ตอนที่ 3 อย่าคิดแค่หลอกฟัน

ใบหน้าเคร่งขรึมของคริสทอดมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างตั้มที่กำลังเดินลงจากตึกคณะ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ใต้ร่มต้นประดู่ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่ต้องก้าวเข้ามาในพื้นที่แบบนี้

“มาทำไมวะ…ไหนบอกไม่ชอบมหา’ลัย” เสียงของตั้มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาหา

“เหงาว่ะ…อยากมาส่องเด็ก” คริสหันไปทางเพื่อนสายตาเหม่อลอยแต่แฝงแววซุกซนริมฝีปากยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น

“เออ มึงนี่มัน…” ตั้มถอนหายใจพร้อมส่ายหัวน้อย ๆ แต่ก็ไม่ต่อความยาวสาวความยืด

คริสหรี่ตามองรอบ ๆ พลางกวาดสายตามองบรรดานักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านไปมา ชุดนักศึกษาสะอาดเรียบง่ายตัดกับบรรยากาศวุ่นวายในรั้วมหาลัย แต่แล้วสายตาคมก็ชะงักกะทันหันเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินปะปนอยู่ในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาแพทย์

“หมอชล…” เสียงทุ้มพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงแทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยแรงกระตุ้นบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนแขนก็ถูกตั้มจับไว้เสียก่อน

“มึงจะไปไหน…” ตั้มเลิกคิ้วถามก่อนมองตามสายตาของเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะออกมา

“เล่นหมอเลยเหรอมึง ฮ่า ๆ” คริสไม่ตอบสายตายังคงจับจ้องไปยังกลุ่มหมอหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับเพื่อน สีหน้าดูเหนื่อยอ่อนแต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่บนริมฝีปาก แววตาคมของคริสเหมือนถูกตรึงเอาไว้

“เขาเรียนอยู่ที่นี่เหรอวะ…” น้ำเสียงคริสเต็มไปด้วยความแปลกใจ

“ก็เออดิ…เจอที่นี่ก็เรียนที่นี่แหละ” ตั้มตอบง่าย ๆ คริสยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนพูดลอย ๆ ราวกับไม่ตั้งใจแต่แฝงความจริงใจบางอย่าง

“กูอยากเรียนที่นี่วะ” คำพูดนั้นทำเอาตั้มถึงกับอึ้งดวงตาเบิกกว้างมองเพื่อนสลับกับกลุ่มหมอที่ยืนอยู่ไกล ๆ

“ตลกไอ้ห่า…มึงพูดจริงปะเนี่ย” คริสไม่ตอบมีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ และสายตาที่ไม่ยอมละจากร่างโปร่งของหมอหนุ่มคนนั้น

ทางด้านของชลกำลังยืนคุยกับเพื่อนนักศึกษาแพทย์ในชุดกาวน์สีขาว กลุ่มเพื่อนทยอยแยกย้ายกันกลับทีละคนท้องฟ้าเย็นย่ำสาดแสงส้มอ่อน ๆ ลงมา ชลก้าวเดินตามทางเท้าอย่างเงียบ ๆ ดวงตาดูเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งคืน

ทันใดนั้นรถสปอร์ตคันหรูสีแดงสดแล่นมาจอดเทียบข้างฟุตบาท กระจกเลื่อนลงเผยให้เห็นรอยยิ้มกว้างของชายหนุ่มลูกครึ่งที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

“ให้ผมไปส่งไหมครับ…คุณหมอชล” ชลหยุดเดินดวงตากวาดมองชายหนุ่มในรถแวบหนึ่งก่อนส่ายหัวเบา ๆ สีหน้าเรียบนิ่ง แต่สุภาพ

“ไม่เป็นไรครับ…ขอบคุณมาก” เขาหันตัวจะเดินต่อแต่รถคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตามแนบข้าง ร่างสูงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันไปถามตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเด็ดขาด

“ต้องการอะไรครับ…” คนในรถหัวเราะเบา ๆ ตบเบาะนั่งข้างตัวเองสองสามครั้งเป็นสัญญาณ

“ขึ้นมาสิครับ”

“คุณหมอจะเดินให้เหนื่อยทำไม…เดี๋ยวผมไปส่ง” ดวงตาคมของชลมองอยู่นานแต่ในที่สุดก็ยอมเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ เสียงปิดประตูดังกึกเรียกให้ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ภายในรถบรรยากาศต่างกันสุดขั้ว ชลนั่งนิ่งสายตาจับจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า มือวางบนตักอย่างสุภาพในขณะที่คริสหันมามองแทบไม่กะพริบ ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มกึ่งหยอกกึ่งจริงจัง

“ผมชื่อคริสนะครับคุณหมอ…จำได้ไหม”

