ตอนที่ 10

หลังจากที่ครอบครัวตระกูลหนิงกลับมาจากวัดก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เรื่องราวดูตึงเครียดมากยิ่งขึ้น หนิงอันถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากเรือนโดยเด็ดขาด ทั้งบิดายังเพิ่มจำนวนองครักษ์ที่คอยอารักขาโดยรอบบริเวณจวนตระกูลหนิงเป็นเท่าตัว สิ่งนี้จะว่าดีก็ดี แต่การทำเช่นนี้ย่อมมิใช่การแก้ไขปัญหาในระยะยาว นางมั่นใจว่าคนผู้นั้นจะต้องทราบแล้วเป็นแน่ว่านางนั้นฟื้นขึ้นมาแล้วและในตอนนี้ก็คงจะหาวิธีการจัดการกับนางอยู่ หนิงอันไม่กล้าที่จะเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวที่นางได้พบเจอให้ผู้ใดได้รู้ และยิ่งเป็นคนในครอบครัวยิ่งไม่กล้า หากว่าคนผู้นั้นรู้ว่านางบอกเล่าเรื่องนี้ให้ผู้อื่นฟัง จะต้องไม่ปล่อยคนผู้นั้นไว้เป็นแน่ !

แต่ถ้านางเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในจวนนางก็จะไม่มีวันได้พบคนผู้นั้นที่ไต้ซือหวงพูดถึงน่ะสิ ! แล้วเช่นนี้นางจะทำเช่นไรดีเล่า ? ระหว่างที่หนิงอันกำลังครุ่นคิดพร้อมกับเดินกลับไปกลับมาภายในสวนดอกไม้หน้าเรือนของนางอยู่นั้น อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากข้างกำแพงเรือน

ตุ้บ !

"นั่นใคร ?" หนิงอันร้องถามหากแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ นางมองซ้ายแลขวาแล้วก็พบว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลยสักคน จึงได้ทำใจดีสู้เสือหยิบเอาท่อนไม้ขนาดพอเหมาะมาไว้ในมือพร้อมกับค่อย ๆ ย่องเข้าไปดูด้วยตนเอง

"นั่นใคร ?" ระหว่างนั้นนางก็ร้องเรียกถามตลอดหากแต่ไร้ซึ่งการตอบรับ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็พบกับร่างที่เปียกโชกไปด้วยเลือดสีแดงฉาน หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สำนึกในความเป็นคนดีพุ่งขึ้นก่อนที่ทั้งสองขาจะวิ่งเข้าไปดูร่างนั้น หากแต่นางก็หวาดกลัวเกินกว่าจะสัมผัสกับตัวเขาจึงได้ถือวิสาสะใช้เท้าเขี่ย ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายที่นอนคว่ำหน้านอนหงายขึ้นเพื่อที่จะสังเกตให้ชัดเจน

"นะ…นี่ ! เจ้าตายหรือยัง ?" คำแรกที่หนิงอันเอ่ยถามทำให้ชายหนุ่มที่บาดเจ็บถึงกับหายใจสะดุด ก่อนจะพยายามฝืนเอ่ยกับนางโดยที่ยังหลับตาอยู่ทั้งสองข้าง

"ยัง" แม้ว่าเสียงของเขาจะแผ่วเบาหากแต่ก็หนักแน่นไม่น้อย ในน้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความไม่พอใจหลายส่วน หนิงอันได้แต่เบะปากก่อนจะคิดว่าศักดิ์ศรีค้ำคอเช่นนี้ควรช่วยดีหรือไม่ ? หากแต่นางมิใช่คนแล้งน้ำใจถึงเพียงนั้น หญิงสาวมองซ้ายแลขวาก่อนจะหันไปพบกับสาวใช้ นางคิดที่จะตะโกนเรียกให้สาวใช้ของนางไปตามหมอ แต่อยู่ ๆ ร่างที่ดูเหมือนไร้กำลังของอีกฝ่ายก็ลุกขึ้นพร้อมกับใช้มีดสั้นพาดที่ลำคอของนางก่อนจะเอ่ยข่มขู่หญิงสาวไม่ให้ตะโกนร้องเรียกผู้ใด

หนิงอันได้แต่ร่ำร้องในใจ นางกำลังเผชิญกับเคราะห์กรรมอีกแล้วใช่หรือไม่ ?

