ตอนที่ 4 อยากลองเล่นหมอ

อีกด้านหนึ่งทางผับของคริสภายในร้านยังไม่ถึงเวลาเปิด แต่กลับมีพนักงานหลายคนวิ่งวุ่นทำงานกันอย่างเกร็ง ๆ แอบเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองเป็นพัก ๆ เพราะเจ้าของร้านหนุ่มลูกครึ่งกำลังนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย...ทำหน้านิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบนี้ลูกน้องก็เกร็งกันหมด” เสียงของตั้มเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินขึ้นมาหาคริส คริสเหลือบตามองเพื่อนเพียงนิดเดียวก่อนจะหันกลับไปมองด้านล่างเหมือนไม่ได้ยินอะไร

“กูถามจริง ๆ มึงเป็นเหี้ยอะไร” ตั้มถอนหายใจแรงเห็นท่าทางแบบนี้แล้วอยากจะยกมือฟาดหัวเพื่อนจริง ๆ

“เดี๋ยวนี้มึงอยากลองเล่นหมอเหรอวะ”

คำพูดตรง ๆ ของตั้มทำเอาคริสละสายตาจากด้านล่างหันมามองเพื่อนด้วยแววตาคมเข้ม เขาไม่ได้ตอบแต่การกัดฟันเล็กน้อยและลิ้นที่ดุนกระพุ้งแก้มก็แสดงความหงุดหงิดออกมาเต็ม ๆ

“หมอชลให้กูไปส่งนะเว้ย...แต่หมอแม่งไม่พูดกับกูสักคำ”

“ไม่แม้แต่หันมามองด้วยซ้ำ!” เสียงของคริสปนไม่ด้วยความหงุดหงิดเหมือนพูดแล้วก็ยิ่งหัวเสีย

“กูว่าหมอเขาไม่เล่นด้วยง่าย ๆ หรอก” ตั้มมองแล้วก็แอบยิ้มขำ

“มึงน่ะเคยอยากได้อะไรก็ได้หมด…ไม่ว่าใครหน้าไหน”

“แต่หมอชลอะ...เขาอาจอยากได้คนที่สมองมากกว่าแค่คนมีตังค์ก็ได้” ตั้มบอกเหตุผลที่อาจจะเป็นแบบนั้น แววตาของคริสตวัดขึ้นทันทีดุดันจนตั้มต้องเงียบไปครู่หนึ่งบรรยากาศหนักอึ้งทันที

“แล้วมึงคิดว่ากูควรทำไง...กูไม่ยอมปล่อยเขาหลุดมือไปหรอก” น้ำเสียงต่ำ ๆ ของคริสเต็มไปด้วยความจริงจัง ตั้มมองเพื่อนนิ่งก่อนจะเอ่ยออกมาลอย ๆ

“ก็ลองไปสมัครเรียนสิวะ...อยู่มหา’ลัยเดียวกันเจอทุกวัน เดี๋ยวก็ได้ใกล้ชิดเอง” เขาพูดเหมือนล้อเล่นแต่พอหันมามองก็เจอสายตาของคริสที่กำลังวาวโรจน์รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นช้า ๆ

“งั้นกู…จะไปสมัครเรียน”

“เหี้ย...มึงพูดจริงจังปะเนี่ย” ตั้มอุทานตกใจน้ำที่กินแทบจะพุ่งออกจากปาก

“เออสิ...กูจะสมัครเรียน”

“กูจะไม่มีวันปล่อยให้หมอชลหลุดมือกูไปแน่ ๆ สวย ๆ แบบนั้นกูจะเอาและกูต้องได้” คริสยกแก้วเหล้าที่เพิ่งรินขึ้นดื่มรอยยิ้มมั่นใจฉายชัดบนใบหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอาตั้มถึงกับอ้าปากค้าง

ในแววตาของคริสตอนนี้….ไม่ใช่แค่ความอยากได้แบบเคย ๆ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ทำให้คนฟังยังต้องขนลุก

“กูสงสารหมอชลล่วงหน้าเลย”

ช่วงเช้าเวลาเจ็ดโมงกว่า ๆ ลมเย็นเริ่มพัดผ่านใต้ตึกคณะบริหาร ใบหน้าของคริสไม่สดใสนักเขานั่งพิงกำแพงคอนกรีต ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านที่พาเขามาที่นี่ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ เขาไม่ได้อยากเรียนมหาวิทยาลัยอะไรนักหนาแต่กลับรู้สึกอยากอยู่ใกล้หมอชลอย่างไม่อาจอธิบายได้

“โห…มาจริงเว้ย!” เสียงตั้มดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้คริสสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้ามองเพื่อน คนที่ไม่เคยคิดว่าจะเอาจริงกับการเรียนมหาวิทยาลัยมาวันนี้กลับมานั่งใต้ตึกด้วยแววตาจริงจังแบบนี้

“อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นไอ้ตั้ม” คริสตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ แบบหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็รู้ว่าตั้มจะต้องอายกับสายตานิ่ง ๆ ของเขา

ตั้มหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้ารู้ดีว่าคริสไม่ได้อยากถูกจับผิดแต่ก็อดไม่ได้ที่จะสนุกกับสถานการณ์นี้ นานทีจะได้มีโอกาสทำให้คริสเสียอาการซักที

“ดีแล้ว…ต่อให้จีบไม่ติด”

"อย่างน้อยก็ได้ใกล้ชิดก็ยังดี” ตั้มพูดแซวออกไป ทำเอาคริสตวัดสายตามองเพื่อนอย่างไม่พอใจ คิดในใจว่าลงทุนมาขนาดนี้ไม่มีทางที่หมอชลจะปฏิเสธเขาได้

