บทที่ 2

“คุณไม่ต้องรายงานเรื่องของเขาให้ผมฟัง ผมไม่อยากรู้เลยสักนิด”

“จะให้ผมช่วยแก้ข่าวให้เขางั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

ฉันกำหมัดแน่น พยายามข่มอารมณ์ในใจเอาไว้ ไม่ยอมให้น้ำเสียงของตัวเองสั่นเครือ

กู้หลานซินหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

เธอพูดคำว่า “ดี” ติดต่อกันถึงสามครั้ง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไปอยู่ที่บริษัท”

“เมิ่งฉี ถ้าคุณแน่จริง ก็อย่ามาหาฉันอีกตลอดไป!”

มองประตูใหญ่ที่ถูกปิดกระแทกอย่างแรง หัวใจของฉันราวกับถูกมือใหญ่บีบรัดเอาไว้แน่น เจ็บเสียจนแทบหายใจไม่ออก

ตอนนั้นเอง จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของฉันก็ส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นสองครั้ง

ฉันนึกว่าเป็นกู้หลานซิน

แต่พอหยิบขึ้นมาดู กลับเป็นข้อความที่สวีเฉินส่งมา

[พี่เมิ่ง วันนี้ผมแค่เผลอโดนกระดาษบาดนิ้วจนเป็นแผล คุณกู้ถึงได้พาผมไปโรงพยาบาล พี่อย่าเข้าใจผิดนะ]

[มีแต่ผู้ชายที่ไม่มั่นใจในตัวเองเท่านั้นแหละ ถึงได้คอยหวาดระแวงไปหมดทุกวัน]

ฉันจ้องข้อความเหล่านั้นนิ่งงันอยู่หลายวินาที ไม่ตอบกลับ และไม่ได้ลบทิ้ง

ที่แท้ อาการป่วยที่ทำให้กู้หลานซินร้อนใจจนไม่สนใจทั้งลมแรงและฝนกระหน่ำข้างนอก ถึงกับไล่ฉันลงจากรถทันที...

กลับเป็นเพียงแผลจากกระดาษบาดเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ตอนฉันไส้ติ่งอักเสบ ปวดจนลุกจากเตียงไม่ไหว

ฉันเพียงขอให้เธอช่วยรินน้ำร้อนให้สักแก้ว แต่เธอกลับหาว่าฉันสำออย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ฉันก็ยกมุมปากยิ้มเยาะตัวเอง

ที่แท้ คนที่รักกับคนที่ไม่รัก ต่างกันชัดเจนถึงเพียงนี้เอง

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันก็ตาม

สามวันติดต่อกัน กู้หลานซินไม่กลับบ้านอีกเลยจริง ๆ

ส่วนฉันก็ไม่ได้อยู่ว่าง เริ่มค่อย ๆ เก็บข้าวของของตัวเองทีละน้อย

บ้านหลังนี้เป็นทรัพย์สินก่อนแต่งงานของกู้หลานซิน เพราะฉะนั้น คนที่ต้องย้ายออกย่อมเป็นฉัน

วันที่สี่หลังจากฉันกับกู้หลานซิน “แยกกันอยู่” เพื่อนก็ชวนฉันออกไปสังสรรค์

เมื่อก่อนฉันมักจะปฏิเสธ เพราะต้องอยู่รอกู้หลานซินที่บ้าน

แต่ครั้งนี้ ฉันตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทว่าฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า นาน ๆ ทีจะออกมาเที่ยวทั้งที กลับต้องมาเจอกับคนสองคนที่ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุด

เมื่อกู้หลานซินเห็นฉัน แววตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรำคาญในทันที

เธอขมวดคิ้วถามฉัน

“คุณตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง? คุณไม่อาย แต่ฉันอาย!”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูด สวีเฉินก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

“คุณกู้ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ พี่เมิ่งก็แค่กลัวว่าคุณจะหย่ากับเขาจริง ๆ นี่ครับ เพราะอีกแค่สามวันก็จะครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว”

“แต่พี่เมิ่ง พี่ทำให้ลูกผู้ชายอย่างพวกเราเสียหน้าจริง ๆ นะ ถ้าเป็นผม ผมจะอดทนไปจนถึงวันสุดท้ายแล้วค่อยมาง้อ”

คนที่มาด้วยกันพอได้ยินแบบนั้นก็พากันผสมโรง

“สมกับเป็นคุณกู้จริง ๆ รู้วิธีคุมสามีอยู่หมัด แค่คำพูดเดียวก็คุมสามีได้อยู่หมัด พวกเราทุกคนต้องเรียนรู้ไว้บ้างนะ”

คำเยินยอของทุกคนดูเหมือนจะทำให้กู้หลานซินพอใจไม่น้อย

เธอพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังให้ทาน

“พอได้แล้ว ฉันรู้แล้ว คืนนี้ฉันจะกลับบ้าน คุณรีบไปเถอะ อย่ามาทำให้ทุกคนหมดสนุก”

คำพูดแบบนี้ ฉันเคยได้ยินมาก่อนแล้ว

ตอนนั้นฉันไม่รู้สึกว่าเป็นอะไร

แต่วันนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด ฉันกลับรู้สึกรังเกียจคำพูดเหล่านั้นเหลือเกิน

ฉันเงยหน้ามองกู้หลานซินที่กำลังลำพองใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณจะกลับบ้านหรือไม่ ผมไม่สนใจ แล้ววันนี้ผมก็ไม่ได้มาหาคุณ”

พูดจบ ฉันก็เดินผ่านพวกเขาเข้าไปในคลับส่วนตัว

ปฏิกิริยาของฉันเหนือความคาดหมายของทุกคน พวกเขาต่างชะงักไปชั่วขณะ

สวีเฉินที่ได้สติก่อนใคร รีบคว้าข้อมือฉันเอาไว้

“พี่เมิ่ง คุณกู้ก็รับปากแล้วว่าจะกลับบ้านคืนนี้ พี่ก็เลิกวางฟอร์มได้แล้วครับ”

“ถึงตอนนั้น ถ้าทำให้คุณกู้โกรธขึ้นมาจริง ๆ พี่ก็จะมาโทษผมอีก”

“สวีเฉิน ถ้าฉันกับกู้หลานซินหย่ากัน นายถึงจะมีโอกาสขึ้นมาแทนที่ เพราะงั้นเลิกเสแสร้งได้แล้ว เห็นแล้วขยะแขยง”

พูดจบ ฉันก็สะบัดมือของเขาออกอย่างแรง

ทั้งที่ฉันไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่เขากลับร้องลั่น ก่อนจะเซถอยไปด้านหลัง

เขาไม่ได้ล้มลงกับพื้น แต่กลับล้มเข้าไปในอ้อมแขนของกู้หลานซิน

ดวงตาของเขาแดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“คุณกู้... ผมว่าผมลาออกเสียดีกว่าครับ”