัวเลขสถิติ แผนพัฒนาธุรกิจระยะยาว และงบประมาณหมุนเวียน ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอยู่ในระเบียบแบบแผนที่เขาสามารถ ควบคุมทิศทางได้ทั้งหมด

มันช่างผิดกับเรื่องราวส่วนตัวของเขา... ที่เริ่มเกินการควบคุมของเขามากขึ้นทุกวัน ๆ

"คุณเหนือฟ้าครับ..." หนึ่งในคณะกรรมการผู้ถือหุ้นเอ่ยทักขึ้นมากลางปล้อง "คุณนี่เป็นผู้บริหารที่นิ่งสงบและสุขุมมากเลยนะครับ" เหนือฟ้าขยับคลี่รอยยิ้มบางเบาตามแบบแผนมารยาท ทางสังคม "ขอบคุณครับ มันเป็นนิสัยส่วนตัวของผมน่ะครับ" 

"ตั้งแต่ร่วมงานกันมา ผมยังไม่เคยมีโอกาสได้เห็นคุณเหนือฟ้าหลุดหัวเราะหรือยิ้ม เลยสักครั้ง"

คณะกรรมการหลายคนในห้องประชุมพากันพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น เหนือฟ้าเพียงแต่นั่งนิ่งและส่งรอยยิ้มบาง ๆ กลับไปให้เหมือนเคย... รอยยิ้มสวมหน้ากากที่เขาเพียรทำมาตลอดทั้งชีวิต

หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมอันยาวนาน เหนือฟ้าพาเนื้อตัวเดินเลี่ยงออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ ตรงบริเวณระเบียงด้านหลังอาคารสำนักงาน กระแสลมทะเลพัดโชยมาเย็นสบายผิว ทว่าความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งกลับยังคงกดทับอยู่ภายในใจ

"แอบหนีมาหลบมุมเหงา ๆ คนเดียวอีกแล้วนะครับ"

คลื่นสมุทรเดินก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้างหน้าตาเฉย ทว่าในครานี้... เหนือฟ้ากลับไม่ได้เอ่ยปากไล่ 

เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"ผมไม่ได้แอบมาหลบ เหงาๆ คนเดียวซะหน่อย" "งั้นออกมาเดินทำอะไรตรงนี้ตั้งนานสองนานครับ" 

"มายืนเฉย ๆ ครับ" 

"โอเคครับ ยืนเฉย ๆ ก็ยืนเฉย ๆ"

คลื่นสมุทรพยักหน้ารับคำกวน ๆ ก่อนจะจัดแจงยืดตัวตรง แขนแนบลำตัว แล้วมายืนนิ่งทำตาปริบ ๆ เลียนแบบท่าทาง "ยืนเฉย ๆ" อยู่ข้างกายเขาจริง ๆ พฤติกรรมทะเล้นแสนตลกนั้นส่งผลให้เหนือฟ้าหลุด เสียงหัวเราะพรืดแผ่วเบาออกมาอย่างลืมตัว

คลื่นสมุทรหันขวับมามองทันที ดวงตาคู่คมทอประกายระยับราวกับจับโจรได้ "เมื่อกี้หัวเราะแล้ว! พี่ได้ยินนะ" 

"ผมไม่ได้หัวเราะ" เหนือฟ้าชิงปฏิเสธ แก้มใสเริ่มขึ้นสี "หัวเราะชัด ๆ"

"บอกว่าไม่ไงครับ"

"หัวเราะครับ..." คลื่นสมุทรขยับตัวเข้าหา จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย 

"น่ารักมากเลยรู้ตัวไหม" 

เหนือฟ้าหันไปขมวดคิ้วดุใส่ 

"คุณคลื่นสมุทร..." 

"ครับเหนือฟ้า?" "ผมเป็นผู้บริหารระดับสูงของรีสอร์ตแห่งนี้นะครับ ไม่ใช่เด็กนักเรียนชั้นอนุบาล"

"พี่ทราบดีครับ" "งั้นก็กรุณาเลิกพูดคำว่าน่ารักพร่ำเพรื่อใส่ผมสักทีครับ" คลื่นสมุทรฉีกยิ้มกว้างขวาง สายตาหวานเชื่อม 

"ก็คุณน่ารักจริง ๆ นี่ครับ จะให้พี่เลิกพูดได้ยังไง"

คนทั้งคู่เงียบเสียงลงไปพักใหญ่ ทอดสายตามองดูความกว้างใหญ่ของผืนทะเลสีครามเบื้องหน้า ก่อนที่คลื่นสมุทรจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

"พี่ขออนุญาตถามอะไรคุณสักเรื่องหนึ่งได้ไหมครับเหนือฟ้า" "เรื่องอะไรล่ะครับ" 

"ทำไม... คุณถึงไม่ค่อยชอบส่งรอยยิ้มให้คนอื่นเลยล่ะครับ"

เหนือฟ้าชะงักนิ่งไปในทันที สายลมทะเลพัดผ่านผิวกายไปอีกระลอก ประโยคคำถามธรรมดาแสนเรียบง่าย ทว่ามันกลับตอบยากกว่าแผนงานทางธุรกิจเสียอีก

"ไม่มีเหตุผลพิเศษอะไรหรอกครับ..." เหนือฟ้าก้มหน้าลงมองต่ำ เรียวนิ้วสวยกำราวเหล็กระเบียงเอาไว้แน่นเล็กน้อย 

"แค่... ตอนเด็ก ๆ พ่อของผมท่านเคยสอนเอาไว้เสมอว่า คนที่จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำคนอื่นได้... จำเป็นต้องทำตัวให้เข้มแข็ง และเด็ดขาดที่สุด" 