"อย่าส่งเสียงดัง มิเช่นนั้นข้าจะเชือดเจ้าเสีย" ชายหนุ่มเอ่ยปากข่มขู่ หนิงอันรีบพยักหน้าในทันที ในยามนั้นนางก็นึกถึงคำพูดของไต้ซือที่บอกว่าโชคชะตาจะนำพาคนผู้นั้นที่จะสามารถช่วยเหลือนางได้มาพบกับนางเอง พบกันงั้นหรือ ? พบแบบใดกัน ? เหตุใดไต้ซือไม่อธิบายให้ชัดเจนกว่านี้เล่า ?

"อื้ม"

"ช่วยทำแผลให้ข้าแล้วข้าจะตอบแทนน้ำใจเจ้าเอง" ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หนิงอันตั้งใจว่าจะยอมเชื่อที่ไต้ซือผู้นั้นทำนายอีกสักครั้ง หากว่าเป็นเรื่องจริงนางก็จะได้พบคนผู้นั้น แต่หากไม่ใช่ เช่นนั้นก็ให้นางตายไปแบบสงบไร้ความเจ็บปวดทรมานก็เพียงพอแล้ว

เมื่อหนิงอันรับปากว่าจะช่วย ชายหนุ่มจึงได้ลดความหวาดระแวงลง หญิงสาวตรงหน้าแม้จะดูเจ้าเล่ห์หากแต่อย่างไรนางก็เป็นเพียงสตรีที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะเชือดไก่คนหนึ่งเท่านั้น ต่อให้เขาบาดเจ็บถึงเพียงนี้นางก็ใช่ว่าจะสู้แรงกำลังเขาได้

หนิงอันพยายามพาร่างที่บาดเจ็บของชายหนุ่มลัดเลาะไปตามเส้นทางอันเงียบสงบก่อนจะพาเข้าไปยังห้องตำราในเรือนของนางเอง ภายในห้องมีเตียงที่วางอยู่ด้านในสุดเป็นเตียงที่พี่ชายใหญ่ของนางชอบ เขามาแอบหลับเป็นประจำในยามที่ไม่ได้ไปฝึกที่ค่าย หนิงอันพาชายหนุ่มเข้ามาก่อนจะวางเขาลงไม่เบานัก อีกฝ่ายดูเหมือนจะตาขวางใส่นางที่หญิงสาวทำรุนแรงกับเขาไม่เหมือนกุลสตรีสักนิด ในขณะที่หนิงอันเองก็เพียงแค่ต้องการเอาคืนที่อีกฝ่ายข่มขู่นางเท่านั้น หนิงอันหันไปรอบ ๆ หากแต่ไม่พบอ่างน้ำ ก่อนที่นางจะแสร้งเดินไปหน้าห้องพร้อมกับเอ่ยเรียกสาวใช้ให้นำอ่างน้ำมาให้นางจำนวนสามอ่าง เพราะภายในห้องนั้นร้อนนักนางอยากจะเช็ดเนื้อเช็ดตัว เมื่อซินอี๋นำอ่างมาส่งให้นายสาวก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ ๆ คุณหนูของนางก็เปลี่ยนเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วเปลี่ยนใส่ตัวใหม่ทั้ง ๆ ที่เมื่อชั่วยามก่อนยังสวมอีกตัวอยู่เลย เมื่อหนิงอันมองเห็นสายตาที่ช่างสังเกตของสาวใช้จึงได้เอ่ยหลีกเลี่ยง

