Share

บทที่ 2

Penulis: อาจิ้งผู้ชอบกินผักชี
ระหว่างยืนรอน้ำอุ่นในห้องอาบน้ำ หน้าฟีดของเฉินเยว่ถิงก็อัปเดตใหม่อีกครั้ง

“ตามรอยชานมเจ้าดัง เพื่อนรักยอมต่อคิวให้ตั้งชั่วโมงหนึ่ง แต่รสชาติงั้นๆ กินไปคำเดียว ที่เหลือใส่แก้วหิ้วกลับไปฝากใครบางคน”

คำว่าใครบางคนที่ว่านี้ ชัดเจนว่าหมายถึงโจวเฉวียนหลินที่กำลังยิ้มบางๆ ให้กล้อง

ฉันไม่เคยรู้เลยว่า แฟนหนุ่มผู้รักความสะอาดจนไม่เคยใช้แก้วน้ำร่วมกับฉันเลยสักครั้ง แท้จริงแล้วจะดื่มน้ำแก้วเดียวกับผู้หญิงคนอื่นได้

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปกดไลก์ให้

จากนั้นจึงโทรหาเจ้านาย

“ประธานเสิ่นคะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว โปรเจกต์นั้นฉันยังรับทำได้อยู่ไหมคะ?”

ปลายสายรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่านั้นคือความยินดี

“ในที่สุดคุณก็คิดได้สักที ขอแค่ทำโปรเจกต์นี้สำเร็จ พอกลับมาคุณก็จะได้เลื่อนตำแหน่งรวดเดียวสองขั้นเลย”

“แถมไปอยู่ต่างประเทศแค่ปีเดียวเอง เชื่อผมสิ ถ้าเป็นรักแท้ ระยะเวลาแค่ปีเดียวมันไม่ใช่อุปสรรคอะไรเลย”

ฉันยิ้มบางๆ โดยไม่ได้เอ่ยโต้แย้งใดๆ

อันที่จริง นับตั้งแต่นาทีที่ฉันตัดสินใจรับงานนี้ ความรักของฉันก็ได้จบสิ้นลงแล้ว

ฉันค่อยๆ อาบน้ำอุ่นจนเสร็จอย่างไม่เร่งรีบ

พอเดินออกมา โพสต์นั้นบนหน้าฟีดก็หายไปแล้ว

ฉันแปลกใจอยู่ลึกๆ ที่แท้เฉินเยว่ถิงก็ไม่ได้ทำเป็นไม่แยแสขนาดนั้นนี่นา

เสียงโทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินดังขึ้นกะทันหัน

ฉันสังหรณ์ใจไม่ดี แต่ก็ยังกดรับสาย

“คุณตั้งใจจะทำตัวน่ารังเกียจใส่ใครกัน?”

“โทรไปก็ไม่รับ ข้อความก็ไม่ตอบ แต่กลับเสนอหน้าไปบ้าใส่ใต้โพสต์ของเยว่ถิงเนี่ยนะ”

เขารัวคำพูดอย่างร้อนรน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทะนุถนอมห่วงใยชนิดที่ไม่เคยมีให้ฉันมาก่อน

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน

เพื่อให้ได้ไปหาเขา ฉันต้องโหมทำงานล่วงเวลาติดกันถึงหนึ่งเดือน แต่ผลลัพธ์กลับจบลงด้วยสภาพเช่นนี้

“โจวเฉวียนหลิน สรุปแล้วคุณเป็นแฟนใครกันแน่?”

เขาชะงักไปทันที เงียบเสียงไปนานมาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังในที่สุดว่า

“คุณจำเป็นต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ด้วยเหรอ?”

“พี่หลิน หรือว่า...ฉันพูดกับเธอเองดีไหมคะ”

ปลายสายมีเสียงกระวนกระวายของเฉินเยว่ถิงแทรกเข้ามา

ฉันกวาดสายตามองเวลา ห้าทุ่มตรง นั่นหมายความว่า ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงตอนนี้ พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

“ไม่ต้องหรอก”

“ยิ่งตามใจ เธอก็ยิ่งเอาแต่ใจ”

“แต่ยังไงเธอก็เป็นเพื่อนสนิทฉันนะ...”

ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันด้วยเสียงเบาหวิว ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน ก่อนจะตัดสายทิ้งไปในที่สุด

การโต้ตอบอันแสนสนิทสนม แฝงไว้ด้วยความคุ้นเคยอย่างรู้ใจกันดี

เวลานี้ฉันถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า การข้ามเส้นความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่อาจยาวนานกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก

หลังจากงีบหลับเอาแรง เท้าที่ถูกหิมะกัดก็ยิ่งบวมเป่งขึ้นกว่าเดิม

ฉันหาไม้เท้าสักอัน แล้วเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

หมอล้างทำความสะอาดแผลให้ ฉันเจ็บจนต้องกัดฟันทนเอาไว้ หลังรับยาเสร็จเรียบร้อยก็กลับบ้าน

ทว่าเพิ่งเปิดประตูออก ก็ชนเข้ากับอ้อมกอดหนึ่งอย่างจัง

มันเป็นกลิ่นหอมเย็นอันแสนคุ้นเคย เมื่อเห็นฉันยืนเหม่อมองเขาตาค้าง

โจวเฉวียนหลินก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

“คุณไม่ยอมคุยกับผม ผมก็เลยต้องเป็นฝ่ายมาหาคุณเองไง”

ขอบตาฉันเริ่มร้อนผ่าว พออ้าปากตั้งใจจะพูดอะไรออกไป โจวเฉวียนหลินก็ถือวิสาสะหยิบถุงยาในมือฉันไป

“คุณเป็นอะไรไป?”

“เท้าโดนหิมะกัดน่ะ”

เขาเพียงส่งเสียง อืม คำหนึ่ง แล้วก็วางมันลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

ไม่เอ่ยถามว่าทำไม และไม่แม้แต่จะถามไถ่ว่าอาการหนักหนาแค่ไหน

โทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินแผดเสียงดังขึ้น ยังคงเป็นเสียงดนตรีที่ชวนให้ฉันปวดเศียรเวียนเกล้าเพลงนั้น

ไม่รู้ว่าเฉินเยว่ถิงพูดอะไรออกไป

โจวเฉวียนหลินหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะเอ่ยเย้าแหย่ว่า

“เธอให้ฉันมา ฉันจะกล้าไม่มาได้ยังไงกันล่ะ?”

หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันที ความรู้สึกซาบซึ้งใจอันน้อยนิดที่เพิ่งก่อตัวขึ้น พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

ฉันเดินกระโผลกกระเผลกไปที่โต๊ะ แกะเม็ดยาออกจากแผงแล้วโยนเข้าปาก

โจวเฉวียนหลินวางสายโทรศัพท์ แล้วสวมกอดฉันจากทางด้านหลัง

พลางเอ่ยอย่างออดอ้อน “อย่าโกรธเลยนะ วันนั้นผมปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ พอคุณเดินจากไป ผมก็ทรมานใจไปทั้งคืน”

ฉันเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของเขาเมื่อเช้าวันถัดมา ดูไม่เหมือนคนที่ทรมานใจมาทั้งคืนเลยสักนิด

“อีกอย่าง ยัยนั่นก็มาตั้งหลายรอบแล้ว เดิมทีผมตั้งใจจะรีบจัดการให้จบๆ ไป จะได้เอาเวลาที่เหลือมาอยู่กับคุณ...”

มือที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มของฉันพลันชะงักค้าง

“เธอชวนคุณออกไปเที่ยวบ่อยเหรอ?”

เขาหัวเราะร่า

“หึงเหรอ? ไม่ต้องห่วงน่า ยัยนั่นเหมือนทอมบอยจะตายไป ผมไม่เอาด้วยหรอก”

“พวกเราก็แค่เพื่อนเที่ยวกันชั่วครั้งชั่วคราวเอง ก็เพราะเธอยุ่งเกินไปไม่ใช่รึไง”

คล้ายกับไม่อยากพูดอะไรให้มากความ โจวเฉวียนหลินหมุนตัวบอกว่าจะไปอาบน้ำ ทว่าก่อนเดินไป เขายังไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ติดมือไปด้วย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง   บทที่ 7

    เขาเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าซีดเซียว รู้สึกหน้ามืดไปชั่วขณะหลังจากทรงตัวอยู่เนิ่นนาน เขาจึงค่อยลุกขึ้นยืน“ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ จากนี้ไปจะไม่มารบกวนคุณอีก”“แต่ผมจะรอคุณตลอดไป”บนใบหน้าของเขาแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่ฉันแสนจะคุ้นเคยฉันขมวดคิ้ว ตั้งใจจะเอ่ยปากเตือนสติเขาทว่าโจวเฉวียนหลินไม่เปิดโอกาสให้ฉันอีกเขาหมุนตัวผลักประตูเดินจากไปเรือนร่างสูงใหญ่ ทว่าในยามค่ำคืนนี้กลับดูโดดเดี่ยวและอ้างว้างเหลือเกินช่วงเวลาหลังจากนั้น เขาทำอย่างที่พูดไว้จริงๆไม่เคยมาหาฉันอีกเลยกลับเป็นเฉินเยว่ถิงที่โทรมาหาฉันในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง“เธอพูดอะไรกับเขากันแน่!”น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความเดือดดาลอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก“ทำไมถึงบล็อกฉัน แถมยังเปลี่ยนที่อยู่อีก ในเมื่อเธอไม่เอาเขาแล้ว ทำไมถึงไม่ปล่อยฉันไปสักที!”พอพูดถึงช่วงท้าย เธอร้องไห้ออกมาเสียงเบา“ฉันชอบเขาจริงๆ นะ”แต่เรื่องพวกนี้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันกันเล่า?“นี่เธอทำตัวเองนะ ไม่เกี่ยวกับฉัน”“ไม่!” เฉินเยว่ถิงตอบกลับทันควัน เธอสูดจมูกเบาๆ แล้วเอ่ยแกมสั่งแกมอ้อนวอน“เธอไปติดต่อเขา ให้เขารับสายฉัน เขาเชื่อฟังเธอขนาดนั้น

  • คำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง   บทที่ 6

    จังหวะการใช้ชีวิตในฝรั่งเศสเชื่องช้ากว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีกนอกจากเวลางานที่ต้องเร่งรีบอยู่บ้าง เวลาพักผ่อนนอกเหนือจากนั้นก็ถือเป็นอิสระอย่างแท้จริงฉันถือโอกาสใช้ช่วงวันหยุด ท่องเที่ยวเรื่อยเปื่อยไปทั่วทวีปยุโรปทั้งยังได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่อีกหลายคนแม้ทุกคนจะมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน แต่ก็เปี่ยมด้วยความไมตรีจิตเช่นเดียวกันแถมยังกระตือรือร้นช่วยฉันฝึกฝนทักษะการพูดอีกด้วยเด็กสาวชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งนามว่าเดียน่าเอ่ยกับฉัน“ถ้าอยากพัฒนาภาษาฝรั่งเศสให้ได้เร็วที่สุด ก็แค่หาแฟนเป็นคนฝรั่งเศสสักคนไงล่ะ”พอกล่าวจบประโยค ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเสนอตัวขึ้นมาทันที“เหนียน ผมเต็มใจนะ!”ทุกคนถูกมุกตลกนี้หยอกเย้าจนหัวเราะท้องแข็ง ส่วนฉันก็แกล้งทำเป็นครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ฉันจะเก็บไปพิจารณาก็แล้วกันนะ”ทว่าโชคชะตาราวกับจะทนเห็นฉันมีความสุขไม่ได้ในคืนนั้นเอง พอฉันกลับถึงบ้าน ก็เห็นโจวเฉวียนหลินกำลังนั่งปักหลักรออยู่หน้าประตูแล้วราวกับเขาเฝ้ารอฉันอยู่นานแสนนาน พอยืนขึ้น ขาจึงเซไปหลายก้าว“กลับมาแล้วเหรอ”เขายื่นมือมาจะช่วยถือกระเป๋าที่อยู่ข้างกายฉัน ทว่ากิริยา

  • คำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง   บทที่ 5

    “เฉียวเหนียน คุณหายไปไหนมา? ทำไมเจ้าของห้องถึงบอกว่าคุณย้ายออกไปแล้วล่ะ?”“คุณย้ายไปไหนน่ะ? ทำไมถึงไม่รอผมก่อน!”“รู้ไหมว่าผมยืนรอคุณอยู่ตั้งสามชั่วโมง”เขาคับแค้นใจอยู่เต็มอก ทั้งโกรธทั้งเดือดดาลรอจนเขาระบายโทสะจนพอใจ จู่ๆ ฉันก็เอ่ยขึ้นว่า“โจวเฉวียนหลิน วันนั้นฉันรอคุณตั้งสิบชั่วโมง โทรหาคุณสามสิบสาย ท่ามกลางหิมะหนาวจัดจนเท้าฉันถูกหิมะกัด คุณรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง?”โจวเฉวียนหลินเงียบเสียงลงทันที เหลือเพียงเสียงหายใจหอบกระชั้นเท่านั้นฉันมองทอดไปยังถนนในฝรั่งเศส พลางดึงเสื้อกระชับเข้าหาตัว“ระหว่างทางกลับ ลุงคนขับบอกฉันว่า วันก่อนหน้านั้นเกิดคดีข่มขืนขึ้นที่สถานีรถ คุณอยู่ในเมืองนี้แท้ๆ ไม่มีทางจะไม่รู้หรอก”พอคิดถึงความรู้สึกในตอนนั้น ขอบตาฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา“แต่คุณก็ยังปล่อยให้ฉันอยู่ที่นั่นคนเดียว ตั้งสิบชั่วโมง”“ฉันนึกว่าคุณเกิดเรื่องเข้าแล้วจนเกือบจะแจ้งตำรวจ แต่พอโทรติด สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงคุณกับเฉินเยว่ถิงหัวร่อต่อกระซิกกัน”“ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่าสิ้นดี”“เหนียนเหนียน...”เสียงของโจวเฉวียนหลินเริ่มสั่นเครือ“อย่า” ฉันเอ่ยขัดจังหวะเขา “ฟัง

  • คำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง   บทที่ 4

    เธอยืนอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าดูอับอายขายหน้าอยู่บ้าง คล้ายคาดไม่ถึงว่าฉันจะหักหน้ากันตรงๆ ขนาดนี้โจวเฉวียนหลินขมวดคิ้วเข้าหากัน“พวกคุณทะเลาะกันเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?”ฉันหันไปมองเขา แล้วเน้นย้ำทีละคำ “ก็เมื่อสี่วันก่อน ตอนที่เธออยากจะตามฉันไปหาคุณ แต่ถูกฉันปฏิเสธไงล่ะ”ดังนั้นเธอจึงไม่ยอมจำนน เพื่อที่จะเอาคืนฉัน เธอเลยไปหาโจวเฉวียนหลินก่อนล่วงหน้า“เพราะเรื่องแค่นี้เองเนี่ยนะ?”โจวเฉวียนหลินยังคงทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่ออยู่อย่างนั้นอันที่จริงไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว หกปีมานี้ เฉินเยว่ถิงคอยขัดขวางช่วงเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองระหว่างฉันกับโจวเฉวียนหลินมาโดยตลอดทุกครั้งที่ฉันตั้งท่าจะไปหาเขา เฉินเยว่ถิงก็ต้องคอยเข้ามาเกาะแกะ ไม่ชวนไปเที่ยว ก็อ้างว่าป่วยเรียกร้องให้ฉันไปช่วยตอนที่ซื้อแหวนคู่รัก เธอก็มักจะซื้อแบบที่คล้ายกันมาใส่ไว้บนมือด้วยเสมอฉันไม่ได้โง่ ก็เลยตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอไปแบบไว้หน้ากันอยู่แต่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่า คนเราจะหน้าด้านไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้เฉินเยว่ถิงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ในดวงตามีหยาดน้ำตาคลอเบ้าเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ขอโทษด้ว

  • คำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง   บทที่ 3

    ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาตะโกนเรียกให้ฉันหยิบชุดนอนไปส่งให้ฉันหยิบชุดนอนมาชุดหนึ่ง พอผลักประตูเปิดเข้าไป โจวเฉวียนหลินก็รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างรีบร้อนเขาส่งยิ้มมาให้ฉันทั้งที่ใบหน้ายังเปียกโชก“ขอบใจนะ”แล้วก็ปิดประตูดังปังทันทีฉันไม่ได้เดินไปไหนผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงจากข้างในก็ดังขึ้นอีกครั้งเฉินเยว่ถิงหัวเราะร่วน“พี่ทำอย่างกับพวกเรากำลังแอบเป็นชู้กันอย่างนั้นแหละ”โจวเฉวียนหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านอยู่บ้าง“เธอยังไม่รู้นิสัยเพื่อนสนิทตัวอีกเหรอ? ใจแคบจะตาย”เฉินเยว่ถิงส่งเสียงฮึดฮัด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม “รีบเอาซิกแพกมาให้เจ๊ดูเร็วเข้า เมื่อครู่ยังดูไม่จุใจเลย!”โจวเฉวียนหลินทำเป็นแง่งอนใส่“ยัยหื่น!”...ข้อความหลังจากนั้นฉันไม่ได้ฟังอีกต่อไปกว่าโจวเฉวียนหลินจะกลับมา เวลาก็ผ่านไปร่วมชั่วโมงแล้วใบหน้าของเขาระเรื่อแดง แววตาทอประกายวาววับราวกับมีเปลวไฟขุมหนึ่งกำลังแผดเผาเห็นได้ชัดว่าแรงปรารถนาถูกปลุกเร้าขึ้นมาแล้วยังไม่ทันได้ปิดไฟ โจวเฉวียนหลินก็โถมตัวเข้าใส่ฉันทันทีฉันยื่นมือออกไปผลักเขาไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ที่บ้านไม่มีถุง

  • คำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง   บทที่ 2

    ระหว่างยืนรอน้ำอุ่นในห้องอาบน้ำ หน้าฟีดของเฉินเยว่ถิงก็อัปเดตใหม่อีกครั้ง“ตามรอยชานมเจ้าดัง เพื่อนรักยอมต่อคิวให้ตั้งชั่วโมงหนึ่ง แต่รสชาติงั้นๆ กินไปคำเดียว ที่เหลือใส่แก้วหิ้วกลับไปฝากใครบางคน”คำว่าใครบางคนที่ว่านี้ ชัดเจนว่าหมายถึงโจวเฉวียนหลินที่กำลังยิ้มบางๆ ให้กล้องฉันไม่เคยรู้เลยว่า แฟนหนุ่มผู้รักความสะอาดจนไม่เคยใช้แก้วน้ำร่วมกับฉันเลยสักครั้ง แท้จริงแล้วจะดื่มน้ำแก้วเดียวกับผู้หญิงคนอื่นได้ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปกดไลก์ให้จากนั้นจึงโทรหาเจ้านาย“ประธานเสิ่นคะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว โปรเจกต์นั้นฉันยังรับทำได้อยู่ไหมคะ?”ปลายสายรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่านั้นคือความยินดี“ในที่สุดคุณก็คิดได้สักที ขอแค่ทำโปรเจกต์นี้สำเร็จ พอกลับมาคุณก็จะได้เลื่อนตำแหน่งรวดเดียวสองขั้นเลย”“แถมไปอยู่ต่างประเทศแค่ปีเดียวเอง เชื่อผมสิ ถ้าเป็นรักแท้ ระยะเวลาแค่ปีเดียวมันไม่ใช่อุปสรรคอะไรเลย”ฉันยิ้มบางๆ โดยไม่ได้เอ่ยโต้แย้งใดๆอันที่จริง นับตั้งแต่นาทีที่ฉันตัดสินใจรับงานนี้ ความรักของฉันก็ได้จบสิ้นลงแล้วฉันค่อยๆ อาบน้ำอุ่นจนเสร็จอย่างไม่เร่งรีบพอเดินออกมา โพสต์นั้นบน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status