“เราเจอกันแล้วครั้งหนึ่ง” ชลยังคงเงียบแววตาเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดนั้น

“ว่าแต่…คุณหมอมีแฟนหรือยังครับ” คริสไม่ยอมแพ้ ริมฝีปากขยับพูดต่อเรื่อย ๆ ความเงียบยังคงปกคลุมในรถราวกับกำแพงใสที่กั้นระหว่างสองคน

“คุณหมอไม่คิดจะคุยอะไรกับผมหน่อยเหรอครับ” คริสเอียงคอมองใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวานแฝงความกวน

“อยากอยู่เงียบ ๆ” ชลค่อย ๆ หันไปสบตาแววตานิ่งเรียบริมฝีปากขยับเพียงคำสั้น ๆ คำตอบนั้นทำเอาคริสถึงกับชะงัก ดวงตากระพริบถี่เล็กน้อยราวกับไม่ชินกับการถูกเมินแบบนี้ เขาไม่เคยเจอใครที่เล่นตัวขนาดนี้มาก่อนแต่กลับรู้สึกว่ามีเสน่ห์แปลก ๆ

ไม่นานรถก็แล่นมาถึงหน้าคอนโดหรูร่างสูงในชุดนักศึกษาแพทย์ลงจากรถทันที ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ทว่าริมฝีปากยังคงเงียบไม่กล่าวคำใด ๆ เพิ่ม

คริสเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจมองตามร่างโปร่งที่กำลังก้าวเข้าอาคาร ดวงตาคมเป็นประกาย ทั้งไม่พอใจและติดใจในเวลาเดียวกัน

“ไม่คิดจะเชิญผมขึ้นไปดื่มน้ำบ้างเหรอครับ…” เขาเอ่ยถามแต่ชลกลับเดินหายเข้าไปโดยไม่เหลียวหลัง

คริสนั่งนิ่งอยู่ในรถสายตาจ้องไปยังประตูคอนโดที่ปิดสนิท ริมฝีปากคลี่ยิ้มมุมปากช้า ๆ

“อะไรวะ…เล่นตัวไปเถอะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความท้าทายและความสนใจที่มากขึ้นทุกที…

ภายในคอนโดหรูบนชั้นห้าสิบร่างสูงของชลเพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัย เขาก้าวเดินอย่างเงียบขรึมเข้ามาในห้องที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่สะท้อนรสนิยมเจ้าของได้ดี ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและเงียบจนได้ยินเสียงหายใจตัวเอง

มือเรียวยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อกราวสีขาวทีละเม็ดก่อนจะโยนทิ้งลงตะกร้า เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำไม่นานเสียงน้ำจากฝักบัวก็ดังสะท้อนออกมา ความร้อนจากน้ำอุ่นทำให้กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดทั้งวันคลายตัว เผยให้เห็นร่างกายกำยำลำตัวแกร่งที่เต็มไปด้วยสัดส่วนชัดเจนตัดกับใบหน้าที่หวานละมุนราวกับคนละขั้ว

ชลยืนอยู่หน้ากระจกหลังอาบน้ำเสร็จผมเปียกแนบกรอบหน้า เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดอย่างใจเย็นก่อนจะก้มหน้ามองเงาของตัวเอง ดวงตาคมเรียบนิ่งสะท้อนความคิดที่ยากจะคาดเดา

ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางแต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาไม่ใช่คนไม่รู้ตัวหรอกว่าใบหน้าหวานกับฐานะหมออนาคตไกลแบบเขา ทำให้ใคร ๆ ในมหาวิทยาลัยหมายตาแต่คนพวกนั้นก็เหมือนกันหมด...เข้ามาเพราะหวังผลบางอย่างไม่มีใครจริงใจเลย

ชลเปลี่ยนเป็นชุดลำลองธรรมดาเสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงผ้าธรรมดา ๆ แต่พออยู่บนร่างสูงสมส่วน กลับดูดีจนเกินไป เขาชงชาอุ่น ๆ รินลงแก้วอย่างเคยชิน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบชาทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย

แต่พอเผลอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นภาพใบหน้าคมคายของหนุ่มลูกครึ่งคนนั้นก็ลอยเข้ามาในหัว ดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และน้ำเสียงที่มั่นใจเกินใคร

“หึ...คงคิดจะหลอกฟันกูเหมือนคนอื่น ๆ สินะ” เขาเบือนสายตาหนีเผลอหลุดหัวเราะในลำคออย่างขื่น ๆ เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยกชาอุ่นขึ้นจิบ กลบความคิดฟุ้งซ่านที่แล่นเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าไม่อยากเสียเวลาก็ควรถอยไปซะ”