"ข้ารู้สึกร้อนมากจึงได้เปลี่ยนน่ะ"

"เจ้าค่ะ คุณหนูจะให้บ่าวอยู่รับใช้หรือไม่เจ้าคะ" ซินอี๋เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เพราะโดยปกติถ้าหากหนิงอันเข้าห้องตำราจะไม่ชอบให้ผู้ใดรบกวนนางอยู่แล้ว

"ไม่ต้อง เจ้ามีอันใดทำก็ไปทำเถิด"

"เจ้าค่ะ หากว่าคุณหนูมีสิ่งใดก็ตะโกนเรียกบ่าวได้เลยนะเจ้าคะ"

"ได้"

คล้อยหลังสาวใช้ของนางหนิงอันก็รีบเดินหายเข้าไปด้านในสุดของห้องตำราทันที เมื่อเข้ามาถึงก็พบว่าชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมด เสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดถูกกองไว้ที่พื้นอย่างไม่ใส่ใจ ท่อนบนที่เปลือยเปล่าทำให้มองเห็นรอยคมดาบที่ลากยาวด้านหลังได้อย่างชัดเจน ที่น่าตกใจยิ่งไปกว่านั้นก็คือบริเวณรอยคมดาบนั้นเลือดเป็นสีดำ

"ทะ…ท่านถูกพิษหรือ ?"

"อื้ม"

"แต่ข้าไม่มียาถอนพิษ" หนิงอันตอบกลับไปแบบซื่อ ๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับมามองนางอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเลิกคิ้ว เขาพึ่งสังเกตว่าหญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้า เหตุใดนางจึงสวมผ้าคลุมหน้า ? อู๋ฉางหรืออันเล่ออ๋องเกิดคำถามขึ้นมาในทันทีก่อนจะพลั้งปากออกมาตามที่ใจคิด

"เจ้าอัปลักษณ์งั้นหรือ ? เหตุใดจึงได้สวมผ้าคลุมหน้าเช่นนั้น หรือว่างามจนกลัวว่าผู้คนจะตกตะลึง ?" ด้วยนิสัยปากร้ายของชายหนุ่มทำเอาหนิงอันที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองถึงกับหน้าม้าน ก่อนที่หญิงสาวจะเม้มริมฝีปากแล้วยืนหันข้างให้กับเขาพร้อมกับก้มหน้า เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางอันเล่ออ๋องก็เข้าใจได้ในทันทีว่าตนเองนั้นพูดแทงใจดำหญิงสาวเข้าเสียแล้ว จึงได้เอ่ยขอโทษนาง

"ขออภัย…ข้าพูดมากไปแล้ว แม่นางอย่าได้ขัดเคืองเลย"

"ท่านมียาถอนพิษหรือไม่ ?" หนิงอันเอ่ยถามเขา

"มี…เพียงแต่อยากจะขอความช่วยเหลือจากแม่นางช่วยทายาให้ข้าทีได้หรือไม่ ?" หนิงอันเหลือบตาไปยังบาดแผลของเขาก่อนจะส่งเสียงตอบรับในลำคอ

"อื้ม" นางยื่นมือออกไปรับขวดยามาก่อนจะนั่งลงด้านหลังของเขา ในขณะที่อู๋ฉางนั่งหลังตรง หญิงสาวค่อย ๆ โรยผงยาลงบนบาดแผลของเขาก่อนที่จะนำผ้าสะอาดมาพันรอบปิดบาดแผลอีกรอบ แม้ว่าจะมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อยหากแต่ก็ดีกว่าในตอนแรกมากนัก

หนิงอันยื่นเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อีกฝ่ายโดยที่มิได้หันไปมองเขาเลย

