บทที่ 4

เธอยืนอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าดูอับอายขายหน้าอยู่บ้าง คล้ายคาดไม่ถึงว่าฉันจะหักหน้ากันตรงๆ ขนาดนี้

โจวเฉวียนหลินขมวดคิ้วเข้าหากัน

“พวกคุณทะเลาะกันเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉันหันไปมองเขา แล้วเน้นย้ำทีละคำ “ก็เมื่อสี่วันก่อน ตอนที่เธออยากจะตามฉันไปหาคุณ แต่ถูกฉันปฏิเสธไงล่ะ”

ดังนั้นเธอจึงไม่ยอมจำนน เพื่อที่จะเอาคืนฉัน เธอเลยไปหาโจวเฉวียนหลินก่อนล่วงหน้า

“เพราะเรื่องแค่นี้เองเนี่ยนะ?”

โจวเฉวียนหลินยังคงทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่ออยู่อย่างนั้น

อันที่จริงไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว หกปีมานี้ เฉินเยว่ถิงคอยขัดขวางช่วงเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองระหว่างฉันกับโจวเฉวียนหลินมาโดยตลอด

ทุกครั้งที่ฉันตั้งท่าจะไปหาเขา เฉินเยว่ถิงก็ต้องคอยเข้ามาเกาะแกะ ไม่ชวนไปเที่ยว ก็อ้างว่าป่วยเรียกร้องให้ฉันไปช่วย

ตอนที่ซื้อแหวนคู่รัก เธอก็มักจะซื้อแบบที่คล้ายกันมาใส่ไว้บนมือด้วยเสมอ

ฉันไม่ได้โง่ ก็เลยตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอไปแบบไว้หน้ากันอยู่

แต่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่า คนเราจะหน้าด้านไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้

เฉินเยว่ถิงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ในดวงตามีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ขอโทษด้วยนะ งั้นฉันไปเอง”

โครม โจวเฉวียนหลินลุกพรวดพราดจนเก้าอี้ล้มหงายหลัง

เขาก้าวไปยืนขวางหน้าเฉินเยว่ถิงเอาไว้

น้ำเสียงหนักอึ้ง “คุณไล่เธอไป งั้นผมก็จะไปเหมือนกัน”

“งั้นคุณก็ไสหัวไปพร้อมกันเลยสิ”

ฉันพูดสวนกลับไปทันควัน เรียบเฉยจนเกือบจะเข้าขั้นเย็นชา

สีหน้าของโจวเฉวียนหลินเลื่อนลอยไปชั่วขณะ

เพราะที่ผ่านมา ฉันไม่เคยไล่เขาเลยสักครั้ง

แม้แต่ตอนทะเลาะกัน ปกติแล้วก็มีแต่ฉันที่เป็นฝ่ายยอมง้อก่อน

แต่ฉันระอาเต็มทีแล้วจริงๆ

โจวเฉวียนหลินไม่ไหวติงแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองฉันอย่างดื้อดึง สันกรามเกร็งแน่น

เฉินเยว่ถิงแค่นเสียงฮึในลำคอ ก่อนจะกุมมือเขาแล้วออกแรงฉุดลากออกไปข้างนอก

“พวกเราไปกันเถอะ เธอมีสิทธิ์อะไรมารังแกพวกเราขนาดนี้!”

“ยิ่งพี่เป็นแบบนี้ วันข้างหน้าก็มีแต่จะยิ่งถูกรังแกอย่างหนัก!”

ในที่สุดโจวเฉวียนหลินก็โดนฉุดลากออกไปจนได้

ในที่สุด ฉันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ลุกขึ้นยืน แล้วจัดการเทไข่ดาวในจานทิ้งลงถังขยะ

จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องไปเก็บกระเป๋าเดินทาง

ตอนที่กำลังจะเข้านอนในคืนนั้น เพื่อนสนิทอีกคนก็ส่งข้อความมาทันที

“ชิบหายแล้ว เฉียวเหนียน เธอรีบดูเร็วเข้าว่าฉันถ่ายอะไรมาได้!”

