6 เข้าหอ nc 25+

6 เข้าหอ nc 25+

ร่างเล็กอย่างหญิงสาวในห้องหอมาตลอดทั้งชีวิต ตอนนี้ถูกกระหน่ำโหมด้วยแรงตัณหาของสามีในคืนแรกชำแรกความสาว ซูเม่ยหวีดร้องจนแทบหมดเสียง ศีรษะสะเทือน แว่วเสียงครางดังลั่นของหลี่เจิ้ง

แล้วจู่ ๆ ท่อนลำถูกถอนออกจากปลอกรัดรึง พลันบางสิ่งบางอย่างอุ่นคล้ายนำพุ่งกระทบเนินเนื้อสาวก่อนที่มือใหญ่จะปาดน้ำจนทั่ว

“ท่านพี่ อืออ”

แต่แล้วจากที่ซูเม่ยคิดว่าจบสิ้นกลับไม่ใช่ หลี่เจิ้งยังยืนซ้อนหลัง ขยับกายย่อตัวลงแล้วเสยลำขึ้น แกร่งร้อนยิ่งทั้งใหญ่โต

“อ่า ท่านพี่ ใหญ่ ใหญ่มากเจ้าค่ะ”

ปลอกสวาทถูกแทรกชำแรกอีกครา ซูเม่ยไม่ใคร่แน่ใจนักว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ หากแต่ลำลึงค์รอบนี้ช่างดุดันกระทุ้งเสยร่างของนางจนเท้าลอยไม่ติดพื้น มือกำนมแน่นเคล้นไปมา ใบหน้าแกร่งซบตรงหัวไหล่ทั้งปาดเลีย ซุกไซ้ ขบกัดจนทั่ว

“อืมมม อือออ อ่า อา”

ลำร้อนเสียดเสยเข้าทางรักเป็นจังหวะกระชั้นกระทั่งซูเม่ยรู้สึกถึงบางอย่างภายใน หัวมนใหญ่นักผ่านรูร่องจุดกระสันอ่อนไหวจนนางเกร็งร่างขึ้น

“ท่านพี่ ข้า ข้า อ่า กรี๊ดด”

เสียงหวีดร้องหวานแหลมดังขึ้นสูงยามลำลึงค์กระทุ้งขึ้นแล้วอัดแน่นบดวนคลึงเป็นวง น้ำหวานสุขสมเอ่อล้นชโลมท่อนรักอาบไหลลงยังต้นขา

“อือออ อ่า อืมมม”

หลี่เจิ้งไร้เสียงพูด เพียงครางกระเส่ากระทุ้งแน่นกว่าเดิม ซูเม่ยแม้เพิ่งเสร็จสมกลับรู้สึกหน่วงหนึบอีกครา

มือล้วงลงด้านล่างขยี้เม็ดเล็กกลางร่องสวาทเสยลึงค์ไม่พักกระทั่งนางรู้สึกได้ว่าท่อนแข็งถูกนำออกจากช่องทางรัก หลี่เจิ้งขยับมือใต้ร่างตรงเนินเนื้อคล้ายกำลังรูดลึงค์ชักถี่

“อืออ อ่า อ๊าส์”

เสียงครางบนลาดไหล่ดังขึ้นยามบางอย่างพุ่งกระทบเป็นน้ำอุ่น มีกลิ่นคาวคละคลุ้งตลบทั่ว จากนั้นหลี่เจิ้งดันท่อนเดิมเข้าทางอีกครั้งจนนางรู้สึกได้ถึงความเหนียวเหนอะของน้ำ

“ท่านพี่!”

ร่างเล็กยังถูกห้อยโหนจนเมื่อยขบเหน็บชา แต่คล้ายกระบวนการเสพสังวาสยังมิจบสิ้นเมื่อหลี่เจิ้งไม่ไปไหน ย่อกายลงกระทุ้งเข้าทางสวาทเช่นเดิม ลำใหญ่ยังคงตั้งแข็ง

“ข้า ท่านพี่ อ่า”

ซูเม่ยมิเคยคาดคิดเลยว่าบุรุษหนึ่งคนสามารถปลดปล่อยน้ำและเสพสังวาสได้นานถึงเพียงนี้

หากนางจำไม่ผิดท่านแม่บอกว่าเมื่อบุรุษสุขสมปล่อยน้ำ ทุกอย่างจะจบสิ้น

แต่นี่กระไร บุรุษผู้นี้ หลี่เจิ้ง ปลดปล่อยน้ำไปแล้วถึงสองครา และลึงค์กลับยังตั้งแข็ง กระทุ้งไม่ผ่อน ไม่ยอมให้นางได้พักร่างแม้แต่น้อย

ร่องสวาททั้งเล็ก แคบ นุ่มนวลถูกลำลึงค์ของชายฉกรรจ์กระหน่ำใส่ไม่ออมมือจนแดงช้ำ รอบปากทางแดงก่ำบวมเจ่อ

มือหลี่เจิ้งอีกข้างกำนมขยำแรง อีกข้างล้วงลงกำโหนกเนื้ออูมเต็มมือ

คราวนี้ลึงค์ซอยถี่จนร่างเล็กสั่นสะเทือน ศีรษะโยกคลอน ท่อนขาที่ถูกรัดห้อยค้างกลางอากาศแดงเถือกจากแรงเสียดสีของเนื้อผ้าไหมสีแดง

มือเล็กกำผ้าแน่นเข้าอีกแหงนใบหน้าขึ้นสูงสั่นสะท้านหวีดร้องออกมาสุดเสียง โนมนมกระเพื่อมทั้งถูกเคล้นหนักมือ หลี่เจิ้งเสยลำใหญ่โตกระทุ้งแรงหวังให้สุขสมโดยพลัน

