บทที่ 3

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาตะโกนเรียกให้ฉันหยิบชุดนอนไปส่งให้

ฉันหยิบชุดนอนมาชุดหนึ่ง พอผลักประตูเปิดเข้าไป โจวเฉวียนหลินก็รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างรีบร้อน

เขาส่งยิ้มมาให้ฉันทั้งที่ใบหน้ายังเปียกโชก

“ขอบใจนะ”

แล้วก็ปิดประตูดังปังทันที

ฉันไม่ได้เดินไปไหน

ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงจากข้างในก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เฉินเยว่ถิงหัวเราะร่วน

“พี่ทำอย่างกับพวกเรากำลังแอบเป็นชู้กันอย่างนั้นแหละ”

โจวเฉวียนหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านอยู่บ้าง

“เธอยังไม่รู้นิสัยเพื่อนสนิทตัวอีกเหรอ? ใจแคบจะตาย”

เฉินเยว่ถิงส่งเสียงฮึดฮัด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม “รีบเอาซิกแพกมาให้เจ๊ดูเร็วเข้า เมื่อครู่ยังดูไม่จุใจเลย!”

โจวเฉวียนหลินทำเป็นแง่งอนใส่

“ยัยหื่น!”

...

ข้อความหลังจากนั้นฉันไม่ได้ฟังอีกต่อไป

กว่าโจวเฉวียนหลินจะกลับมา เวลาก็ผ่านไปร่วมชั่วโมงแล้ว

ใบหน้าของเขาระเรื่อแดง แววตาทอประกายวาววับราวกับมีเปลวไฟขุมหนึ่งกำลังแผดเผา

เห็นได้ชัดว่าแรงปรารถนาถูกปลุกเร้าขึ้นมาแล้ว

ยังไม่ทันได้ปิดไฟ โจวเฉวียนหลินก็โถมตัวเข้าใส่ฉันทันที

ฉันยื่นมือออกไปผลักเขาไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ที่บ้านไม่มีถุงยาง”

โจวเฉวียนหลินชะงักไป พลันโพล่งออกมาโดยไม่ทันคิด “เฉินเยว่ถิงบอกว่าระยะปลอดภัยไม่เป็นไรหรอก”

ฉันตวัดสายตามองเขา แววตาฉายความรังเกียจออกมา

“แม้แต่เรื่องบนเตียงของเรา คุณก็ยังเอาไปบอกเธอเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ”

โจวเฉวียนหลินปฏิเสธทันที พลางยกมือขึ้นขยี้ผมอย่างว้าวุ่น

พอสบสายตาของฉัน และรู้ว่าคงแก้ตัวไม่รอด น้ำเสียงของเขาจึงฟังดูประดักประเดิดขึ้นมา

“เธอไม่ใช่คนนอกเสียหน่อย”

สายตาของฉันค่อยๆ เลื่อนไปมองใบหน้าของเขา น้ำเสียง สีหน้า และท่าทางของเขา ไม่มีสิ่งใดเลยที่ไม่แสดงออกถึงความลำเอียง

ฉันถึงกับรู้สึกว่า ตัวฉันเองต่างหากที่เป็นคนนอก

มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันไม่สามารถทนร่วมหลับนอนกับเขาได้อีกต่อไป

“คุณไปนอนห้องรับแขกเถอะ”

โจวเฉวียนหลินชะงักไป พลางรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

“เพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?”

“ผมอุตส่าห์ถ่อมาหาคุณตั้งไกล คุณจะให้ผมไปนอนห้องรับแขกเนี่ยนะ?”

“สรุปคือคุณดิ่งมาหาฉัน ก็แค่เพราะอยากระบายความใคร่สินะ?”