ฉันกดเปิดรูปขึ้นมาดู

มันคือภาพของโจวเฉวียนหลินกับเฉินเยว่ถิงที่กำลังควงกันเดินช้อปปิ้งอยู่ในห้างดังของเมืองหลวง

เฉินเยว่ถิงควงแขนเขาไว้ ร่างกายแนบชิดสนิทสนม ไม่ต่างอะไรจากคู่รักที่กำลังอยู่ในช่วงคลั่งรัก

บางทีทั้งสองคนอาจจะสนิทสนมกันถึงขั้นนี้มาตั้งนานแล้ว โดยที่ฉันไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ

เพื่อนของฉันเดือดดาลแทนอย่างหนัก

“หน้าด้านไร้ยางอายที่สุด! สองคนนั้นสวมเขาให้เธอได้ยังไงกัน! เธอดีกับพวกมันขนาดนั้น ฉันล่ะยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ”

ฉันใจหายวาบ ตั้งท่าจะร้องห้ามเธอไว้

แต่แล้วโทรศัพท์ก็เด้งสายวิดีโอคอลเข้ามา ฉันกดรับทันที ปลายสายคือเพื่อนที่กำลังเดือดจัดราวกับแม่สิงโตเกรี้ยวกราด

แล้วเปิดฉากตะโกนด่าใส่ทั้งสองคนอย่างดุเดือด

“พวกชายโฉดหญิงชั่ว หน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ พวกแกทำแบบนี้ไม่ละอายใจต่อเฉียวเหนียนบ้างเลยหรือยังไง!”

“เมื่อก่อนตอนแกจนแทบไม่มีเงินติดตัวสักบาท ใครกันที่ยอมประหยัดค่ากินค่าอยู่ของตัวเองเอามาให้แกใช้!”

“แล้วก็แกด้วยเฉินเยว่ถิง แกมันสันดานเนรคุณจริงๆ งานของแกเฉียวเหนียนก็เป็นคนช่วยหาให้ ถ้าไม่มีเธอ แกจะได้เข้าไปทำงานในบริษัทที่ดีขนาดนี้เหรอ!”

เฉินเยว่ถิงสีหน้าเย็นชา ตอบกลับมาอย่างไม่รู้สึกละอายใจเลยสักนิด

“ฉันไปบังคับให้ยัยนั่นช่วยหางั้นเหรอ?”

“พอได้แล้ว หุบปากกันให้หมด!”

โจวเฉวียนหลินไม่รู้เป็นอะไรขึ้นมา จู่ๆ ก็คำรามตวาดลั่น

เขามองมาที่กล้องด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“เฉียวเหนียน เราต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะ คุณเข้าใจผิดไปจริงๆ”

“พรุ่งนี้เช้าผมจะไปหาคุณ แล้วเปิดอกคุยทุกอย่างให้กระจ่าง”

เพื่อนฉันสบถด่าเขาไปอีกหนึ่งประโยค แล้วตัดสายทิ้งทันที

ฉันถอนหายใจออกมา ปลอบเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอนกายลงนอนหลับไป

วันพรุ่งนี้ยังต้องนั่งเครื่องบินอีกเกือบหกชั่วโมง

ตื่นขึ้นมาอีกที ก็เป็นเวลาเก้าโมงแล้ว

ฉันกินข้าวเสร็จ ก็รอโจวเฉวียนหลินมาคุยทุกอย่างให้กระจ่าง

ทว่าจนกระทั่งสิบเอ็ดโมง เขาก็ยังไม่ปรากฏตัว

ฉันไม่ได้รู้สึกรู้สึกสะทกสะท้านอะไร เพียงแค่ลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องไป

โจวเฉวียนหลินโทรหาฉัน น้ำเสียงร้อนรนพูดขึ้นว่า

“เฉียวเหนียน ตอนบ่ายผมค่อยไปหาคุณนะ จู่ๆ เฉินเยว่ถิงก็อาหารเป็นพิษ ผมต้องพาเธอไปโรงพยาบาลก่อน”

“ได้สิ”

อาจเป็นเพราะเขาผิดสัญญาบ่อยจนเกินไป

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิดอยู่บ้าง

“คุณรอผมก่อนนะ ผมจะชดเชยให้คุณแน่นอน”

ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ จัดการตัดสายทิ้งไปทันที

แล้วก็บล็อกพร้อมลบทุกช่องทางติดต่อของเขาออกทั้งหมด

หลังจากนอนหลับยาวบนเครื่องบิน ฉันก็เดินทางมาถึงประเทศฝรั่งเศส

ลากกระเป๋าออกจากสนามบินได้ไม่ทันไร คุณป้าเจ้าของห้องก็โทรเข้ามา

น้ำเสียงของเธอตื่นตกใจอยู่ไม่น้อย

“เสี่ยวเหนียน หน้าประตูห้องหนูมีคนยืนเฝ้าอยู่คนหนึ่ง ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไปเลย! ป้าควรแจ้งความดีไหมเนี่ย?”

ฉันส่งเสียง อืม ในคอ ขณะกำลังโบกเรียกแท็กซี่ก็ตอบกลับไปว่า แจ้งความได้เลยค่ะ

โจวเฉวียนหลินไม่รู้ว่ายืนรออยู่นานแค่ไหน พอได้ยินเสียงฉัน เขาก็แย่งโทรศัพท์ไปราวกับคนคลั่ง