บทที่ 1

เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา กู้หลานซินปิดประตูเสียงดังลั่น

ฉันรู้ว่าเธอจงใจทำแบบนั้น

เธอกำลังรอให้ฉันเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อ ก้มหัวขอคืนดีกับเธอ

แต่ฉันยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ไม่ขยับแม้แต่น้อย

ไม่ได้ร้องไห้ด้วยความน้อยใจเหมือนเมื่อก่อน และไม่ได้ร้อนรนจนใจสั่น

จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับชีวิตแบบนี้ขึ้นมา

ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่กลับต้องลดศักดิ์ศรีคอยอ้อนวอน ขอให้อีกฝ่ายยกโทษให้

เครื่องปรับอากาศในวิลล่าเปิดแรงมาก แต่เค้กไอศกรีมที่วางอยู่บนโต๊ะกลางก็ยังละลายไปบ้าง

ไม่ต่างอะไรจากชีวิตแต่งงานของฉันกับกู้หลานซิน

ไม่ว่าฉันจะพยายามประคับประคองชีวิตแต่งงานครั้งนี้มากแค่ไหน รอยร้าวระหว่างเรากลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันใช้นิ้วปาดไอศกรีมขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วนำเข้าปาก

รสหวานมันนั้นไม่อาจบรรเทาความขมขื่นในใจได้แม้แต่นิดเดียว

ฉันกับกู้หลานซินแต่งงานกันมาสามปี

วันเกิดปีแรกหลังแต่งงาน เธออยู่ที่บริษัททั้งคืนเพื่อช่วยสวีเฉินแก้ไขแผนงานที่มีข้อผิดพลาด

วันเกิดปีที่สอง เธอต้องเดินทางไปทำงานต่างเมืองกับสวีเฉิน

ส่วนวันนี้ ก็เพราะโทรศัพท์สายเดียวจากสวีเฉิน เธอจึงทิ้งฉันไว้กลางสายฝนเพียงลำพัง

ขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอย ประตูห้องพักแขกก็เปิดออกกะทันหัน

เมื่อเห็นผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาหา หัวใจฉันก็เต้นสะดุดไปวูบหนึ่ง

เธอเห็นว่ามุมปากของฉันยังเปื้อนไอศกรีมอยู่

กู้หลานซินถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ ก่อนดึงกระดาษทิชชู่ออกมาค่อย ๆ เช็ดให้ฉัน

“ที่รัก ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันใจร้อนเลยพูดแรงไปหน่อย”

“รู้ว่าคุณขี้หึง ต่อไปนอกจากเรื่องงานแล้ว ฉันจะพยายามไม่ติดต่อกับสวีเฉินเป็นการส่วนตัว”

เพียงได้ยินสองประโยคนี้ ความน้อยใจทั้งหมดของฉันก็พังทลายลงในพริบตา ขอบตาแดงระเรื่อ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เธอเป็นฝ่ายมาง้อฉันก่อน

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูด เธอก็พูดต่อว่า

“ตอนที่ฉันพาสวีเฉินไปโรงพยาบาลคืนนี้ ดันมีคนแอบถ่ายรูปแล้วเอาไปโพสต์ลงในกลุ่มแชตของบริษัท ตอนนี้เพื่อนร่วมงานหลายคนต่างพากันพูดว่าสวีเฉินเป็นมือที่สามที่ทำลายชีวิตแต่งงานของคนอื่น”

“เขาก็ป่วยอยู่แล้ว ยังต้องมาพลอยได้รับผลกระทบจากเรื่องของเราอีก เพราะงั้นฉันหวังว่าคุณจะช่วยอธิบายแทนเขาในกลุ่มแชตของบริษัทหน่อย”

ความซาบซึ้ง ความขมขื่น และความน้อยใจทั้งหมด ในวินาทีนั้นกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปเสียหมด

เพราะสวีเฉิน เธอทิ้งฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และตอนนี้ ก็เพราะผู้ชายคนนี้อีกเช่นกัน เธอถึงกับยอมลดตัวลงมาขอโทษฉัน

มองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งฉันหลงรักมานานถึงห้าปี จู่ ๆ ฉันก็หัวเราะออกมา

แต่กู้หลานซินกลับคิดว่าฉันตอบตกลงแล้ว

“ที่รัก ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณดีที่สุด”

“เดี๋ยวฉันจะดึงคุณเข้ากลุ่มแชตของบริษัท หลังจากชี้แจงเรื่องนี้แล้ว คุณก็ค่อยขอโทษสวีเฉินต่อหน้าทุกคน แบบนี้...”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็ขัดจังหวะเธอทันที

“คุณอย่าแม้แต่จะคิด”

กู้หลานซินชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นความอ่อนโยนบนใบหน้าก็หายไป ก่อนจะกลับมาเป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธอีกครั้ง

“เมิ่งฉี ฉันกับสวีเฉินไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ ทำไมคุณถึงต้องจ้องเล่นงานเขาไม่เลิก?”

“คุณรู้ไหมว่าข่าวลือแบบนี้ส่งผลกระทบต่อเด็กฝึกงานที่เพิ่งเรียนจบมากขนาดไหน ตอนที่เขาโทรหาฉันเมื่อสักครู่ เขาร้องไห้หนักมาก”

ได้ยินแบบนั้น ฉันลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ก่อนจะสบตากู้หลานซินตรง ๆ