“คนอย่างกูถึงจะไม่ได้ใจแต่ขอให้ได้กัน”คริสที่ยังมั่นหน้ากับความเป็นตัวเองอยู่

“เหี้ย...เออ…แล้วที่บ้านมึงไม่ดีใจตายเลยเหรอวะ”

“ลูกชายคนเดียวที่พยายามทุกวิถีทางให้เข้ามหา’ลัยแทบตาย…จู่ ๆ มาขอเรียนเองที่บ้านก็งงตายสิ” ตั้มถามต่ออย่างแปลกใจ คริสที่ได้ยินก็นั่งนิ่งใบหน้าของพ่อตนลอยขึ้นมาทันทีก่อนจะยักไหล่

“พูดจริง ๆ เหรอคริส” เสียงของพ่อดังขึ้นในความทรงจำทำให้คริสกระตุกยิ้มขำ

เพราะแม้แต่พ่อก็ยังไม่เชื่อว่าลูกชายคนเดียวจะตั้งใจทำอะไรแบบนี้เพราะตอนที่เรียนจบเกรด 12 (เทียบเท่า ม.6) คริสยืนยันจะไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัย อยากทำธุรกิจเปิดผับ จนพ่อต้องเปิดผับเป็นชื่อของพ่อและให้คริสดูแลทั้งที่ตอนนั้นอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ จนกระทั่งตอนนี้เขาอายุเกิน 20 ปีแล้ว พ่อจึงโอนทุกอย่างเป็นชื่อของเขา

“พ่อก็…งงอยู่แต่ก็ดีใจที่กูกลับมาเรียน” คริสตอบพลางยักไหล่ก่อนจะหันไปมองตั้ม

สองเพื่อนนั่งคุยกันเรื่อย ๆ สลับหัวเราะเบา ๆ จนเวลาใกล้เข้าช่วงยื่นสมัครเรียน คริสจึงลุกขึ้นเดินไปยื่นเอกสารด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

ระหว่างที่เขาก้าวออกจากมหาวิทยาลัยสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบไม่เป็นตัวเอง ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเดินบนฟุตบาทของมหาวิทยาลัยไปยังคณะแพทยศาสตร์ ใบหน้าหวานเรียบเฉย แต่กลับมีแววตาที่เฉียบคมมั่นใจในทุกการก้าว

คริสยิ้มเบา ๆ ใจเต้นแรงเตรียมจะวิ่งเข้าไปทักแต่ต้องชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นอาจารย์เดินเข้ามาคุยกับหมอชล

ใบหน้าของคริสเซ็งเล็กน้อยแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงนั้นไม่ละ เขารู้แล้วว่าทุกเช้าของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ชลถอนหายใจเบา ๆ หลังจากอาจารย์เดินจากไปใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่ง แต่สีหน้าแฝงความงุนงงเล็ก ๆ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งขับออกไปจากมหาวิทยาลัย

“เด็กนี่มัน…ก็เอาเรื่องดี” ชลพึมพำเบา ๆ พลางขมวดคิ้ว เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าจะมีใครลงทุนตามเขามาถึงมหาวิทยาลัยบ่อย ๆ แบบนี้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนคนนั้นไม่ได้แค่ขับรถผ่านมาแต่ลงทุนสมัครเรียนที่นี่ด้วยซ้ำ

ในห้องเรียนของนักศึกษาแพทย์ปีหกชลแทบไม่เป็นอันทำอะไร ต้องคอยสลับระหว่างการเรียนกับการดูแลคนไข้ที่โรงพยาบาล งานก็ยุ่งไหนจะต้องเตรียมสอบใบประกอบวิชาชีพอีก จริง ๆ แล้วบ้านของเขาร่ำรวย ซึ่งสวนทางกับการใช้ชีวิตแบบสมถะของเขาเป็นอย่างมาก

แต่ไม่มีใครสนใจหรือเป็นหมอเลย พ่อของชลก็ไม่ค่อยชอบอาชีพนี้เพราะเห็นว่างานเหนื่อยแต่รายได้น้อย แต่ชลรักสิ่งที่ทำ และมักจะมุ่งมั่นจนไม่สนใจเสียงรอบข้าง

“ชล…ไปดูเคสคุณป้าศจีให้พี่ทีนะ” เสียงพี่หมอเรียกจากวอร์ด ชลพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงหน้า เดินไปหาเคสคนไข้ด้วยท่าทางสงบเรียบร้อย

“เป็นไงบ้างครับคุณป้า…ไม่ต้องเครียดนะครับ” ชลยิ้มกว้าง พลางกวาดสายตาไปที่คุณป้าศจี ผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกระยะสี่ที่เพิ่งตรวจเจอ

“ป้าไม่เครียดอยู่แล้วลูก…ทุกอย่างมันก็เป็นไปตามที่มันจะเป็น” คุณป้าศจีตอบเสียงอ่อนโยน

ชลยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้งก่อนจะพูดคุยอย่างอ่อนโยน อธิบายอาการบางอย่างให้คุณป้าศจีฟังพร้อมวางมือบนแขนเล็ก ๆ ของเธอเพื่อให้กำลังใจ จากนั้นเขาก็กลับมานั่งอ่านประวัติคนไข้ต่อทำงานตรงหน้าอย่างตั้งใจ

“เฮ้อ…ได้กลับสักที” เวลาล่วงเลยจากเช้าจรดค่ำชลจึงเตรียมตัวกลับบ้าน เขาพึมพำเบา ๆ พลางรวบของลงในกระเป๋า

แต่ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์สายตาก็ชะงักเมื่อพบกับคนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก…

คริส…

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเพราะงงว่าเด็กนี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง สีหน้าและแววตาที่เหม่อลอยของคริสทำให้ชลยิ่งงงเข้าไปใหญ่

“มาอยู่ตรงนี้ได้ไง…”