6 Sweet

6 Sweet

“ไอ้เรย์ ถ้าขืนแกไม่เข็ด แกต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่”

แต่เขาดันเป็นคนเดียวที่ตกค้างอยู่ข้างในใจเธอมานาน เสียงทุ้มเดียวที่ทำเธอสะท้านไหว

ในขณะที่เรนนี่ยังถูกคลื่นของความหลังสาดซัดภายในห้องจนท้องไส้หดเกร็ง เสียงหัวเราะลงลูกคอเบาต่ำภายในห้องฝั่งตรงข้ามดังขึ้นแทรกเสียงเพลงร็อกจากแผ่นเสียงไวนิล

กลิ่นควันบุหรี่อ่อนจางลอยคว้างคล้ายจิตใจของธามวินทร์ที่กระเจิดกระเจิงมาตลอดทั้งวัน ทว่าแผงอกกลับอัดแน่นด้วยมวลบางอย่างที่คลื่นเป็นลูกลงแผ่นท้อง

“เรย์... หนีไม่พ้นหรอก”

เขาลุกขึ้นเดินไปยังระเบียงบ้าน แสงยามเย็นสีทองกระทบหน้าต่างห้องนอนฝั่งตรงข้ามที่รูดม่านปิดมิดชิด นั่งพิงสะโพกเปลือยอกพ่นควันขาวราวม่านหมอกที่ปกปิดสิ่งที่อยู่ในใจตนมาตลอดหลายปี

รอยยิ้มที่ผุดมุมปากใครเห็นคงน่าหวาดหวั่น แต่สำหรับเขาแล้วมันคือยิ้มของผู้คุมเกมออกล่า

เขาจะใส่เกียร์เดินหน้าเต็มฝีเท้า ให้เธอตั้งรับไม่ทันหลังจากที่เขาปล่อยไว้มานาน

ถึงเวลาเอาสิ่งที่แกล้งจงใจลืมกลับคืนมา สู่อ้อมแขนของอสุราตัวนี้ได้แล้ว

เรย์...

ชื่อที่พาให้เขาสะท้านทุกครั้งเมื่อเอ่ยขึ้นข้างในใจ ทว่าคงไม่ใช่กับเรนนี่เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงแล้วลืมตาตื่นพร้อมกับการอดนอนอย่างใจระทึก

เธอทะลึ่งตัวลุกพรวดคว้ามือถือดูเวลาแล้วตาโต สาย ! เสียงก่นด่าตัวเองงึมงำวาดขาลงเตียงรุดไปยังห้องน้ำทันทีพร้อมกับเสียงเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

“เรย์ ธามมารอหน้าบ้านแล้วนะลูก... ”

“ค่า สิบนาทีค่ะ”

เธอตะโกนตอบเร่งตัวเองจนแทบไม่ทันได้สำรวจความเรียบร้อยดี มองใบหน้าเฉี่ยวหวานวาดลิปสีเบอร์กันดียกมือรวบผมแต่เสียงแม่ยังดังเร่ง

“เร็ว เรย์ !”

เฮ้อ... ปล่อยมันสักวันแล้วกัน เธอละจากตัวเองหน้ากระจกคว้ากระเป๋าหรูวิ่งตึกตักลงบันไดแล้วชะงักหยุดนิ่งตรงชานพักสูดลมหายใจยาวลึก

ฟู่... มือสั่นวางบนหน้าท้องไม่รู้ตัวขณะค่อย ๆ ก้าวช้า ๆ จ้องไปทางประตูกว้างที่ซึ่งร่างอดีตนักกีฬายืนรอหันหลังอยู่ แต่จังหวะที่เขาหันกลับมามันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกซีรีส์

สายตาคู่นั้น... คมกล้าและเปล่งแสงเรียกร้องถึงบางอย่างที่พาให้ช่องท้องเธอบีบรัด

เธอจะไม่มีทางให้เขารู้เด็ดขาดว่าสายตาคมกริบมีผลต่อเธอมากขนาดไหน จึงเสแสร้งแต้มตัวเองด้วยรอยยิ้มจอมปลอมสุด ๆ

“สวัสดียามเช้าค่ะท่านประธาน”

แต่คงไม่มีสิ่งใดรอดพ้นสายตาจิ้งจอกเช่นเขา ยิ้มมุมปากที่ตอบกลับมาจึงทำให้เท้าสั่นเบา ๆ

“Hi เรย์”

เส้นเสียงทุ้มต่ำจนเกือบพร่าทำใจพลิกคว่ำรีบเบือนหน้าไปทางแม่หาตัวช่วย แต่อัญชลีก็ราวกับรู้ทันเล่ห์กลหายตัวเข้าครัวไปแล้ว

“ฉันยังไม่ทันได้กินกาแฟ”

เรนนี่รีบชิงพูด อย่างน้อยการห่างเขาสักห้านาทีอาจทำให้อาการวูบวาบในท้องลดลง มองเขายกข้อมือดูเวลา นาฬิกาเรือนหรูสีเดียวกับดวงตาเขา

“เราสายแล้ว เช้านี้ต้องไปพบลูกค้า”

“เมื่อวานท่านประธานไม่ได้บอก”

เขาลอบหัวเราะคำว่า ‘ท่านประธาน’ แล้วหยุดเมื่อเห็นสายตาจ้องนิ่ง “ฮ่ะ แฮ่ม เออ... งานด่วน แวะซื้อไดร์ฟทรูแล้วกัน”

ธามวินทร์เดินนำลงบ้านหลังงามไม่ทันมองด้านหลังว่าเลขาจำเป็นกำลังตาเบิกค้างจ้องรถที่เขาใช้มารับ กระทั่งเสียงหวานเอ่ยขึ้น

“ทำไมท่านประธานเอาคันนี้มา... ” เสียงเธอขาดหาย ยิ่งเดินเข้าใกล้รถหรูโหลดเตี้ยเหมือนจะต่ำเรี่ยลงอีกจนเธอกลืนน้ำลาย

“ทำไมกัน” เขาว่าพลางเปิดประตูกว้างให้อย่างสุภาพบุรุษ “เชิญครับ”

เรนนี่สบตากวนอารมณ์คล้ายสาส์นท้ารบจึงยกมุมปากนิดเดียว ผลุบตัวเข้าไปนั่ง

ปัง !

ร่างระหงสะดุ้งเบา ๆ แต่นั่นยังไม่เท่ากับกระโปรงสั้นที่ร่นขึ้นมาสูงจึงวางกระเป๋าปิดก่อนจะเบิกตากว้างมองแบรนด์หรูที่คว้ามาอย่างเร่งรีบ

มินิชาแนล ! เล็กเท่าฝ่ามือ !

ปัง !

เธอสะท้านเมื่อประตูถูกกระแทกปิด รถอ่อนยวบลงจากน้ำหนักของคนร่างโต เขาพาไอร้อนแผ่ซ่านรวมไปถึงกลิ่นน้ำหอมเร้าใจผสมฟีโรโมนชายที่พาให้สาวอย่างเธอหัวใจกระดอน

ทุกอย่างในรถเร่าร้อนขึ้นทันที หนังแท้มันวับสีดำ น้ำหอมปรับอากาศลอยจาง ๆ และ

“เพลง... ” เธองึมงำ

It's so sweet, knowing that you love me. 

Though we don't need to say it to each other, sweet 

Knowing that I love you,

“ทำไมก็เพราะดี”

เขาพูดพลางโน้มลงมาใกล้ เธอเบียดตัวชิดเบาะเผลอยกมือยันหัวไหล่ เขาพลันหยุดจ้องหน้าเธอทันที

ตึกตัก ตึกตัก

เขาจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของฉันไหม…

เรนนี่รำพึงในใจดันเขาอีกแต่ร่างแกร่งขืนนิ่ง ตัวเขาชื้นเหงื่อรวมไปถึงลมหายใจร้อนจัด

“คาดเข็มขัด” เขาพูดเบาแล้วโน้มลงจนได้ใกล้จนเธอมองเห็นเส้นผมหวีเรียบระยะประชิด และแรงลมที่เป่ารดเสื้อเชิ้ตทำงานตัวบาง

1... 2... 3... 4... 5... คลิก

ห้าวินาทีอันยาวนานเมื่อเขาจัดการคาดสายนิรภัยจนเสร็จพาตัวเองออกห่างความนุ่มนิ่มที่บังเอิญใบหูเฉียดไปโดนเล็กน้อย

“Sweet” เสียงทุ้มเปล่งเบาในลำคอแต่เธอยังได้ยิน

“อะไรนะ... ” เรนนี่ไม่กล้าหันไปมอง มือจับแน่นบนตัก

“ชื่อเพลงน่ะ Sweet”

ธามวินทร์รีบพารถหรูเคลื่อนออกจากบ้านหลังใหญ่ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดเพราะความยับยั้งใจใกล้จะหมดลง แผงอกเขาเขยื้อนจากคลื่นเสน่หาฉับพลันขณะโน้มลงเมื่อครู่ พยายามเพ่งสมาธิมองถนนแต่มันช่างยากเย็นเพราะต้นขาขาวยาวคู่นั้น

ยาวจนเกินไป...

เขาแค่นเสียงปาดรถจอดริมถนน ถอดเสื้อนอกตัวเองออกโยนให้สบตาสงสัยของเธอ

“ปิดสะ”

พวงแก้มของสาวหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงก่ำ สะเทิ้นอายเบี่ยงหน้าหนีมองข้างทาง เมื่อรับรู้ว่าสายตาเหล็กกล้าคู่นั้นแอบมองท่อนขาเรียว จึงทำให้ไม่เห็นว่าใบหูของธามวินทร์ระเรื่อลามลงลำคอสาดไปด้วยสีแดงเช่นกัน

กระแสไอร้อนที่อยู่ในรถพุ่งทะลุเดือดในช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมง โดยมีความเงียบงันและเสียงเพลงเป็นตัวเชื่อมระหว่างพวกเขา จนจมดิ่งลงสู่ภาพคืนวันเก่า ๆ ในวัยเด็กของกันและกัน

พี่ธามคะ...

อืม...

ใบหน้าคมจัดแหงนขึ้นมองร่างเล็กบนต้นไม้ เด็กสาววัยสิบขวบกลมแก้มยุ้ย แต่มีรอยยิ้มที่พาให้ทุกคนยิ้มตาม

พี่ธามจะเอากี่ลูก หนูเด็ดมันจะหมดต้นแล้วนะ

ธามวินทร์หัวเราะแล้วรับมะม่วงที่เรนนี่โยนลงมาอีกลูก ก่อนที่เสียงหวานจะร้องขึ้น

โอ๊ย... มดกัด มดดดด พี่ธามมมม

เขาใช้มือป้องตากันแสงจ้องเด็กหญิงปัดป่ายร้องลั่น ใบหน้าเหยเกแต่ยังสู้ไม่ถอยด้วยการหนีบขากับกิ่งไม้

โดดลงมาเลย !

เขาตะโกนกางแขนรอรับ จนเรนนี่ยอมทิ้งตัวเองลงมาบนตัวของพี่ชายข้างบ้าน แล้วพากันล้มกลิ้งลงพื้นหญ้าทั้งคู่พร้อมเสียงหัวเราะ

มดกันเจ็บเป็นบ้าพี่ธาม... ดูดิ แดงเป็นตุ่มเลย

ธามวินทร์ยังฉีกยิ้มพยุงตัวลุกขึ้นพลันหยุดชะงักเมื่อมองลำคอเรนนี่ขาวใสจนเห็นเส้นเลือดแดงก่ำเป็นตุ่ม ความร้อนไหลรวมลงหน้าท้องจนเขาตกตะลึงผุดลุกทิ้งน้องไว้บนพื้น ก้มลงมองด้วยตาเบิกกว้าง

เส้นเลือดสีชมพูอ่อนในลำคอนั้น มันไม่ควรทำให้เขารู้สึกอะไรทั้งนั้น...

ไอ้ธาม... มึง !

จากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็คลายความสนิทสนมลงจนเกือบห่างเหิน กระทั่งวันวาเลนไทน์สุดขมขื่นของเรนนี่ที่เขาจำต้องปัดทิ้ง

ระยะห่างของช่วงอายุ ณ ตอนนั้นมันสั้นลงแล้วในตอนนี้

ใม่มีคำว่าผิดศีลธรรมอีกต่อไปเมื่อเธอโตพอแล้ว มากพอที่เขาจะเลิกมองตัวเองเป็นปีศาจเสียที และอะไรอีกหลายอย่างที่เขาจินตนาการมานาน

พอแล้วกับการหนีสิ่งที่ใจตัวเองไม่เคยลืม... เธอโตแล้ว เขาก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป... ถึงเวลาที่เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน

เขามองรอยยิ้มหวานขณะที่ลงจากรถหน้าร้านกาแฟจุดนัดพบทางธุรกิจ หากเธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรในใจ เธออาจไม่ยิ้มแบบนี้ให้เขาอีกต่อไป

...ถ้าเธอรู้ว่า ในหัวเขา กำลังเห็นภาพเธอ... เปลือยเปล่าซ้อนทับอยู่ในหัวเขาทุกมุม