บทที่ 3

เสี่ยวฉิงอ้าปากค้าง “ทรงเกรงว่าคุณหนูจะแต่งให้ตระกูลใดตระกูลหนึ่งในหกตระกูลแห่งจี๋หลิน?”

อิ่นเฉียนเป็นสตรีที่มีความคิดไม่เหมือนสตรีใด ทั้งเรื่องการค้า มุมมองในด้านต่างๆ การใช้ชีวิต จิตใจที่แข็งแกร่ง ความฉลาดหลักแหลม สายตาที่สามารถมองผู้คนทะลุปรุโปร่ง พิสูจน์ได้จากการเป็นผู้นำตระกูลอิ่น

ชื่อเสียงของนางในสายตาของผู้คนแคว้นฉินเป็นไปในทางที่ดี ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีเมื่อกล่าวถึงนางก็เป็นไปด้วยความเคารพชื่นชมจากใจ

แม้ระหว่างตระกูลคหบดีและราชสำนักจะมีภาษีเป็นตัวกลางคลี่คลายความขัดแย้ง แต่หากเมื่อมองให้กว่านั้น ทันทีที่มีตระกูลใดกล้าปลอมแปลงบัญชีการจ่ายภาษี ตระกูลนั้นๆ จะถูกลงโทษโดยไม่ละเว้น นี่จึงจะนับเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู

ราชสำนักกำลังคิดจะควบคุมอิทธิพลของคหบดีในแคว้น ทว่าตอนนี้ยังไม่มีจังหวะจึงได้แต่หยั่งเชิงกันไปมา

ก่อนหน้านี้มีข่าวว่านางอาจได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสนม แต่จนแล้วจนรอดหญิงสาวก็ยังไม่ออกเรือนเสียที มัวยุ่งง่วนกับงานที่ท่าเรือไม่ได้หยุดพัก การที่หลังๆ มานี้หญิงสาวบังเอิญได้พบกับคุณชายตระกูลใหญ่อีกห้าตระกูล ไม่เพียงทำให้นางเองก็รู้สึกประหลาดใจ กระทั่งแม้แต่ฮ่องเต้เองก็ยังตรัสถึง

หกตระกูลมีอิทธิพลทางการค้า แต่ตลอดมาล้วนถ่วงดุลการค้ากันและกันมาโดยตลอด กระทั่งตอนนี้...อาจเป็นได้ว่านายท่านตระกูลต่างๆ กำลังจดจ้องมายังนางตาเป็นมัน

ฮ่องเต้เล็งเห็นแล้วว่าหากนางแต่งเข้าตระกูลใด สองตระกูลอันมั่งคั่งจะยิ่งมีอิทธิพล หากรวมอำนาจการค้าสองอย่างเข้าด้วยกัน ถึงวันนั้นการจะลดทอนอิทธิพลของหกตระกูลลงเรื่อยๆ คงนับเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง

ยิ่งการที่มีนางแต่งเข้าตระกูลใดตระกูลหนึ่ง ฮ่องเต้ล้วนมองว่านางเป็นภัยคุกคามแผนของราชสำนักในอนาคต หากทรงคิดจะค่อยๆ ลดความสำคัญกระทั่งโค่นล้มหกตระกูลใหญ่ลงในวันหน้า

รถม้าหรูหราวิ่งไปจอดลงยังหน้าประตูจวน กำแพงสูงลิบล้อมรอบเป็นแนวยาว ประตูขนาดใหญ่มีเต่าหินสองตัววางสองข้าง อิ่นเฉียนก้าวลงจากรถม้าโดยมีพ่อบ้านวิ่งเข้ามาต้อนรับ เขารายงานเรื่องในจวนระหว่างที่นางไม่อยู่ หญิงสาวเพียงรับฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราชโองการในมือซุกอยู่ใต้แขนเสื้อตัวกว้าง

“ท่านพ่อบ้านข้าจะไปที่เรือนโสโครก”

พ่อบ้านมีท่าทีชะงักแต่ก็รีบหันไปสั่งการกับคนของตนด้านหลัง “วันนี้คุณชายอยู่ที่ท่าเรือตลอดยังไม่กลับมาขอรับ สั่งเอาไว้ว่าวันนี้มีเรือมาจากเมืองหยางโจว”

“เขาได้บอกหรือไม่ว่าจะกลับเมื่อไหร่”

“แจ้งไว้ว่าน่าจะปลายยามโหย่ว[1]ขอรับ”

“ดี” นางกล่าวจากนั้นหันไปมองเสี่ยวฉิง “เจ้าไปที่ห้องครัวสั่งให้คนไปส่งสำรับเย็นให้คุณชาย”

“เจ้าค่ะ”

อิ่นเฉียนก้าวฉับๆ ไปเรือนด้านหลังสุดของจวน ด้านหลังยังมีพ่อบ้านและคนอีกสองคนติดตามมาด้วย แท้ที่จริงแล้วเรือนโสโครกที่นางกล่าวถึงก็คือโรงเรือนที่ใช้กำจัดสิ่งปฏิกูล

สตรีสองคนที่กำลังถูกควบคุมให้ทำงานหนัก กระทั่งถูกบังคับให้ทำความสะอาดสุขา ร่างทั้งร่างส่งกลิ่นเหม็นจนผู้ที่ก้าวเข้ามาต้องขมวดคิ้ว

สตรีสองนางเมื่อมองเห็นอิ่นเฉียนก็ปราดเข้ามาคุกเข่า ถึงอย่างนั้นยังไม่ทันได้เข้าใกล้มากไปกว่าห้าก้าวก็ถูกบังคับให้หยุด

“รั่วรั่วข้าสำนึกผิดแล้ว เจ้าปล่อยข้ากับหวนเอ๋อร์ไปเถิด ข้าทำต่อไปไม่ไหวแล้ว”

อิ่นเฉียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แม้ในยามที่ได้ยินอนุของบิดาเรียกนางด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทสนม มองอดีตอี๋เหนียงและน้องสาวต่างมารดา จากนั้นกล่าวเสียงเรียบ “สำนึกผิด? อี๋เหนียงเมื่อวานท่านยังสาปแช่งข้าไม่ให้ข้าตายดีอยู่เลย วันนี้บอกว่าสำนึกผิดแล้ว ไม่เร็วไปหน่อยหรือ”

“ขะ...ข้า” นางมองไปรอบๆ “มันผู้ใดเอาเรื่องโป้ปดไปบอกนาง ไม่จริงนะเจ้าอย่าไปเชื่อ ข้าไม่เคยพูด”

“พอเถิด จะไปพูดดีกับนางทำไม ถึงอย่างไรนางก็ไม่มีทางปล่อยเราไปอยู่แล้ว อิ่นเฉียนอย่าให้ข้ารอดไปได้ เจ้าบอกคนของเจ้าเฝ้าเอาไว้ให้ดี หากวันใดเจ้าพลั้งเผลอข้าหลบหนีไปได้ ข้าจะไปตีกลองแจ้งทางการว่าเจ้าทรมานผู้คนในกำแพงจวน!”

“ดี!” หญิงสาวลงน้ำหนักในน้ำเสียง “อยากไปตอนนี้เลยหรือไม่เล่า!” ตอนนี้แม้แต่ดวงตาของนางก็วาบขึ้น “หลักฐานการวางยาพิษเพื่อสังหารข้าและท่านพ่อข้ายังเก็บเอาไว้อย่างดีจนถึงทุกวันนี้ ข้าจะดูว่าเจ้าหรือข้าที่ต้องถูกทางการลงโทษ!”

[1] ช่วงเวลาหนึ่งทุ่ม