"นี่เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ข้าเตรียมไว้ให้พี่ชาย ท่านรูปร่างไม่ต่างจากเขามากคงจะพอสวมใส่ได้ ชุดเดิมของท่านสกปรกเช่นนั้นคงไม่สามารถสวมใส่ได้อีกแล้ว" หนิงอันกล่าวอธิบาย อู๋ฉางเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจก่อนจะยื่นมือออกไปรับเสื้อผ้าที่ตัดจากผ้าไหมหางโจวเนื้อดีสีเขียวไม้ไผ่มาถือเอาไว้ก่อนจะเอ่ยปากขอบคุณหญิงสาวจากใจจริง แม้จะหวาดกลัวเขาหากแต่นางยังใส่ใจถึงเพียงนี้ เมื่อนึกได้เช่นนั้นอู๋ฉางก็รู้สึกละอายใจยิ่งนักที่เคยกล่าวล้อเลียนเรื่องใบหน้าของนาง

"ขอบคุณแม่นางมาก บุญคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืม" อู๋ฉางเอ่ย

หลายชั่วยามก่อนอู๋ฉางหรืออันเล่ออ๋องเดินทางมาถึงเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียว เขาทิ้งองครักษ์ทั้งหมดให้รั้งรออยู่ที่นอกเมืองเพื่อเข้ามาสืบเรื่องราวบางอย่าง หากแต่นึกไม่ถึงว่าจะมีผู้รู้เรื่องความลับครั้งนี้ก่อนจะลอบทำร้ายเขาจนกระทั่งบาดเจ็บ ในยามนั้นเขามองเห็นกำแพงจวนของตระกูลหนิงนั้นมีองครักษ์คอยเฝ้าอยู่เป็นจำนวนมากจึงได้ให้เล่ห์เหลี่ยมแล้วลอบเข้ามาด้านในได้สำเร็จ คนเหล่านั้นที่เห็นเขาหลบเข้ามาภายในจวนนี้ก็ล่าถอยกลับไปในทันที

เดิมทีบิดาของเขาคืออดีตองค์รัชทายาทที่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่วัยหนุ่ม ซึ่งบิดาของเขานั้นมีฐานะเป็นพี่ชายต่างมารดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่เพราะการจากไปของบิดาทำให้เขาและมารดาต้องระหกระเหินเร่ร่อนกลับไปบ้านเดิมของมารดาที่อยู่ไกลถึงเหอเป่ย์ เพราะการช่วงชิงและลอบสังหารเขาและมารดาเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น และเมื่อกลับไปยังบ้านเดิมของมารดาได้สำเร็จคนเหล่านั้นจึงได้หยุดมือเพราะหวาดเกรงในอำนาจของท่านตาที่เป็นถึงเจ้าสำนักพิทักษ์จันทรา สำนักที่มีอำนาจและมีอิทธิพลมากที่สุดในแผ่นดิน หลายปีมานี้เขาไม่เคยได้กลับมายังเมืองหลวงอีกเลยจนกระทั่งวันนี้มาถึงก็ถูกลอบทำร้ายทันที คนเหล่านั้นราวกับนกรู้ หรือว่าภายในคนของเขานั้นมีหนอนบ่อนไส้แฝงตัวอยู่กันแน่ !

"ท่านจะพักที่นี่อีกนานเท่าใด ?" หนิงอันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้จากสถานการณ์เช่นนี้เขาอาจต้องพักรักษาตัวสักวันสองวันกระมัง

"อาจต้องขอรบกวนแม่นางสักวันสองวันแล้ว" ประโยคนี้ฟังดูเหมือนเกรงใจแต่แท้ที่จริงแล้วเป็นเพียงประโยคบอกกล่าวอย่างเอาแต่ใจของชายหนุ่มเท่านั้น หนิงอันได้แต่ถอนหายใจ นางหวังว่าความวุ่นวายในครั้งนี้จะใกล้ยุติลงเสียที

"อื้อ ข้าจะนำอาหารมาให้ท่าน ส่วนท่านก็อยู่แต่ภายในห้องนี้อย่าได้เดินเพ่นพ่านโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่ ?"

