บทที่ 8 ณิคออ่อน ผมคอวยแข็ง

“แหม เพื่อนก็จริงจังไปได้พวกกูแหย่เล่นเองน่า” พชรหัวเราะแห้งๆ ออกมาเมื่อสายตาของคาถาเข้มขรึมขึ้นเรื่อยๆ เหมือนอยากจะกระโดดเข้ามาฉีกเนื้อพวกเขาให้ขาดหลุดรุ่ยให้ได้

“เด็กๆ ของมึงเอาซุกไว้ดีแล้วใช่มั้ย?”

“ระดับมันไม่มีซุกหรอก เด็กใหม่ต้องยอมรับเองต่างหาก”

“พวกมึงก็ยังไม่หยุดพูดอีกนะ” เรือนส่ายหัวให้สองหนุ่มที่แม้จะบอกว่าแหย่เล่นและถูกคาถาจ้องเขม็งครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ยังไม่หยุดพูดสักทีจนเขาล่ะกลัวว่าจะมีอะไรสักอย่างจากมือคาถาลอยไปปะทะหัวพวกมันน่ะ

“แต่ว่านะ ณิไม่ได้เป็นเด็กของเขาณิเป็นว่าที่ภรรยาต่างหาก” เด็กสาวเเย้งเสียงแผ่ว แม้ก่อนหน้านี้จะคิดว่าเขาต้องการผู้หญิงมาบำเรอตัวเองแต่ก็ไม่ได้อยากเป็นจริงๆ แถมเขายังบอกเองว่าให้เธอมาเป็นภรรยา

“ก็จริง”

“ก็จริงแล้วก็ช่วยหุบปากหมาๆ ของพวกมึงด้วย”

“โอเค ไม่แหย่แล้วเหมือนจะเริ่มโมโหจริงๆ แล้วสิ” อันเฟยพูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกดื่ม

คณิกามองพวกเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ อย่างเบื่อหน่าย เบื่อหน่ายที่ไม่รู้จะคุยอะไรกับพวกเขาซึ่งเป็นผู้ชาย หากมีเพื่อนหรือมีผู้หญิงมานั่งคุยด้วยคงจะสนุกกว่านี้ไม่น้อย

“ณิดื่มด้วยได้มั้ย” เอ่ยถามคนข้างกายเพราะตอนที่มานั่งเขาสั่งน้ำผลไม้มาให้และคิดว่าเขาไม่อยากให้ดื่ม แต่ที่ถามเพราะคิดว่าหากได้ดื่มคงจะกล้าพูดคุยกับพวกเขาได้มากกว่านี้แน่นอน

“ไวน์?”

“ไม่ค่ะ อยากดื่มเหล้าเหมือนคุณ”

“เดี๋ยวเมา”

“ดื่มเหล้าก็ต้องเมาปะมึง” เรือนแย้งพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ คาถานิ่งเงียบไปพักหนึ่งแล้วหยิบแก้วกับเหล้ามาชงให้คณิกาแบบไม่แรงมากนัก หญิงสาวรับแก้วมาแล้วกระดกดื่มด้วยรอยยิ้มหวานๆ

“ปกติดื่มบ่อยมั้ยครับ”

“ตอนเรียนอยู่ต่างประเทศดื่มทุกวันเลยแต่กลับมาสี่ห้าเดือนนี้แทบไม่ได้ดื่มเลยค่ะ”

“อยู่กับมันได้ดื่มบ่อยๆ แน่ครับ ร้านเหล้า ผับ คลับ เลานจ์มันเข้าหมดแหละ ทุกวันด้วย”

“มีสาวๆ มานั่งด้วยหรือเปล่าคะ” เหล้าเข้าปากเเล้วก็เริ่มกล้าถาม

“อย่าให้ได้พูดเลยครับ”

“อยากพูดก็พูดเลยไม่ต้องมาเกริ่นนำเรื่องแบบนี้หรอก “เจ้าของเรื่องอย่างคาถากล่าวเสียงราบเรียบ เขาไม่กลัวอะไรอยู่แล้วเพราะไม่มีเรื่องจริงสักเรื่องจากปากคนพวกนี้น่ะ จงใจให้เด็กสาวข้างกายเขาเข้าใจผิดอย่างกับว่าเป็นเรื่องสนุกของพวกมัน

“มันไม่มีเรื่องสาวๆ หรอกครับ ทำแต่งานหามรุ่งหามค่ำจนเงินมันล้นบัญชีออกมาแล้ว ณิมาเป็นภรรยามันนี่ถือว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากเลยนะครับ”

“นานทีเลยนะครับจะพูดเรื่องดีๆ ของนายน้อย” อาติณที่นั่งจิบเหล้าแบบเงียบๆ เอ่ยขึ้นบ้าง แม้จะรู้ว่าเพราะถูกคาถาจ้องเขม็งรอบที่สามแล้วพชรถึงพูดเรื่องดีๆ ของนายน้อยและหากถูกมองเป็นครั้งที่สี่จะไม่ใช่แค่มองแต่อาจจะมีขวดเหล้าแก้วเหล้าลอยไปด้วยนี่สิ

“ยังไม่อยากหัวแตกว่ะ”

“อืม พวกคุณมีแฟนหรือยังคะ?” เสียงหวานเอ่ยถาม แก้มที่ขาวป่องก่อนหน้านี้เริ่มระเรื่อจากการดื่มแอลกอฮอล์แล้ว

“จะจีบรึไง”

“ไม่ใช่ค่ะ ณิแค่อยากมีเพื่อนบ้างถ้าพวกเขามีแฟนจะได้ทำความรู้จักกับแฟนพวกเขาไงคะ”

“น้ำหน้าอย่างพวกมันใครจะเอาไปทำผัว”

“ก็มีแหละ” เรือนยักไหล่ให้เบาๆ

“เดี๋ยวก็เลิกกัน”

“แช่งกู?” หันไปมองค้อนคาถาที่จู่ๆ ก็แช่งกันซะงั้น

“หึ “

“จะว่าไปณิก็ไม่มีเพื่อนเลยเนอะ” คณิการำพึงขึ้นเมื่อมองเพื่อนของคาถา มองไปรอบๆ ตัวล้วนแต่เห็นทุกคนอยู่กันเป็นกลุ่มกับเพื่อนตัวเอง

ต่างจากเธอที่ไม่มี เคยมีแค่เพื่อนในวัยเรียนที่พอเรียนจบก็แยกย้ายกันไม่ได้มีเพื่อนสนิทที่จะไปไหนมาไหนด้วนกันตลอด

“ว่าอะไรนะครับ” คาถาที่ได้ยินไม่ชัดเพราะคนข้างกายพูดเบาจึงต้องเอียงหูไปใกล้เธอ

“ณิบอกว่าณิไม่มีเพื่อนเยอะเหมือนคุณบ้างเลย” ครั้งนี้เธอพูดดังขึ้น ถอนหายใจออกมาเบาๆ ยกแก้วน้ำเมาขึ้นมากระดกดื่มอีกครั้ง

“เพื่อนผมก็เหมือนเพื่อนคุณนะ”

“แต่พวกเขาอายุเยอะกว่าณินะคะ”

“ถือว่าเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของณิได้ครับ” พชรเอ่ยแทรกขึ้น

“ใช่ๆ แต่ว่านะไอ้คาถามันมีน้องสาวด้วยนะรุ่นเดียวกับณิเลย”

“จริงเหรอคะ” หันไปถามคนข้างกายซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ

จะว่าไปแล้วเธอก็ยังไม่ได้รู้จักอะไรเขาดีมากนักเลย มีแต่เขาที่รู้จักเธอดีแทบทุกอย่าง แต่ไว้ค่อยทำความรู้จักวันพรุ่งนี้ละกันเพราะตอนนี้นั้นคนรอบตัวเธอหมุนติ้วๆ ไปหมดแล้ว

“ชื่อบัวขวัญ อยู่คอนโดน่ะไม่ค่อยได้กลับบ้านหรอก”

“ณิจะได้เจอเธอมั้ยคะ?”

“ไม่อยากให้เจอหรอก มันดื้อ แสบ แรด”

“น่ารักด้วย” อาเฟยเอ่ยต่อท้ายประโยคของคาถาที่เมื่อพูดถึงน้องสาวแล้วเริ่มจะฉุนเฉียวขึ้นมาเพราะเจ้าตัวแสบนั่นดื้อกับพี่ชายเสียยิ่งกว่าอะไร

คาถาพี่ชายในวัยสามสิบสองที่นอกจากมีความเป็นผู้ใหญ่ในตัวสูงแล้วยังเข้มงวดกับน้องสาวที่มีอายุเพียงแค่ยี่สิบปีซึ่งอยู่ในวัยกำลังเที่ยว แน่นอนว่าก่อนหน้านี้สองคู่นี้มีปัญตบตีกันบ่อยๆ

จนขึ้นมหาวิทยาลัยบัวขวัญจึงออกไปเช่าคอนโดอยู่นอกบ้านแทน เพราะเธอค่อนข้างจะชอบอิสระ บัวขวัญเป็นผู้หญิงมั่นๆ สวยแซ่บ ปากจัด แต่คนในกลุ่มจะรู้ว่าเธอเป็นคนที่หวงพี่ชายอย่างคาถามากและหากรู้ว่าคาถาพาภรรยามาอยู่บ้านจะต้องมาสำรวจตรวจสอบว่าที่พี่สะใภ้แน่นอน

“แน่จริงก็เอาให้อยู่ดิ”

“มึงก็ไปท้ามันนะ ถึงวันที่ต้องเรียกมันว่าน้องเขยขึ้นมาล่ะกูจะหัวเราะให้ “เรือนว่าพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกดื่ม ส่งเสียงหัวเราะหึหึในลำคอเมื่อเห็นอันเฟยหันไปเล่นหูเล่นตาใส่คาถา

“น้องสาวมึงออกจะน่ารัก”

“สำหรับมึงไง” พชรส่ายหัวเบาๆ ส่วนตัวเขากับบัวขวัญก็เหมือนๆ คาถา ไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่ เจ้าเด็กนั่นทะเลาะกับพี่ชายทีไรก็หันมาพาลเขาทุกรอบ

“เด็กอะไรไม่รู้แม่งโคตรแรดฉิบหาย อายุยี่สิบมีแฟนสิบกว่าคนมึงสู้ได้เปล่า” ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือความในใจเขาถึงได้พูดคำหยาบออกมาเยอะกว่าตอนที่พูดกับคณิกาซึ่งตอนนี้นั่งเท้าคางมองเขาด้วยรอยยิ้มหวานตาฉ่ำวาวอยู่

เธอชอบเวลาที่เขาอยู่กับเพื่อนแล้วเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ มันดูน่ารักดี ไม่ใช่ว่าตอนที่อยู่กับเธอเขาไม่เป็นตัวของตัวเองนะตอนอยู่ด้วยกันเธอก็ชอบเขา ชอบที่เขาไม่แสดงแต่ปรับเปลี่ยนบทบาทให้เข้ากับคนที่พูดคุยด้วยน่ะ

เวลาที่พูดกับเพื่อนเขาจะไม่เก็บกักอะไร คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น แต่กับเธอเขาเลือกที่จะใช้คำพูดที่ไพเราะ มีความอ่อนโยนนุ่มนวลแม้ในบางครั้งจะดุหรือตำหนิเขาจะไม่พูดจาแรงๆ ใส่ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งเจอกันหรือเปล่านะเขาถึงยังให้เกียรติเธออยู่น่ะ

“ก็จะสามสิบแล้วต้องผ่านมาเยอะกว่าสิบคนดิวะ”

“ลากขึ้นเตียงอย่างเดียวอ่ะนะ” เรือนเย้าแหย่ หากนับกันจริงๆ ในกลุ่มนี้คนที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนที่สุดคงจะเป็นเขาล่ะมั้ง ส่วนคนอื่นโดยเฉพาะคาถานั้นไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ส่วนเรื่องลากขึ้นเตียงนั้นไม่ต้องพูดถึง มีกันทุกคน

“มึงก็พูดไป คาถาเมียมึงเมาแล้วนั่น” บุ้ยปากไปทางคณิกาที่ตอนนี้เอนศีรษะพิงหัวไหล่ของคาถาแล้ว ชายหนุ่มใช้นิ้วจิ้มลงบนแก้มนุ่มเบาๆ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองเขาพร้อมฉีกยิ้มหวานให้จนเห็นฟันที่เรียงสวยแทบทุกซี่ในปาก

“งั้นกูกลับก่อน”

“เค ขับรถดีๆ”

“อืม” พยักหน้ารับยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วแล้วพยุงตัวแฟนสาวให้ลุกขึ้นยืนจากนั้นก็จูงมือเธอพาเดินออกไปขึ้นรถ “จะอ้วกมั้ยครับ?” หันไปถามเธอหลังจากเข้ามานั่งในรถและกำลังจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้

“ม่ายอ้วกค่า” ตอบเสียงยาน

“ถ้าจะอ้วกบอกนะครับ”

“ค่ะ” ยกมือขึ้นไปประคองใบหน้าคมไว้ตามด้วยจุ๊บริมฝีปากหนาเป็นสิบครั้งจนคนที่ถูกจูบถึงกับใจสั่น จับมือเธอออกแล้วสตาร์ทรถขับออกไปพยายามจะไม่สนใจกับสิ่งเร้าข้างกายที่มือไม้เธอเริ่มจะไม่อยู่สุขแล้ว

“กลับบ้านก่อนนะครับ”

“ณิเมาค่ะ”

“ผมเห็นครับ” ก่อนหน้านี้เขาก็พอดูออกว่าเธอเมาแต่อาจจะเพราะยังไม่สนิทจึงไม่กล้าพูดหรือทำอะไรจึงได้แต่มองหน้าเขา ยิ้มคนเดียว พิงไหล่เขาพึมพำอะไรอยู่คนเดียวไม่ได้โวยวาย นับว่าเป็นคนเมาที่ดีเยี่ยมคนหนึ่ง

“ณิคออ่อนดื่มนิดเดียวก็เมาแล้ว คุณคาถาแข็งมั้ยคะ?”

“แข็งครับ”

“คอแข็ง?”

“ค...ครับ”