ท่อนลำช่างใหญ่โตนักชำแรกทางเล็ก ปลอกสวาทถูกแหวกออกเป็นรูปพลูบานสวยงามทั้งแดงช้ำ น้ำหวานสวาทไหลอาบปะปนน้ำสีขาวขุ่นก่อนหน้าไหลลงง่ามขาเรียวงาม

เสียงน้ำยามถูกเสียบเสยก่อให้เกิดเสียงดังแทรกเสียงครางระงมของสองบ่าวสาว

หลี่เจิ้งกำเอวเล็กแน่นขึ้นบีบนมจนล้นทะลัก กระทุ้งลำใส่อย่างแรงแล้วครางลั่น

“อ่า น้องหญิง พี่หลั่งแล้ว อ่า”

ซูเม่ยหวีดร้องขึ้นทันใด หัวถอกลึงค์ใหญ่กระดกแรงภายในยามพวยพุ่งสายธารสีขาว น้ำเชื้อของตระกูลหลี่เข้าสู่ร่างเล็กงดงามของเจ้าสาวในคืนแรกจนหมดสิ้น

กายแกร่งค่อยถอนลำออกเมื่อทุกอย่างสงบลง หลี่เจิ้งซบหน้าลงซอกคอหอบหายใจรวยริน

“เจ้าดียิ่งน้องหญิง พี่มิเคยซาบซ่านจนถึงแก่นกายเช่นนี้มาก่อน ยามลึงค์พี่พ่นน้ำช่างวูบวาบเต็มทน”

“ท่านพี่ ข้า ข้าเมื่อยแล้วเจ้าค่ะ”

“รอเดี๋ยว พี่ขอใส่เสื้อผ้าก่อน”

ซูเม่ยได้ยินเสียงหยิบชุดเสื้อผ้าขึ้นจากพื้นสวมใส่ เสียงเดินไปมา เสียงสะบัดผ้า

“เรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ น้องเมื่อยมากเต็มทน”

“เรียบร้อยแล้ว”

หลี่เจิ้งขึ้นมายืนบนเตียง

แอ๊ด!

“ใครน่ะ ท่านพี่ ใครเข้ามา”

ซูเม่ยตกใจจนร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินเหมือนประตูถูกเปิดออก

“เจ้าหูฝาดไปหรือเปล่า เพียงเสียงของเตียงยามพี่ปีนขึ้นมาต่างหาก”

หลี่เจิ้งแก้ผ้าผูกตาให้ก่อนอันดับแรก ซูเม่ยสะดุ้งเมื่อจู่ ๆ ลำแสงโคมแต่งงานกระแทกเข้าสู่จักษุ กระพริบตาถี่แหงนใบหน้าขึ้นมองเห็นบุรุษร่างกำยำสวมชุดแต่งงานสีแดงเพลิงเช่นกัน กำลังมุ่งมั่นแก้ผ้าที่โยงผูกด้านบนขื่อออก

สามีของนางหล่อเหลามากจนซูเม่ยหน้าแดงซ่าน เขาหลุบตาลงมองคนร่างเล็กแล้วส่งยิ้มอ่อนหวานให้จนนางขัดเขิน

“ท่านพี่ ท่าน หล่อมากเจ้าค่ะ”

“เจ้าช่างเจรจายิ่ง”

ซูเม่ยเหลียวหลังไปมองประตู แต่ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ประตูยังปิดสนิท ทุกอย่างในห้องเรียบร้อยดั่งเดิมเหมือนตอนก่อนที่นางจะโดนปิดผ้า

“โอ้ย!”

เพียงปลดท่อนขาลง ซูเม่ยถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเพราะอาการเหน็บชา

“พี่นวดให้”

ซูเม่ยก้มมองสามี คุณชายรองตระกูลหลี่นั่งคุกเข่าที่พื้น บีบนวดท่อนขาเล็กในนางอย่างไม่รังเกียจ

“พี่จะเรียกสาวใช้ให้นำน้ำสำหรับอาบมาให้”

“เจ้าค่ะ”

“แต่พี่มิอาจร่วมอาบกับเจ้าได้”

“หมายความว่ากระไรเจ้าคะ”

“ตามกฎของตระกูล เรือนนี้เป็นเรือนของเจ้า พี่มิอาจอยู่นอนร่วมคืนได้ ต้องกลับไปนอนยังเรือนใหญ่”

“หมายความว่าทุกคืนต่อจากนี้ไป น้องต้องนอนคนเดียว เช่นนั้นหรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้วเม่ยเอ๋อร์ เป็นเช่นนี้มานานมากแล้ว ท่านแม่ของพี่เองก็มีเรือนของตนเอง ติดกันกับเรือนหลังนี้”

ซูเม่ยนิ่งเงียบไปมองร่างสูงใหญ่ที่ลุกขึ้นยืนเต็มกายแล้ว ก้มลงปัดปอยผมออกจากหน้าให้นาง

“เจ้างดงามยิ่ง พี่ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะมีความสุขเช่นนี้ ข้าขอบใจเจ้ายิ่ง”

“เจ้าค่ะ น้อง น้องเองก็ดีใจที่ได้แต่งงานกับท่านพี่เจ้าค่ะ”

ซูเม่ยมองรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าหล่อเหลา ผิวกายขาวสะอาดสะอ้านไร้ร่องรอยขีดข่วน ก่อนที่สามีของนางหันหลังกลับไปเปิดประตูห้องนอน แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้นาง เจ้าสาวหมาด ๆ นอนคนเดียวในคืนแรกแต่งงาน