"ได้" ชายหนุ่มรับปาก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรับปากแล้วหนิงอันก็กำจัดน้ำและผ้าเปื้อนเลือดในทันที ก่อนจะโยนมันไปในเตาเผาให้ความอบอุ่นในช่วงฤดูหนาวพร้อมกับจุดไฟเผาทำลายหลักฐาน ส่วนน้ำในอ่างก็ถูกสาดไปยังหน้าต่างด้านหลังที่มีต้นไม้พุ่มใหญ่งอกงามอยู่ เสร็จแล้วจึงได้นำอ่างน้ำออกไปให้สาวใช้จัดการเก็บล้างให้เรียบร้อย ซินอี๋ที่แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่หลาย เรื่องหากแต่เมื่อคุณหนูไม่คิดเอ่ยปากนางจึงไม่อยากเซ้าซี้

"คืนนี้ข้าจะอ่านหนังสือที่ห้องนี้ เจ้าตั้งสำรับในห้องนี้เถิด เตรียมอาหารเพิ่มสักสองสามอย่าง วันนี้ข้ารู้สึกหิวมากเป็นพิเศษ"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

หนิงอันซ่อนชายหนุ่มไว้ในห้องตำราของตนเองเป็นเวลากว่าสองวันจนกระทั่งอาการของเขาเริ่มดีขึ้น นางไม่ได้ทำตัวสนิทสนมกับอีกฝ่ายมากเกินควรเพราะความรู้สึกของหนิงอันบอกว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา หญิงสาวเกรงว่าหากนางรับรู้เรื่องราวของเขามากจนเกินไปจะทำให้นำภัยมาสู่ตัวเองเสียมากกว่า ระยะหลังมานี้นางพยายามควบคุมตัวเองให้มากขึ้นเพื่อที่จะไม่ให้ตนเองแสดงนิสัยอยากรู้อยากเห็นก่อนจะนำมาซึ่งภัยอันตรายหากแต่นิสัยเช่นนี้มันติดตัวมาตั้งแต่เกิด จะเลิกให้ขาดมันก็ช่างยากเย็นนัก

เมื่อนางแอบเข้ามาดูเขาอีกครั้งก็ไม่พบอีกฝ่ายเสียแล้ว ก่อนจะมองเห็นตลับยาสีขาววางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับกระดาษหนึ่งใบเท่านั้น ในนั้นแจ้งเพียงว่าตลับยาสีขาวนี้เป็นขี้ผึ้งชั้นยอดสามารถลบรอยแผลเป็นได้ทุกอย่าง เพียงแต่ไม่รู้ว่าบาดแผลของหญิงสาวนั้นรุนแรงมากเพียงใด หากว่ารุนแรงก็อาจจะทำได้เพียงบาดแผลสมานตัวดีขึ้นกว่าเดิมเท่านั้น แต่หากไม่รุนแรงมากจนถึงผิวหนังชั้นในก็อาจจะใช้เวลาสักระยะก็จะกลับมาเรียบเนียนดังเดิม อู๋ฉางได้แต่หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์กับนางมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"นี่คือค่าตอบแทนของท่านหรือ ? เหตุใดจึงได้งกนัก ?" หนิงอันมองดูตลับยาขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กที่สามารถใช้งานได้ราวสองถึงสามเดือน ก่อนจะนึกในใจว่าหากว่ามันทำให้นางหายได้จริงก็นับว่าคุ้มค่าไม่น้อยกับการเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือคนแปลกหน้าผู้นั้น เพราะแม้แต่ชื่อแซ่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะบอกนางแม้แต่น้อย

หนิงอันนำตลับยายัดใส่แขนเสื้อก่อนจะเดินออกจากห้องตำราไปโดยไม่ลืมที่จะทำลายกระดาษที่มีลายมือของอีกฝ่ายทิ้งไปเพราะกลัวว่าจะมีใครมาพบเข้า