คลื่นสมุทรนิ่งเงียบ ตั้งใจรับฟังทุกหยดคำพูด 

"ผู้นำห้ามร้องไห้เด็ดขาด ห้ามแสดงด้านอ่อนแอให้ใครเห็น และที่สำคัญ... ห้ามทำสิ่งใดผิดพลาดแม้แต่ปลายก้อย" เหนือฟ้าแค่นหัวเราะแผ่วเบา ทว่าแววตากลับหม่นแสงลงไร้ซึ่งความสุข 

"สุดท้าย... พอเติบโตขึ้นมา ผมเลยกลายเป็นคนที่จัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงในสถานการณ์ไหนดี"

คลื่นสมุทรจ้องมองคนข้างกายด้วยความรู้สึกที่เต็มไป ด้วยความอ่อนโยนนี่เป็นครั้งแรกที่คนฟอร์มจัดยอมเปิดปาก บอกเล่าเรื่องราวในใจของตัวเองให้เขาฟังมากขนาดนี้

"แล้วถ้าเป็นตอนนี้ล่ะครับ..." คลื่นสมุทรเอ่ยถามเสียงทุ้ม "ตอนนี้... เหนือฟ้ามีความสุขบ้างไหมครับ"

เหนือฟ้านิ่งอึ้งไป คำถามนั้นช่างง่าย ทว่าเขากลับไม่ตอบออกไปได้ในทันที ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัว มองดูรีสอร์ตอันงดงาม มองดูพนักงานที่กำลังทำงานร่วมกันด้วยรอยยิ้ม และสุดท้าย... สายตาก็บรรจบหยุดอยู่ที่ใบหน้าคมคายของผู้ชายตรงหน้า ที่ยืนเคียงข้างเขา

เหนือฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึก

"ช่วงนี้... ก็น่าจะมีความสุขเพิ่มมากขึ้นกว่าแต่ก่อน... นิดหน่อยครับ"

คำตอบรับแสนอ้อมค้อมส่งผลให้รอยยิ้มพิมพ์ใจค่อย ๆ ผุดประกายขึ้นบนใบหน้าของคลื่นสมุทร มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจและอบอุ่นซะจน เหนือฟ้าต้องรีบเบือนสายตาหนีด้วยความขัดเขิน

"ดีแล้วครับ..." คลื่นสมุทรเอ่ยกระซิบพรางเอื้อมมือไปกุมมือเอาไว้หลวม ๆ "เพราะพี่... ชอบเวลาที่เหนือฟ้ามีความสุขที่สุดเลยครับ"

หัวใจของเหนือฟ้ากลับมาเต้นระรัวและรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

อย่างไม่อาจต้านทาน

ในเวลาเดียวกัน ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของรีสอร์ต

น่านน้ำ หัวหน้าแผนก Guest Experience กำลังก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องสูทวิลล่าระดับ VIP ด้วยสภาพสีหน้าท่าทางเหนื่อยล้าอิดโรยเต็มที เหตุผลก็เพราะว่าเมื่อค่ำคืนค่ำมรสุมพายุเข้าที่ผ่านมา ชายหนุ่มมาดกวนอย่าง 'สิงหา' จัดแจงกระหน่ำโทรศัพท์สายตรงเข้าหาเขาเบ็ดเสร็จรวมแล้วถึงเจ็ดครั้งเจ็ดครา!

"คุณน่านน้ำค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทัก 

"เฮ้อ... มีอะไรอีกครับ คราวนี้ห้องคุณสิงหามีอะไรพังอีกงั้นเหรอ" 

"เปล่าค่ะ! แต่คุณสิงหาฝากคนจัดส่งดอกไม้ช่อโตมาให้อีกแล้วค่ะ!"

น่านน้ำหลับตาลงแน่นสูดลมหายใจพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "คราวนี้... มาอีกกี่ดอกครับ" 

"เก้าสิบเก้าดอกแดงฉานไปทั่วล๊อบบี้เลยค่ะ! พร้อมกับแนบการ์ดใบนี้มาด้วยค่ะ"

น่านน้ำรับแผ่นการ์ดใบเล็กมาเปิดอ่าน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะสั่นไหวเมื่อพบข้อความสั้น ๆ แฝงความทะเล้นคลั่งรักไร้ขีดจำกัดเขียนเอาไว้ว่า

"วันที่ 17 ของการเดินหน้าจีบคุณอย่างเป็นทางการ จนถึงวันนี้... คุณน่านน้ำยังไม่คิดจะใจอ่อนให้คนหล่ออย่างผม อีกเหรอครับ? — จากสิงหา ผู้ชายที่คุณบล็อก"

ในใจของน่านน้ำนึกอยากจะหยิบเอาช่อดอกไม้ราคาแพงช่อนั้นโยนทิ้งลงทะเลให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเสียจริง ๆ ทว่าในความเป็นจริง... เรียวปากอิ่มกลับค่อย ๆ จุดประกายรอยยิ้มขำขันและเอ็นดูผุดขึ้นมาในทุก ๆ ครั้งที่ได้เห็นชื่อของผู้ชายเอาแต่ใจคนนั้น

บางครั้ง... ความรักชวนใจสั่นอาจไม่ได้ก้าวเข้ามาสั่นคลอนแปรเปลี่ยน ชีวิตของคนเราในทันทีทันใด หากแต่ฝังตัวและค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจ... เปรียบเสมือนระลอกเกลียวคลื่นทะเลม้วนเล็กที่ซัดสาด เข้าหาฝั่งทีละเล็กทีละน้อย จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อรู้ตัวอีกที... พื้นที่ในหัวใจทั้งสี่ห้อง ก็ไม่หลงเหลือพื้นที่ว่างให้ใครอีกต่อไปแล้ว นอกจากเขาเพียงคนเดียว