โจวเฉวียนหลินจ้องหน้าฉันนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโมโหอยู่เหมือนกัน

ฉันรู้สึกขึ้นมาทันทีว่านี่เป็นจังหวะบอกเลิกที่ไม่เลว จึงเผยอปากเตรียมจะพูด แต่ก็ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกไป

เขาก็กระแทกประตูเดินจากไป

ฉันหุบปากลง แล้วปิดไฟนอน

คืนนี้ฉันหลับสนิทเต็มอิ่ม พอตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก็พบว่าประธานเสิ่นส่งตั๋วเครื่องบินมาให้เรียบร้อยแล้ว

“พรุ่งนี้เที่ยง อย่าสายล่ะ”

ฉันตอบกลับไปแค่ อืม แล้วลุกขึ้นเตรียมไปล้างหน้าแปรงฟัน ทว่าพอเปิดประตูห้องน้ำ เสียงกรีดร้องก็พลันแผดดังมาจากข้างใน

ฉันอึ้งไปวูบหนึ่ง ตั้งท่าจะยื่นมือไปดึงประตูปิด แต่ร่างข้างหลังกลับพุ่งแซงหน้าฉันไปด้วยความเร็วที่ไวยิ่งกว่า แล้วคว้าประตูกระแทกปิดสนิทในคราวเดียว

“คุณเข้าห้องน้ำทำไมไม่รู้จักเคาะประตู!”

เสียงของโจวเฉวียนหลินฟังดูหงุดหงิดไม่น้อย

ชั่วขณะนั้น ฉันถึงกับนึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นคนนอก

“เฉินเยว่ถิงมาได้ยังไง?”

โจวเฉวียนหลินพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ยัยนั่นคิดถึงเธอไงล่ะ”

ตลอดสองปีที่ฉันเช่าห้องอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยคิดจะมาหาสักครั้ง พอโจวเฉวียนหลินมา กลับทำเป็นคิดถึงฉันขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ เฉินเยว่ถิงเดินออกมาแล้วเอ่ยทักฉันพอเป็นพิธี

พลางหย่อนก้นนั่งลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรง

โจวเฉวียนหลินเอาไข่ดาวมาวางตรงหน้าเธอเป็นอันดับแรก

เฉินเยว่ถิงกัดไปคำหนึ่ง แววตาพลันเป็นประกายวิบวับ

“ยังคงเป็นพี่ที่รู้ใจฉันที่สุด อุตส่าห์ทำไข่ยางมะตูมไว้ให้ฉันโดยเฉพาะเลย”

โจวเฉวียนหลินเลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมาก จากนั้นเขาก็ดันจานมาทางฉัน

“อย่าหาว่าผมลำเอียงนะ ทำเผื่อคุณด้วยเหมือนกัน”

แต่ทว่ามือของฉันที่ถือส้อมอยู่ กลับจิ้มไม่ลงเลยสักนิด

เพราะฉันไม่เคยกินไข่ยางมะตูมเลย

คบกันมาหกปี ถึงตอนนี้เขาก็ยังจำไม่ได้

“พี่หลิน เดี๋ยวพาฉันไต่แรงก์ด้วยนะ!”

เฉินเยว่ถิงยกเท้าขึ้นเตะเขาหนึ่งที

“เธอเล่นกากเกินไป ไม่พาไปหรอก”

“ยังเป็นพี่น้องดีๆ กันอยู่ไหมเนี่ย แค่นี้ก็ไม่ช่วยกันเลยเหรอ?”

เฉินเยว่ถิงยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น นั่งพรวดลงข้างกายโจวเฉวียนหลิน

ต้นขาของทั้งสองคนแนบชิดติดกัน

เฉินเยว่ถิงขยับตัวแรงไปหน่อย หน้าอกจึงกระเพื่อมไหวอย่างเห็นได้ชัดจนเผยให้เห็นเนินอกไปแถบหนึ่ง

หัวสมองของฉันชาตื้อไปหมด เธอไม่ได้สวมชุดชั้นในมาด้วยซ้ำ

โจวเฉวียนหลินดูเหมือนหน้าจะแดงขึ้นมานิดหน่อย เขาจึงถอยหลังไปนิดหนึ่งอย่างแนบเนียน

ความรู้สึกคลื่นไส้พุ่งพรวดขึ้นมาถึงลำคอ เสียง เคร้ง ดังขึ้นเมื่อฉันวางส้อมในมือลง

พลางหันไปหาเฉินเยว่ถิงที่กำลังเสนอหน้า แล้วพูดขึ้นว่า

“ฉันเคยบอกเธอหรือยังว่า เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว”